Other books that might interest you

• 

  Το ψυχόμετρο

  Ρενέ Χάρελ

  • 0
  • 0
  • 0

  Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Πουλάκι μου, με συντρέχω. Οι χημειοθεραπείες γαμάνε. Κοίτα εσένα, μωρέ. Μόνο εσένα κοίτα. Τα νεφρά μου, τα πνευμόνια μου, η καρδιά μου που αγκομαχάει. Να ήταν κι η ψυχή ένα όργανο! Να το βλέπουμε, να το ανατέμνουν ανατόμοι, να το πιάνουμε στα χέρια μας, πώς να το πω; Χαζά το λέω; Να το εκλαμβάνουμε ως άρρωστο όταν αρρωσταίνει, όπως όλα τα όργανα. Ένα σήμα πόνου συναγερμός! Να λέμε «Πονάει η ψυχή μου» και οι δίπλα να κινητοποιούνται. «Δείξε μου πού ακριβώς πονάς;» να ρωτούν κι εμείς να δείχνουμε. «Πρέπει να το δεις αμέσως. Μην το αφήνεις», να σε τρομάζουν. «Σπεύσε για εξετάσεις». Να προτείνουν ένα φάρμακο που πήρε και ένας φίλος τους, να πιέζουν να δεις γιατρό. Κι άλλο γιατρό, κι άλλο γιατρό. «Να πάρεις κι άλλη γνώμη», να σπρώχνουν με γουρλωμένα μάτια. Να σε ρωτάνε ανήσυχοι «Πόσο, δηλαδή, έχεις;». Να ξέρεις ότι ξέφυγε η τιμή σου από το επιτρεπτό όριο, όπως για τη χοληστερίνη, για την πίεση, για το ζάχαρο. Να υπήρχε ψυχόμετρο! Αυτό! Ναι! Να υπήρχε ψυχόμετρο.
  
  Τρεις γυναίκες σπάνε τη σιωπή τους. Τη σιωπή ενός βαλτωμένου γάμου με ένα «καλό παιδί». Την οικογενειακή συνωμοσία σιωπής μιας σεξουαλικής κακοποίησης. Τη σιωπή μιας αμίλητης περιόδου κατάθλιψης. Τρεις ιστορίες που μου κατέθεσαν σ' εκείνες τις αίθουσες των μείον των νοσοκομείων, σ' εκείνα τα θηριώδη μηχανήματα. «Κρατήστε την αναπνοή σας... Μην αναπνέετε... Τώρα αναπνέετε». Ναι! «Τώρα αναπνέετε!» Ανέπνευσαν. Έτσι το ένιωσα... Αχ και να υπήρχε ψυχόμετρο!...
  
  Η συγγραφέας μιλάει με τρεις συν-αδελφές της σπάζοντας τη σιωπή τους. Τη σιωπή ενός βαλτωμένου γάμου με ένα «καλό παιδί». Την οικογενειακή συνωμοσία σιωπής μιας σεξουαλικής κακοποίησης. Τη σιωπή μιας αμίλητης περιόδου κατάθλιψης. Μας μιλάει, εντέλει, για το πόσο συνδέεται η νόσος με την ψυχή και πως όλα θα ήταν αλλιώς αν μετρούσαν τον πόνο της ψυχής ως επείγον περιστατικό οργάνου του σώματος...

  Show book

• 

  Η έβδομη υπόθεση

  Paul Halter

  • 0
  • 0
  • 0

  Δέκα το βράδυ… Μια παράξενη σιλουέτα γλιστράει στους δρόμους του Λονδίνου: μακρύ παλτό μέχρι τους αστραγάλους, καπέλο με φαρδύ γείσο, πρόσωπο καλυμμένο με μια κάτασπρη μάσκα. Και στη θέση της μύτης κάτι τερατώδες: ένα ράμφος είκοσι πέντε εκατοστών. Η φορεσιά ενός γιατρού της πανώλης στον Μεσαίωνα…
  Μισή ώρα αργότερα, ένας άλλος γιατρός είναι σκυμμένος πάνω από έναν κάδο σκουπιδιών. Είναι κι αυτός ντυμένος παλιομοδίτικα, σαν να βγήκε από τον 19ο αιώνα – μαύρη κάπα, ημίψηλο, μπαστούνι με ασημένια λαβή κι ένα βαλιτσάκι. Και μέσα στον κάδο βρίσκεται ένα πτώμα με τις πληγές της φριχτής αρρώστιας στο κορμί του.
  Πανώλη στο Λονδίνο του 1938; Αδύνατον!
  Ο επιθεωρητής Χερστ θα πρέπει με κάθε τρόπο να βρει μια άλλη εξήγηση γι' αυτή την υπόθεση, που γίνεται όλο και πιο παράξενη…
  
