Outros livros que poderiam interessá-lo

• 

  Το Όραμα του Άμλετ

  Panos Sakelis

  • 0
  • 0
  • 0

  Ο Άβελ και ο Όλιβερ, δύο εντελώς άγνωστοι άνδρες, ο ένας στο Λονδίνο και ο άλλος στο Εδιμβούργο, χωρίς κανένα ιατρικό ιστορικό, παθαίνουν την ίδια ακριβώς στιγμή ένα πανομοιότυπο καρδιολογικό επεισόδιο, και πέφτουν σε κώμα. 
  Ο Μπεν, αδελφικός φίλος του Άβελ, και κύριος μέτοχος σε μια εταιρεία ηλεκτρονικής προστασίας δεδομένων τον επισκέπτεται και εισχωρώντας στα ηλεκτρονικά συστήματα του νοσοκομείου γρήγορα διαπιστώνει ότι κάποιος παρεμβαίνει στη φαρμακευτική δοσολογία των ασθενών. 
  Η αδερφή του Όλιβερ τυγχάνει να είναι μάρτυρας του εμφράγματος του Άβελ κι έτσι θα γνωριστεί με τον Μπεν, με τον οποίον θα επιχειρήσουν να διαλευκάνουν το μυστήριο αυτής της ιατροφαρμακευτικής συνομωσίας που όμως κρύβει ένα πολύ πιο σκοτεινό και βαθύ μυστικό. 
  Μαζί θα ανακαλύψουν ότι αυτό το φαινόμενο έχει προκληθεί και σε άλλα ζευγάρια αγνώστων ανά τον κόσμο με τραγική κατάληξη. Έτσι θα ξεκινήσει ένας αγώνας δρόμου για να εντοπίσουν, εάν υπάρχουν, επιζήσαντες ώστε να βρουν τον τρόπο να σώσουν τους αγαπημένους τους ανθρώπους.

  Ver livro

• 

  Δόλωμα

  Penelope Douglas

  • 0
  • 0
  • 0

  Γουίντερ:
  Το να τον στείλω φυλακή ήταν το χειρότερο πράγμα που μπορούσα να κάνω. Δεν είχε καμία σημασία που διέπραξε το έγκλημα ή που ευχόμουν να τον δω νεκρό. Ίσως σκέφτηκα ότι θα είχα χρόνο να εξαφανιστώ προτού βγει ή θα πέθαινε στη φυλακή.
  Αλλά έκανα λάθος. Τρία χρόνια πέρασαν τρομακτικά γρήγορα και τώρα κάθε άλλο παρά ήρεμος είναι. Η φυλακή τού έδωσε τον χρόνο για να σχεδιάσει. Την εκδίκησή του.
  Αλλά αυτό δεν το περίμενα.
  Δεν θέλει να με κάνει να πονάω. Θέλει να κάνει τα πάντα να πονάνε.
  
  Ντέιμον:
  Πρώτον.  Ξεφορτωθείτε τον πατέρα της. Τους είπε ότι την ανάγκασα, ότι το κοριτσάκι του ήταν το θύμα. Αλλά ήμουν κι εγώ παιδί και εκείνη το ήθελε όπως κι εγώ.
  Δεύτερον. Μη δώσετε κανέναν τρόπο διαφυγής στην ίδια, στην αδελφή της και τη μητέρα της. Είναι μόνες και απελπισμένες για έναν προστάτη τώρα.
  Ήρθε η ώρα να πάρω τον έλεγχο. Είναι καιρός να δείξω σε όλους ότι δεν θα αλλάξω ποτέ και ότι δεν έχω άλλη φιλοδοξία από το να γίνω ο εφιάλτης τους.
  Ξεκινώντας από εκείνη.
  Θα είναι τόσο φοβισμένη, που δεν θα βρίσκει καταφύγιο ούτε μέσα στο κεφάλι της. Και το καλύτερο είναι ότι δεν θα χρειαστεί καν να διαρρήξω το σπίτι της για να το κάνω.
  Ως ο νέος άντρας του σπιτιού, έχω τα κλειδιά.

