Όχι πια άνθρωπος

Osamu Dazai

Synopsis

Πώς γίνεται ένα κλασικό έργο της ιαπωνικής κουλτούρας να ανάγεται σε θρύλο στον χώρο των manga;
Τι είναι αυτό που καθιστά τούτο το υπέροχο βιβλίο ένα κλασικό ανάγνωσμα, που τους αφορά όλους;

Το Όχι πια άνθρωπος του Osamu Dazai, το δεύτερο μυθιστόρημα του κορυφαίου μεταπολεμικού Ιάπωνα συγγραφέα, είναι η συγκλονιστική και συναρπαστική ιστορία ενός νεαρού άντρα που προσπαθεί να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει.
Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αποτυχημένο, ο ήρωας πασχίζει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, ακόμα κι όταν αισθάνεται ανίκανος να κατανοήσει τα ανθρώπινα όντα. Οι προσπάθειες του Γιόζο να συμφιλιωθεί με τον κόσμο γύρω του ξεκινούν από την παιδική του ηλικία και τελικά οδηγούν σε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας μετά την ενηλικίωσή του. Καταγράφοντας τις περιστασιακές σκληρότητες της ζωής και τις φευγαλέες στιγμές ανθρώπινης σύνδεσης και τρυφερότητας, θα πει:
«Δεν μπορώ καν να διανοηθώ πώς είναι να ζει κάποιος σαν ανθρώπινο ον».
Το Όχι πια άνθρωπος δεν είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο, αλλά ούτε αφήνει την επίγευση μιας απαισιοδοξίας. Είναι ένα μυθιστόρημα βαθιά συγκινητικό, ακόμα και εμψυχωτικό. Το να γνωρίζεις τι σημαίνει απόγνωση και να την υπερνικάς με τα μέσα που διαθέτεις –η φαντασία ήταν το μοναδικό όπλο του Dazai– αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα μοναδικό χάρισμα.
Να συγκρούεσαι με έναν εχθρικό κόσμο ζητώντας επίμονα τη θέση σου σε αυτόν - αυτό εξηγεί τα πάντα για την απήχησή του στους νέους.

Ο φόβος κάποιων ανθρώπων για τα άλλα ανθρώπινα όντα είναι τόσο μακάβριος, ώστε φτάνουν στο σημείο να λαχταρούν να αντικρίσουν με τα ίδια τους τα μάτια τέρατα ή και ακόμα πιο φριχτές οντότητες.

Οι αδύναμοι φοβούνται αυτή καθαυτή την ευτυχία. Θα μπορούσαν να πληγωθούν ακόμα και με το βαμβάκι. Κάποιες φορές πληγώνονται ακόμα και από την ευτυχία.

Από όλους τους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ μου, αυτή η δυστυχισμένη, η Τσουνέκο, ήταν ο μοναδικός που αγάπησα πραγματικά.

Το Όχι πια άνθρωπος είναι το αριστούργημά του. Ο Dazai ήταν ένας αριστοκρατικός αλήτης, ένας αυτοχαρακτηριζόμενος παραβάτης, ωστόσο έγραψε με τη μακροθυμία ενός ευαίσθητου γραφιά.
Patti Smith

Disponible depuis: 05/10/2022.

Longueur d'impression: 176 pages.