  Ένα ατμοσφαιρικό μυστήριο από τον συγγραφέα της Τέταρτης πόρτας
  
  «Παρόλο που έχει επηρεαστεί έντονα από τον John Dickson Carr και την Agatha Christie, ο Paul Halter διαθέτει ένα ιδιαίτερο, προσωπικό στιλ και μπορεί να συναγωνιστεί οποιονδήποτε συγγραφέα χάρη στην πρωτότυπη πλοκή των έργων του και στο ατμοσφαιρικό ύφος του».
  John Pugmire

  Show book

• 

  Το φέρετρο θα παραμείνει κλειστό...

  Thomas Pagonis, Tomazo Pagonis

  • 0
  • 0
  • 0

  Τον έλεγαν Πενθέα Χ. και μου είπε πως εργαζόταν σε διαλυτήριο πλοίων.  Πως είχε υψηλή θέση και πως το «οικονομικό» το είχε λυμένο…. Είπε ακόμα πως του άρεσαν τα δημιουργικά «χαλάσματα». Πως του άρεσε να «δωρίζει» αυτό που άλλοι νομίζουν πως είναι «τέλος» και το ονομάζουν θάνατο.  Έτσι είπε… 
  -«Δωρίζω θάνατο στους θνησιγενείς! Στην αρχή,  ήταν χόμπι! Μα σύντομα εξελίχθηκε σε δημιουργική τέχνη!  Και σε  επιστήμη! 
  Και εγώ δεν είπα τίποτα.  Πήρα το ύφος του παγερά αδιάφορου ακροατή και τον άφησα να συνεχίσει δίχως στιγμή να τον διακόψω. 
  ..... 
  -«Και τι σημαίνει άραγε “στυγερός δολοφόνος”;  Προφανώς μια φράση κλισέ.  Την χρησιμοποιούν μόνο και μόνο επειδή δεν γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή. Επειδή δεν αντιλαμβάνονται πως η ζωή προέρχεται από τον θάνατο…  Τους καρφώθηκε στο μυαλό από τα φοιτητικά χρόνια, …προφανώς σε κάποια δευτεροκλασάτη σχολή δημοσιογραφίας. Και την «φτύνουν» πάνω στο χαρτί σαν στραγάλι που σκάλωσε στο λαιμό και τους πνίγει.  Κάτι σαν το “ειρήσθω εν παρόδω”, ή το “προφανώς”.  Κλισέ!  Ακούς εκεί; ... Στυγερός δολοφόνος!» 
   

  Show book

• 

  Ροσχάλντε

  Hermann Hesse

  • 0
  • 0
  • 0

  Ο Γιόχαν Βέραγκουτ είναι ένας επιτυχημένος και πλούσιος ζωγράφος, αλλά δυστυχεί, και αυτός και η σύζυγός του η Αντέλε, σ' έναν γάμο χωρίς αγάπη. Οι δυο τους ζουν ουσιαστικά χωριστά στην όμορφη εξοχική κατοικία τους, το Ροσχάλντε. Εκείνη στην κυρίως έπαυλη, εκείνος απομονωμένος στο υποστατικό που έχει μετατρέψει σε ατελιέ – δυο ξένοι που τους κρατούν ενωμένους μόνο οι συμβάσεις και η αγάπη για τον μικρότερο γιο τους, τον Πιερ.
  Η αδυναμία του Γιόχαν στον μικρό του γιο και ο φόβος του μήπως χάσει κάθε σταθερότητα στη ζωή του τον κρατούν αιχμάλωτο στο Ροσχάλντε. Ώσπου η μοίρα χτυπά μ' έναν απροσδόκητο τρόπο την πόρτα του...
  Ένα μυθιστόρημα σε μεγάλο βαθμό αυτοβιογραφικό, όπου ο νομπελίστας Χέρμαν Έσσε διοχετεύει τη θλίψη από τον δικό του αποτυχημένο γάμο, θέτοντας ταυτόχρονα ένα ευρύτερο ερώτημα: Μπορεί ένας καλλιτέχνης, ένας στοχαστής, να ζήσει όπως οι υπόλοιποι άνθρωποι, με τις χαρές και τις λύπες μιας συνηθισμένης ζωής, ή είναι καταδικασμένος
  στην παντοτινή μοναξιά της δημιουργίας;
  
