Other books that might interest you

• 

  Οι δολοφόνοι δεν παίρνουν...

  Gu Byeong-mo

  • 0
  • 0
  • 0

  Στα εξήντα πέντε της η Δαγκάνα έχει αρχίσει να ρίχνει ρυθμούς. Ζει ήσυχα σε ένα μικρό διαμέρισμα με μόνη συντροφιά την ηλικιωμένη σκυλίτσα της, που κάποτε έσωσε η ίδια από τον δρόμο και τη φωνάζει Ψοφίμι. Αυτό που περιμένει κανείς από ανθρώπους της ηλικίας της είναι να συνταξιοδοτηθούν και να ζήσουν ήσυχα το υπόλοιπο της ζωής τους. Η Δαγκάνα όμως δεν είναι σαν όλους τους άλλους. Είναι μία φόνισσα.
  Τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες έχει βγάλει από τη μέση προδότες, επιχειρηματικούς εχθρούς, άπιστους συζύγους, όλους με ανελέητη αποτελεσματικότητα. Όσο λιγότερα γνωρίζει για τους στόχους της τόσο το καλύτερο. Τώρα όμως ένας τραυματισμός την οδηγεί σε μία απροσδόκητη σύνδεση με έναν γιατρό και την οικογένειά του. Αλλά τα συναισθήματα για μία επαγγελματία δολοφόνο είναι επικίνδυνη συνθήκη. Όταν ο κόσμος της αναταράσσεται, η Δαγκάνα καταλαβαίνει ότι αυτό το κεφάλαιο της καριέρας της μπορεί να αποτελεί κάλλιστα το δικό της αιματηρό τέλος.
  
  Η γεμάτη δράση ιστορία μίας εξηνταπεντάχρονης
  δολοφόνου που αντιμετωπίζει μία απρόσμενη απειλή
  στη δύση της καριέρας της.
  
  Ένα διεθνές best seller από μία βραβευμένη
  συγγραφέα από τη Νότια Κoρέα.
  
  «Σκοτεινά αστείο, αυτό το νοτιοκορεάτικο μυθιστόρημα εξετάζει την παγκόσμια κοινή πρόκληση του να γερνάς χωρίς να χάνεις τη σημασία σου στην κοινωνία».
  The Washington Post
  
  «Το πρώτο μυθιστόρημα της Gu που μεταφράζεται στα αγγλικά ασχολείται με το πώς αντιμετωπίζει η κοινωνία τα γηρατειά».
  New York Times Book Review – Editor's choice
  
  «Το Οι δολοφόνοι δεν παίρνουν σύνταξη ποτέ είναι ένα μυθιστόρημα γεμάτο έξαψη. Βρέθηκα να πιάνω τον κόρφο μου καθώς γυρνούσα τις σελίδες: από φόβο, από πόνο και από το συντριπτικό σαν αγχόνη χιούμορ. Έχει να κάνει με εκδίκηση και τιμωρία, με τα γηρατειά και τον θάνατο και τα καθημερινά δεινά μίας γραφειοκρατικής δουλειάς – ακόμα κι αν αυτή είναι η δολοφονία κατά παραγγελία. Η Δαγκάνα, η εξηνταπεντάχρονη δολοφόνος κεντρική ηρωίδα, αψηφά τις προσδοκίες τής ηλικίας της: είναι σκληρή, υπολογιστική και σχεδόν τόσο τρυφερή όσο και η αγαπημένη της σκυλίτσα, το Ψοφίμι, που κλέβει την παράσταση».
  Gabriella Burnham, συγγραφέας του It Is Wood, It Is Stone