Fiction contemporaine

D'autres livres qui pourraient vous intéresser

Αγνοείται

Brigitte Giraud

Δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι… Χωρίς διέξοδο, χωρίς μέλλον, με τον ψυχολογικό εκφοβισμό να με κατατρώει.
Ο Λίβιο παρουσιάζει μια εργασία για την καύση βιβλίων από τους ναζί κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται στον Μάγκνους Χίρσφελντ, έναν Γερμανοεβραίο γιατρό που πάλεψε για την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Για τον Λίβιο είναι κάτι περισσότερο από μια απλή παρουσίαση· είναι μια διεκδίκηση, μια εξομολόγηση. Αντιμετωπίζεται όμως με αμηχανία, αδιαφορία αλλά και εχθρικότητα.
Από τότε αγνοείται. Κανείς δεν ξέρει τι έχει απογίνει... Στον απόηχο της εξαφάνισης αντηχούν όλα τα δύσκολα ερωτήματα. Κι αν αυτή η φυγή ήταν η απόλυτη έκφραση του θάρρους;
από τη συγγραφέα που βραβεύτηκε με το Prix Goncourt, 2022
Μόλις τελείωσε η παρουσίαση του Λίβιο, ένιωσα ταπεινωμένη ακούγοντάς τον να μιλάει, σαν να μη συνέβαινε τίποτε, για τον αγώνα του Μάγκνους Χίρσφελντ να καταργηθεί η παράγραφος 175 του γερμανικού Ποινικού Κώδικα, η οποία τιμωρούσε την ομοφυλοφιλία. Να μιλάει μπροστά σε εμένα που ήμουν ερωτευμένη μαζί του και που το ήξεραν οι πάντες. Κι ας προσθέσω ότι με θεωρούσαν τη φιλεναδούλα του Λίβιο, καταλαβαίνετε λοιπόν. Με έπιασε τρέμουλο. Όσο περνούσε η ώρα, και στο μέτρο που καταλάβαινα, όλα γύρω μου άρχισαν να γυρίζουν ανάποδα και ξαφνικά τα έβλεπα πάλι μπροστά στα μάτια μου. Ήταν η πιο παράξενη εμπειρία της εφηβείας μου. Μάλλον αμήχανη, θα έλεγα. Όπως τότε που ο μπαμπάς μου έφυγε.
Παρόλο που ο Λίβιο δεν μου είχε πει ποτέ ψέματα, ένιωθα εξαπατημένη. Το είχε απλώς παραλείψει γιατί δεν μπορούσε να μου το εκμυστηρευτεί. Ήταν διαφορετικός, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είχε χρησιμοποιήσει τον συγκεκριμένο τρόπο για να βάλει τέλος στην παρεξήγηση. Είχε ζητήσει από τον Μάγκνους Χίρσφελντ να τον σώσει. Για τον Χίρσφελντ είχε βρει τα κατάλληλα λόγια ο Λίβιο· όχι για τον εαυτό του.
Καμίγ

Voir livre

Έστησ' ο έρωτας χορό

Ελισάβετ Νάκου

Όταν το στόμα σου μου λέει σ' αγαπώ, δεν το λες εσύ, το λένε μέσα σου χίλιες γενιές που σου μάθανε την αγάπη.
Γιάννης Ψυχάρης

Η δεκαπεντάχρονη Λενιώ σπουδάζει στο παρθεναγωγείο της Αθήνας για να γίνει δασκάλα, ενώ δύο νεαροί ευέλπιδες διεκδικούν την καρδιά της. Η επιλογή της Λενιώς θα δημιουργήσει έναν ορκισμένο εχθρό, ικανό για όλα.
Γύρω τους βράζει το καζάνι της Ιστορίας, ο κίνδυνος παραμονεύει. Ο πληγωμένος αντίζηλος θα στήσει καρτέρι θανάτου στα χρόνια που έρχονται. Ο Μεγάλος Πόλεμος και στη συνέχεια η Κατοχή και ο Εμφύλιος θα γιγαντώσουν τα πάθη.
Αναπόφευκτα, ο αδελφοκτόνος σπαραγμός θα τρυπώσει μέσα στην οικογένεια της Λενιώς, ανάμεσα στα ίδια της τα παιδιά. Και τότε, μέσα στην απόγνωσή της, οι ουρανοί θα της στείλουν βοήθεια από το μακρινό παρελθόν: ένα βιβλίο από μια προγιαγιά που έζησε έναν άλλο εμφύλιο, ο οποίος κατέληξε στη θρυλική Έξοδο του Μεσολογγίου. Εκεί, σε αυτό το βιβλίο του παρελθόντος, η Λενιώ θα διαβάσει και το δικό της πεπρωμένο.

