D'autres livres qui pourraient vous intéresser

• 

  Μια γυναίκα

  Sibilla Aleramo

  • 0
  • 0
  • 0

  Να αγαπάς, να θυσιάζεσαι και να υποτάσσεσαι!
  Αυτό ήταν το πεπρωμένο κάθε γυναίκας;
  
  Όταν η παιδική της ηλικία σε μια παραθαλάσσια πόλη τελειώνει με δραματικό και βίαιο τρόπο, η ανώνυμη αφηγήτρια αυτού του φλογερού αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος ανακαλύπτει συγκλονισμένη τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, στην Ιταλία, στην αυγή του 20ού αιώνα. Καθώς αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η δική της δυστυχία δεν διαφέρει από τη δυστυχία της μητέρας της και κάθε γυναίκας γύρω της, επαναστατεί κι αποφασίζει να ξεφύγει από τη μοίρα της. Με θάρρος και οργή, πολύ μπροστά από την εποχή της, η Σιμπίλα Αλεράμο υπογράφει το πρώτο φεμινιστικό έργο της Ιταλίας και έργο-ορόσημο στην ευρωπαϊκή φεμινιστική λογοτεχνία. Μαζί με τη θέση της γυναίκας, η Αλεράμο δίνει μια καλειδοσκοπική εικόνα της Ιταλίας εκείνης της εποχής – τη φρενήρη εκβιομηχάνιση του Βορρά, τη μιζέρια και την εγκατάλειψη του Νότου, την πολιτική και λογοτεχνική ζωή της χώρας· όλα σε ένα δραματικό φόντο που πολύ ορθά ο Λουίτζι Πιραντέλο περιγράφει ως «δυσάρεστο και δυνατό».
  
  Ένα βιβλίο που άλλοι το αντιμετώπισαν σαν σκάνδαλο και άλλοι βρήκαν σ' αυτό, επιτέλους, τη φωνή τους για πρώτη φορά.

  Voir livre

• 

  Οι κάργιες

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Η Ιβανή, η Σανωτία, η Ατόπη, η Φιλίνα κι η μικρή Γιασώ ήταν ένα σμάρι κάργιες! Ένα σμάρι μαυροπούλια, που τη νύχτα φώλιαζαν στα κυπαρίσσια κι έλεγαν ανθρώπινες ιστορίες για να τις παίρνει εύκολα ο ύπνος.
  Ένα σμάρι μαυροπούλια. Πέντε κάργιες, που έκαναν αμέτρητους κύκλους μέσα στο χαμόγελο του Θεού.
  Συχνά, όταν κάθονταν στα δέντρα, τους άρεσε να παίζουν ένα δικό τους παιχνίδι, με τις λέξεις.
  Έλεγε μια κάποια λέξη και οι υπόλοιπες έψαχναν ν' ανακαλύψουν τη μυρουδιά της.
  Αυτή που απαντούσε πρώτη συνέχιζε με δική της λέξη.
  Και πετούσαν… Πετούσαν ατελείωτα κάτω από τα σύννεφα, έπλεκαν κορδόνια με τα χρώματα του ήλιου και στόλιζαν τη χαίτη των αγεριών…

  Voir livre

• 

  Το φέρετρο θα παραμείνει κλειστό...

  Thomas Pagonis, Tomazo Pagonis

  • 0
  • 0
  • 0

  Τον έλεγαν Πενθέα Χ. και μου είπε πως εργαζόταν σε διαλυτήριο πλοίων.  Πως είχε υψηλή θέση και πως το «οικονομικό» το είχε λυμένο…. Είπε ακόμα πως του άρεσαν τα δημιουργικά «χαλάσματα». Πως του άρεσε να «δωρίζει» αυτό που άλλοι νομίζουν πως είναι «τέλος» και το ονομάζουν θάνατο.  Έτσι είπε… 
  -«Δωρίζω θάνατο στους θνησιγενείς! Στην αρχή,  ήταν χόμπι! Μα σύντομα εξελίχθηκε σε δημιουργική τέχνη!  Και σε  επιστήμη! 
  Και εγώ δεν είπα τίποτα.  Πήρα το ύφος του παγερά αδιάφορου ακροατή και τον άφησα να συνεχίσει δίχως στιγμή να τον διακόψω. 
  ..... 
  -«Και τι σημαίνει άραγε “στυγερός δολοφόνος”;  Προφανώς μια φράση κλισέ.  Την χρησιμοποιούν μόνο και μόνο επειδή δεν γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή. Επειδή δεν αντιλαμβάνονται πως η ζωή προέρχεται από τον θάνατο…  Τους καρφώθηκε στο μυαλό από τα φοιτητικά χρόνια, …προφανώς σε κάποια δευτεροκλασάτη σχολή δημοσιογραφίας. Και την «φτύνουν» πάνω στο χαρτί σαν στραγάλι που σκάλωσε στο λαιμό και τους πνίγει.  Κάτι σαν το “ειρήσθω εν παρόδω”, ή το “προφανώς”.  Κλισέ!  Ακούς εκεί; ... Στυγερός δολοφόνος!» 
   