  Show book

• 

  Νίκος Καζαντζάκης ο ασυμβίβαστος

  ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΜΑΚΑΣ

  • 0
  • 0
  • 0

  Για να ζωντανέψω τον αγαπημένον Ίσκιο, ανηφορίζω αντίθετα στο ρέμα.
  «Όσο περισσότερο Σας αγαπώ, τόσο περισσότερο ο κόσμος μου είναι άχρηστος και δεν τον έχω ανάγκη· γιατί μπορώ να τον αντικαταστήσω μ' έναν άλλο, πιο καλό, πιο θερμό, πιο απλό, όπως θα δημιουργούσα κι όλη μου τη ζωή, αν εγώ ήμουν ο Πλάστης», γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην επί τριάντα χρόνια σύντροφό του Ελένη Καζαντζάκη, που του στάθηκε φίλη, σύζυγος, συμπαραστάτρια, βοηθός και συνοδοιπόρος.
  Η ίδια σημειώνει πως στο βιβλίο της αυτό ούτε προσπαθεί να του πλέξει το εγκώμιο ούτε να τον μαυρίσει. Η ζωή, λέει, δίπλα του δεν ήταν πάντα εύκολη, όμως ο Νίκος Καζαντζάκης ποτέ δεν επέβαλε τον εαυτό του στους άλλους. Πάντοτε επέλεγε την ελευθερία και αρνιόταν τον συμβιβασμό.  Η συμβίωσή τους ήταν μια αέναη ευλογία, καθώς η Ελένη ωρίμασε δίπλα του, τον αγάπησε. Της πρόσφερε αγάπη, εμπιστοσύνη, χιούμορ, γέλιο, βουνά και δάση, κάμπους και θάλασσες, μακρινά ταξίδια, κρητικές ιστορίες κι αφρικανικά παραμύθια και την τέλεια γύμνια του μπρος στον θεό του.
  Ο Ασυμβίβαστος, αντλώντας υλικό από τις αναμνήσεις, τις επιστολές, τα σημειωματάρια και τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη, είναι όχι απλώς η βιογραφία του, αλλά μια εξιστόρηση για τα χρόνια της Αίγινας με την πείνα της Κατοχής, τις συγκινήσεις και την αδιάκοπη δουλειά, τα χρόνια της Αντίμπ με τις αντιδράσεις συνάμα με τη δημιουργική ευφορία, όλων των ειδών τις αναζητήσεις, περιστάσεις δραματικές, τα ταξίδια, που σφυρηλάτησαν την απόλυτη ενότητα και ταύτιση ανάμεσα στον σκληροτράχηλο κοσμογυρισμένο μονιά και την εύθραυστη αλλά και θαρραλέα Αθηναία, που τον συντρόφεψε με πίστη στη ζωή και έγινε μετά τον θάνατό του ζωντανή προέκταση και ­επιβίωσή του.
  «Και να με τώρα να γράφω βιβλίο. Όχι μυθιστόρημα, αυτό θα 'ταν πολύ εύκολο. Να σε περιγράψω, να σε στριμώξω, να σε καρφώσω με μια χρυσή καρφίτσα, όπως καρφώνουμε τις πεταλούδες. Κι η καρδιά μου να σηκώνει επανάσταση. Γιατί πολύ αγαπώ τις πεταλούδες και μου αρέσει να τις φαντάζουμαι να πετούν αλαφριές κι άπιαστες πάνω από τα κεφάλια μας».

  Show book

• 

  Μια ατέλειωτη φυγή

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Πάντα ήθελα να φεύγω.
  Να πετάει η ψυχή μου σαν τα πουλιά.
  Να νιώθω τη γλύκα μιας ατέλειωτης φυγής.
  Όχι να φεύγω γι' άλλους τόπους.
  Από την ίδια τη ζωή μου να φεύγω.
  Να ρίχνω τα «στοπ» στον δρόμο μου.
  Να γκρεμίζω τις πινακίδες που σηματοδοτούσαν διαδρομές. Να πατάω στις διαχωριστικές γραμμές.
  Ν' αψηφώ τα όρια της ταχύτητας.
  Να φεύγω χωρίς προορισμό.
  Μια φυγή μέσα στην ίδια τη φυγή.
  Σα να με κυνηγούσε πάντα ο εαυτός μου.
  Και μόλις έβρισκα ένα ξέφωτο, να πάρω μια ανάσα, βρε αδερφέ, να στήσω μια σκηνή να ξαποστάσω, βαρούσε ο συναγερμός μέσα μου και με ξεκούφαινε.
  Φεύγοντας, άφησα πίσω μου πολλά σκουπίδια.
  Άφησα όμως, στη φούρια μου, και πράγματα πολύ σημαντικά.
  Κάτι κοσμήματα, ας πούμε, ακριβά, που κάποιοι μου είχαν χαρίσει για να στολίσω την ψυχή μου...
  Το ημερολόγιο μιας γυναίκας, η διαδρομή της, με τις ιστορίες προσώπων που έγιναν σταθμοί στη ζωή της.
  Ιστορίες ανθρώπινες και αληθινές.

  Show book

• 

  Η δεύτερη ευκαιρία του Λέοντα

  Mia Sheridan

  • 0
  • 0
  • 0

  Αξίζουν όλοι μια δεύτερη ευκαιρία; Μήπως όποιος εξαπατά, διεκδικώντας τη δεύτερη ευκαιρία του, τελικά δεν την αξίζει;
  Πόσο σκληρά είσαι διατεθειμένος να παλέψεις για να έχεις μια δεύτερη ευκαιρία στην αγάπη; Μια δεύτερη ευκαιρία στη ζωή; Μια δεύτερη ευκαιρία για να πεις τη δική σου ιστορία;
  Κάθε ιστορία αγάπης έχει δύο πλευρές. Η Έβι είπε τη δική της. Τώρα είναι η σειρά του Λίο.
  