Το μοιραίο βιβλίο μιλάει για συγχώρεση. Μια λεξούλα εύκολη στα μυθιστορήματα και μάλλον αδύνατη στην πραγματική ζωή.

- «Αλαφροΐσκιωτε καλέ, για πες απόψε τι 'δες;»

- «Νύχτα γιομάτη θαύματα, νύχτα σπαρμένη μάγια!»

Voir livre

Ο Ψιθυριστής των ονείρων

Panos Sakelis

Ο ήχος των ηλεκτρονικών συσκευών αν και απειροελάχιστος, ακουγόταν στ’ αυτιά του σαν ένα βουητό σε πολύ χαμηλή συχνότητα. Αναγκαζόταν να κοιμάται τα τελευταία χρόνια κλείνοντας όσο μπορούσε περισσότερο τ’ αυτιά του. Το περιβάλλον στο δωμάτιό του ήταν γεμάτο με οθόνες που ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγχαν σχεδόν τα πάντα.  
Η οικολογική καταστροφή δεν ήταν απλά τεράστια, ήταν ολοκληρωτική. Ο άνθρωπος με τις πράξεις του κατάφερε να εξαφανίσει την πανίδα και την χλωρίδα και για να επιβιώσει να ζητήσει καταφύγιο σε λιγοστές πόλεις τέρατα, κάτω από έναν μαγνητικό θόλο προστασίας. Επικοινωνίες, μηδέν. Πληθυσμός, λιγοστός. Γεννήσεις, καμία. 
Η τύχη της ανθρωπότητας είχε εναποτεθεί στα χέρια λίγων που πάλευαν με νύχια και με δόντια να την διατηρήσουν. 
Η λύση όμως, αν και με λιγοστές πιθανότητες επιτυχίας, κρυβόταν στο «ΑΒΑΤΟ» ένα μυστικό πρότζεκτ που έτρεχαν δυο υπάρξεις χωρίς ταυτότητα καταγωγής.

Voir livre

Συνωμοσία στην Μπελγκράβια

Sherry Thomas

Μιας και η καλή κοινωνία του Λονδίνου την αγνοεί, αυτό δίνει όλο το περιθώριο στη Σάρλοτ Χολμς να εξασκήσει τις ερευνητικές της ικανότητες. Ως «Σέρλοκ Χολμς – σύμβουλος, ντετέκτιβ» και με τη βοήθεια της κυρίας Γουάτσον, έχει μέχρι στιγμής ορισμένες αξιοσημείωτες επιτυχίες, αλλά δεν είναι καθόλου προετοιμασμένη για τη νέα πελάτισσα που φτάνει στο γραφείο της στην οδό Άπερ Μπέικερ.
Η λαίδη Ίνγκραμ, γυναίκα του καλού φίλου και ευεργέτη της Σάρλοτ, θέλει από τον Σέρλοκ Χολμς να βρει την πρώτη της αγάπη, που έχασε το ετήσιο ραντεβού τους. Ακόμα κι αν παραμερίσει τα θέματα διακριτικότητας και εμπιστοσύνης, η υπόθεση γίνεται ακόμα πιο προσωπική για τη Σάρλοτ, καθώς ο αγνοούμενος δεν είναι άλλος από τον ετεροθαλή αδερφό της.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, έρχεται μια αναπάντεχη πρόταση γάμου, ένας άγνωστος παρακολουθεί την αδερφή της και ένα ανώνυμο πτώμα εμφανίζεται, στο τελευταίο μέρος που θα περίμενε κανείς. Οι δυνάμεις της Σάρλοτ θα δοκιμαστούν όσο ποτέ ξανά. Θα μπορέσει να βρει έγκαιρα τον αδερφό της και να λύσει όλα τα μυστήρια ή η φήμη της θα βουλιάξει στον Τάμεση;

Voir livre

Το φέρετρο θα παραμείνει κλειστό...