  «Η βράβευση του Έσσε […] τιμά ένα ποιητικό επίτευγμα που στο σύνολό του απεικονίζει τον αγώνα ενός ανθρώπου που ακολουθεί την κλήση του με σπάνια πίστη».
  Από τη βράβευση του ΧΕΡΜΑΝ ΕΣΣΕ με το ΝΟΜΠΕΛ Λογοτεχνίας το 1946
  
  «Όσο οι άνθρωποι θα παλεύουν ανάμεσα στην ανάγκη να είναι ο εαυτός τους και τη δυσκολία να το πετύχουν αυτό ο Έσσε θα παραμένει ζωντανός — πράγμα που είναι ακόμη καλύτερο, ίσως, από το να είσαι μεγάλος συγγραφέας».
  The New Yorker

  Show book

• 

  Μέσα στο δίχτυ

  Iris Murdoch

  • 0
  • 0
  • 0

  «Μιλάμε για την αληθινή ζωή, Τζέικ», είπε.
  «Καλά θα κάνεις να ξυπνήσεις».
  
  Το βιβλίο με το οποίο η Iris Murdoch έκανε την εμφάνισή της στη λογοτεχνία – ένα μυθιστόρημα για τη δουλειά και την αγάπη, τον πλούτο και τη δόξα.
  
  Ο Τζέικ, «λογοτεχνικός λαντζέρης» (όπως αυτοαποκαλείται) και χαραμοφάης, τώρα άφραγκος και σε αναζήτηση στέγης, κυνηγάει μια παλιά φιλενάδα του, την Άννα Κουέντιν, και τη διάσημη ηθοποιό αδελφή της, τη Σέιντι. Αναθερμαίνει τη σχέση του με τον φοβερό και τρομερό Χιούγκο, τη «φιλοσοφία» του οποίου είχε κάποτε το θράσος να τολμήσει να ερμηνεύσει και να πλασάρει για δική του σε ένα βιβλίο με την υπογραφή του. Αυτές οι συναντήσεις μπλέκουν τον Τζέικ και τον εκκεντρικό συνοδό-υπηρέτη του, τον Φιν, σε περιπέτειες, που περιλαμβάνουν την απαγωγή ενός σκύλου-σταρ του σινεμά και μια πολιτική εξέγερση σε ένα κινηματογραφικό στούντιο. Συνεπαρμένος, ο Τζέικ λαχταράει
  να μάθει το μυστικό του Χιούγκο. Μήπως όμως το μυστικό του Χιούγκο είναι ο ίδιος ο Χιούγκο; Συνετισμένος, διαφωτισμένος, ο Τζέικ ευελπιστεί να γίνει επιτέλους αληθινός συγγραφέας.

  Show book

• 

  Άνοια

  Panos Sakelis

  • 0
  • 0
  • 0

  “Δεν βαρέθηκες να κρατάς σημειώσεις;” την ρώτησε σιγανά ο Τομ. “Δεν βλέπεις πως τίποτα δεν αλλάζει;” Η Κλαίρη τον κοίταξε και σε μια γωνιά του χαρτιού της του έγραψε: Τρέχω ένα πρόγραμμα μ’ αυτά. Φοβάμαι πως πλησιάζουμε σε μια κρίσιμη καμπή που θα πυροδοτήσει μια ζοφερή πραγματικότητα. Ο Τομ δεν είπε τίποτα αλλά συνοφρυώθηκε. Πρώτη φορά η Κλαίρη δεν τολμούσε να μιλήσει ανοιχτά. Κάτι έγραψε κι αυτός σ’ ένα χαρτί και με τρόπο το έσπρωξε μπροστά της. Με τρομάζεις, ήταν γραμμένο στο χαρτί. Τί φοβάσαι;

  Show book