  Η δεύτερη ευκαιρία του Λέοντα είναι η συνέχεια και το συγκλονιστικό τέλος του βιβλίου Η υπόσχεση του Λέοντα.

  Show book

• 

  Η φλόγα της ελευθερίας

  Wolfram Eilenberger

  • 0
  • 0
  • 0

  Άρεντ, Μποβουάρ, Ραντ, Βέιλ - η δύναμη της φιλοσοφίας σε σκοτεινούς καιρούς
  
  Χάνα Άρεντ, Σιμόν ντε Μποβουάρ, Άιν Ραντ, Σιμόν Βέιλ: Τέσσερις γυναίκες, τέσσερις από τις επιδραστικότερες μορφές της φιλοσοφίας του 20ού αιώνα, που μέσα στο χάος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου έβαλαν τα θεμέλια για μια πραγματικά ελεύθερη και χειραφετημένη κοινωνία.
  Από το 1933 έως το 1943, τα χρόνια που αποτελούν το πιο ζοφερό κεφάλαιο της ευρωπαϊκής νεωτερικότητας, οι τέσσερις αυτές οραματίστριες αντιτάσσουν στην καταστροφή τις πρωτοπορια­κές ιδέες τους για τη σχέση του ατόμου με την κοινωνία, του άντρα με τη γυναίκα, του Θεού με τον άνθρωπο, για την έννοια του φύλου, της ταυτότητας, της ελευθερίας.
  Πρόσφυγες, ακτιβίστριες, αντιστασιακές, χαράζουν τις περιπε­τειώδεις διαδρομές τους από το Λένινγκραντ του Στάλιν στο Χόλιγουντ, από το Βερολίνο του Χίτλερ και το κατεχόμενο Παρίσι στη Νέα Υόρκη. Οι ζωές τους γίνονται φιλοσοφία εν δράσει και αποτελούν ένα εντυπωσιακό τεκμήριο της απελευθερωτικής δύναμης της σκέψης.
  
  Ένα σπουδαίο βιβλίο για τέσσερις παγκόσμιες προσωπικότητες που, στην άκρη της αβύσσου του 20ού αιώνα, ενσάρκωσαν με παραδειγματικό τρόπο το νόημα του να ζεις πραγματικά ελεύθερα. Και καθόρισαν με την επαναστατική σκέψη τους το παρόν μας και το μέλλον μας.

  Show book

• 

  Φωτιά στα έγκατα - Ως τα πέρατα...

  William Golding

  • 0
  • 0
  • 0

  Το τρίτο βιβλίο της τριλογίας Ως τα Πέρατα της Γης
  Το πλοίο που μεταφέρει τον νεαρό Έντμουντ Τάλμποτ από την Αγγλία στην Αυστραλία, κοντεύει πια να φτάσει στον προορισμό του. Αλλά σ' ένα ταξίδι με πλοίο στις αρχές του 19ου αιώνα οι δυσκολίες και οι κίνδυνοι παραμονεύουν μέχρι την τελευταία ώρα…
  Το ταλαιπωρημένο σκαρί έχει ακόμη να αντιμετωπίσει  το συναπάντημα με ένα παγόβουνο και μια φονική καταιγίδα, ενώ τα πάθη, η βία και οι ανταγωνισμοί φουντώνουν ανάμεσα στους επιβάτες, που έχουν φτάσει στα όριά τους έπειτα από τόσους μήνες στη θάλασσα.
  Κι ενώ μια φωτιά απειλεί να ξεσπάσει στα έγκατα του πλοίου, η στεριά προς την οποία κατευθύνεται μοιάζει πιο μακρινή από ποτέ…
  Ο βραβευμένος με Νόμπελ William Golding ολοκληρώνει ένα συναρπαστικό έργο μαθητείας με μερικές από τις ωραιότερες σελίδες θαλασσινής περιπέτειας που γράφτηκαν ποτέ.
  «Ξεχειλίζει από αυθεντικότητα… Αυτό το επικό, ευφάνταστο εγχείρημα είναι ένας άθλος τόσο επιβλητικός όσο η οδύσσεια ενός έτους που καταγράφει». Sunday Times
  
  ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΦΤΙ
  «Τα έργα του, με τη σαφήνεια της τέχνης της ρεαλιστικής αφήγησης και την ποικιλομορφία και την οικουμενικότητα του μύθου, φωτίζουν την ανθρώπινη κατάσταση στον σημερινό κόσμο».
  Από το σκεπτικό
  της Σουηδικής Ακαδημίας
  για τη βράβευση
  του William Golding
  με το Νόμπελ το 1983.

  Show book