Thomas Pagonis, Tomazo Pagonis

Τον έλεγαν Πενθέα Χ. και μου είπε πως εργαζόταν σε διαλυτήριο πλοίων. Πως είχε υψηλή θέση και πως το «οικονομικό» το είχε λυμένο…. Είπε ακόμα πως του άρεσαν τα δημιουργικά «χαλάσματα». Πως του άρεσε να «δωρίζει» αυτό που άλλοι νομίζουν πως είναι «τέλος» και το ονομάζουν θάνατο. Έτσι είπε…
-«Δωρίζω θάνατο στους θνησιγενείς! Στην αρχή, ήταν χόμπι! Μα σύντομα εξελίχθηκε σε δημιουργική τέχνη! Και σε επιστήμη!
Και εγώ δεν είπα τίποτα. Πήρα το ύφος του παγερά αδιάφορου ακροατή και τον άφησα να συνεχίσει δίχως στιγμή να τον διακόψω.
.....
-«Και τι σημαίνει άραγε “στυγερός δολοφόνος”; Προφανώς μια φράση κλισέ. Την χρησιμοποιούν μόνο και μόνο επειδή δεν γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή. Επειδή δεν αντιλαμβάνονται πως η ζωή προέρχεται από τον θάνατο… Τους καρφώθηκε στο μυαλό από τα φοιτητικά χρόνια, …προφανώς σε κάποια δευτεροκλασάτη σχολή δημοσιογραφίας. Και την «φτύνουν» πάνω στο χαρτί σαν στραγάλι που σκάλωσε στο λαιμό και τους πνίγει. Κάτι σαν το “ειρήσθω εν παρόδω”, ή το “προφανώς”. Κλισέ! Ακούς εκεί; ... Στυγερός δολοφόνος!»

Voir livre

Στον ίσκιο των πουλιών

Γιάννης Ξανθούλης

Λένε πως ο κατήφορος έχει μόνο αρχή.
Λένε πως, όταν φτάσεις ως την άκρη του γκρεμού και δώσεις τη βουτιά, φταίει το κεφάλι σου που δεν σε κράτησε.
Και στο τέλος, αν κάποιος άλλος σου κατάφερε την τελική σπρωξιά, δικός σου καλεσμένος ήταν. Παρεάκι σου.
Μόνο που, όποιοι τα κηρύττουν όλ' αυτά, δεν είδαν ποτέ
τη θέα από την τελευταία πέτρα του γκρεμού.
Βαδίζουν πάντα επί του ασφαλούς.
Και το κακό μ' αυτούς είναι πως συνήθως έχουν δίκιο. Διαθέτουν ατσάλινα επιχειρήματα.
Στο τέλος, σου γανώνουν το μυαλό.
Όμως… αν έφτασες ως εκεί… λέμε· αν… αν έφτασες ως εκεί γιατί βιαζόσουνα να μάθεις τι γίνεται πιο κάτω;
Αν είχες πάρει φόρα, γιατί φοβόσουνα μη στήσεις την αγάπη; Αν στο ίσιωμα, που γνώρισες τα κολλητάρια σου, σου χάρισαν το ρούχο της άνοιξης και σε ξελόγιασαν; Κι εσύ, πάλι… Ήταν ανάγκη να το φορέσεις κατάσαρκα και να πετάξεις, σαν ηλίθιος, τη στολή παραλλαγής που σου 'ραψε η μάνα σου; Λέμε κι εμείς… Διάφορα. Μόνο οι άλλοι θα λένε; Σίγουρα, πάντως, την ώρα της πτώσης έβγαλες μια δυνατή φωνή: «Αγάπη!» κραύγασες. «Αγάπη!» Οι πάντες ορκίζονται πως δεν σ' άκουσαν. Τι φταις εσύ αν δεν βρέθηκε κάποιος να σου έχει πει πως κι η αγάπη, όταν γίνεται κραυγή, τρομάζει…

Voir livre