  Voir livre

• 

  Σπουδή στο κόκκινο

  Arthur Conan Doyle

  • 0
  • 0
  • 0

  «Μια σπουδή στο κόκκινο, ε; Γιατί να μη χρησιμοποιήσουμε λίγη ορολογία από την τέχνη. Υπάρχει η κόκκινη κλωστή του φόνου που διατρέχει το άχρωμο κουβάρι της ζωής, και το δικό μας καθήκον είναι να την ξετυλίξουμε, να την απομονώσουμε και να φανερώσουμε το κάθε εκατοστό της». Με αυτά τα λόγια ο Σέρλοκ Χολμς περιγράφει στον φίλο και χρονικογράφο του, τον γιατρό Ουάτσον, τη φύση της δουλειάς του. Και από τη χαρακτηριστική φράση προέρχεται και ο τίτλος του βιβλίου. Πρόκειται για το μυθιστόρημα του Άρθουρ Κόναν Ντόιλ όπου πρωτοεμφανίζεται ο εμβληματικός ντετέκτιβ και μας συστήνεται ο γιατρός Ουάτσον, ο οποίος αφηγείται τον τρόπο γνωριμίας τους και την απόφασή τους να συγκατοικήσουν στο περιώνυμο διαμέρισμα της οδού Μπέικερ. Το κυριότερο, όμως, είναι ότι εδώ ξεδιπλώνεται, σελίδα τη σελίδα, η μέθοδος της επαγωγής και της ανάλυσης, που υπήρξε το σήμα κατατεθέν του Σέρλοκ Χολμς. Στη Σπουδή στο κόκκινο καλείται να διαλευκάνει το μυστήριο γύρω από ένα πτώμα που βρέθηκε σε ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι του Λονδίνου, με τη λέξη RACHE γραμμένη με αίμα στον τοίχο. Ό,τι, όμως, φαντάζει περίπλοκο στους άλλους, για τον Σέρλοκ Χολμς είναι απλώς μια άσκηση παρατήρησης, που οδηγεί στη λύση του γρίφου.

  Voir livre

• 

  Σαν χειμωνιάτικη λιακάδα

  Αλκυόνη Παπαδάκη

  • 0
  • 0
  • 0

  Είναι μερικοί άνθρωποι που δεν μπόρεσαν ποτέ να διαβάσουν το μυστικό σημείωμα που άφησε μέσα τους ο Θεός.
  Δεν είχαν το απαιτούμενο φως για να το διαβάσουν.
  Και τ' άφησαν διπλωμένο να κιτρινίζει σε ένα κρυφό συρταράκι της ψυχής τους.
  Είναι μερικοί άνθρωποι που, όταν πέσει στα χέρια τους η χαρά, δεν ξέρουν πως τους ανήκει. Και σαστίζουν.
  Τη φέρνουν από δω, τη γυρνάνε από κει, ώσπου ανοίγουν ένα λάκκο και τη θάβουν, όπως κάνουν με τα κόκαλα τα σκυλιά.
  Είναι μερικοί άνθρωποι που πίστεψαν αλήθεια πως ο Θεός αγαπάει τους μουτρωμένους.
  Χαρά σ' αυτούς που γέμισαν την ψυχή τους και διάβασαν τραγουδιστά το μυστικό τους σημειωματάκι.
  Αν το 'σκισαν μετά, αν το 'καψαν, το έκαναν μόνο και μόνο για το κέφι τους. Για να κλείσουν το μάτι στο Θεό.
  Χαρά σ' αυτούς που πιάστηκαν στο δόλωμα της ζωής και σπαρτάρισαν μέσα στα δίχτυα της. Αν τα τρύπησαν μια στιγμή και ξαναβγήκαν στο πέλαγος, το 'καναν μόνο και μόνο για να 'χουν τη χαρά να ξαναπιαστούν...

  Voir livre

• 

  Πίστη

  Penelope Douglas

  • 0
  • 0
  • 0

  Η Τίερναν ντε Χάς δεν νοιάζεται πια για τίποτα.
  
  Μοναχοπαίδι ενός μεγαλοπαραγωγού του Χόλιγουντ και μιας διάσημης ηθοποιού, έζησε μέσα στα πλούτη, αλλά χωρίς αγάπη. Από μικρή σε οικοτροφεία, δεν ξέφυγε ποτέ από τη μοναξιά ούτε από τη σκιά των γονιών της.
  Όταν εκείνοι πεθαίνουν ξαφνικά, ξέρει πως θα έπρεπε να αισθανθεί συντετριμμένη και χαμένη. Όμως τι σημαίνει χαμένη; Πάντα μόνη της δεν ήταν;
  Δύο μήνες πριν γίνει ενήλικη, καταλήγει υπό την κηδεμονία του Τζέικ Βαν ντε Μπεργκ, ετεροθαλούς αδελφού του πατέρα της. Στο απομονωμένο σπίτι του στα βουνά του Κολοράντο, που ζει μαζί με τους δύο γιους του, η Τίερναν θα μάθει για πρώτη φορά να δουλεύει, να επιβιώνει, να ανήκει κάπου.
  Και σιγά σιγά, βρίσκει τη θέση της ανάμεσά τους. Και γίνεται κομμάτι τους.
  Τότε καταλαβαίνει πόσο εύκολα θολώνουν τα όρια και σπάνε οι κανόνες, όταν κανείς δεν κοιτάζει.
  Και τελικά...
  
  Ο ένας την έχει. Ο άλλος τη θέλει.
  Μα εκείνος… θα την κρατήσει για πάντα.

  Voir livre