  Ver livro

• 

  ελαττωματικό αγόρι

  Sam Albatros

  • 0
  • 0
  • 0

  ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! 
  Ο μπαμπάς καμιά φορά με δέρνει με τη ζώνη. Μια φορά είχα δει σε μια ελληνική ταινία έναν να δέρνει έτσι τον γιο του. Από τότε, κάθε φορά που με δέρνει με τη ζώνη ο μπαμπάς μου, αισθάνομαι σταρ του σινεμά. 
  Η μαμά με πρήζει συνέχεια να διαβάσω γιατί οι παππούδες μου δεν είχαν λεφτά να τη στείλουν σχολείο. Μια φορά τής είπα αν θέλει να πάει αυτή σχολείο αφού το έχει απωθημένο και εγώ να μείνω σπίτι να παίζω τη νοικοκυρά. Μου άστραψε σφαλιάρα. 
  Για τα αδέρφια μου θα πω άλλη φορά, γιατί τώρα βαριέμαι. Έτσι κι αλλιώς δε μένουν μαζί μας όπως τα κανονικά αδέρφια. 
  Έχω τους καλύτερους φίλους του κόσμου! Ο Θανάσης είναι ο καλύτερός μου φίλος και κάθεται δίπλα μου στο θρανίο. Μας αρέσει να παίζουμε πολλά παιχνίδια και μερικά δεν τα λέμε, τα κρατάμε μυστικό. Δε με αφήνει να λέω γι’ αυτά γιατί την προηγούμενη φορά που είπα, φάγαμε ξύλο. Μετά είναι η Αθηνά και η Σοφία, που κάθονται κι αυτές δίπλα δίπλα στην τάξη μας. Η Αθηνά είναι δυνατή και τη φωνάζουν αγοροκόριτσο και η Σοφία φοράει γυαλιά και είναι Σοφή σαν κουκουβάγια. 
  Αγαπιόμαστε τόσο πολύ μεταξύ μας! Εγώ αγαπάω τον Θανάση, ο Θανάσης αγαπάει την Αθηνά, η Αθηνά αγαπάει τη Σοφία (αλλά δεν το λέει) και η Σοφία αγαπάει εμένα. 
  Είμαστε οι καλύτεροι μαθητές της τάξης! Εγώ γιατί αντιγράφω από τον Θανάση, και η Αθηνά γιατί αντιγράφει από τη Σοφία. Καμιά φορά όμως η Αθηνά ξεχνάει να τα αλλάζει. Μια φορά είχε αντιγράψει ακριβώς το σκέφτομαι και γράφω της Σοφίας. Όταν τις ρώτησε η δασκάλα τι έγινε, πετάχτηκα και είπα: «Τα μεγάλα μυαλά συναντώνται!»

  Ver livro

• 

  Μακγκάφιν

  Βαγγέλης Γιαννίσης

  • 0
  • 0
  • 0

  Το πάλαι ποτέ πετράδι στο στέμμα της Felekis Lines, το πλοίο Αφροδίτη, ετοιμάζεται για το τελευταίο του ταξίδι στο Αιγαίο, προτού μετατραπεί σε παλιοσίδερα. Οι παλιές καλές εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ο καταχρεωμένος πλοιοκτήτης Μάρκος Φελέκης έχει μονάχα μία επιθυμία: να συνοδέψει το αγαπημένο του καράβι στο στερνό του ταξίδι. Και, ίσως, αν αποδειχθεί τυχερός, να αλλάξει τη μοίρα του.
  
  Στο λιμάνι του Πειραιά, μία τετραμελής οικογένεια επιβιβάζεται στο καράβι: ο πατέρας Ακίνδυνος, η μητέρα Νανά, η έφηβη κόρη Μικαέλα και η γιαγιά Βαρβάρα. Όλοι έχουν τα μυστικά τους — και κάποια από αυτά μπορεί να αποδειχθούν θανάσιμα, επειδή, δίχως να το ξέρουν, τα μέλη της οικογένειας έχουν από έναν τεράστιο στόχο πάνω στα κεφάλια τους.
  
  Ένας επαγγελματίας δολοφόνος, που θέλει να φέρει εις πέρας την αποστολή του για να σώσει το αγαπημένο του ζώο, ένα τανούκι από τον ζωολογικό κήπο της Σαϊτάμα.
  
  Ένα ζευγάρι πληρωμένων δολοφόνων, που θα πρέπει να αποφασίσουν εάν ο γάμος τους μπορεί να σωθεί ή αν θα ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους αφού αποβιβαστούν από το πλοίο.
  
  Μία πληγωμένη γυναίκα που ζητά εκδίκηση από το άτομο που κατέστρεψε τη ζωή της.
  
  Ένας stalker αποφασισμένος να πείσει την πρώην του να του δώσει άλλη μία ευκαιρία — με κάθε τρόπο.
  
  Και στο επίκεντρο όλων, ένα μυστηριώδες αντικείμενο που κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι, αλλά όλοι το αναζητούν — ένα Μακγκάφιν.
  
  
  
  Μακγκάφιν [MacGuffin]: ένα προσχηματικό στοιχείο πάνω στο οποίο στήνεται η πλοκή. Ορισμένες φορές το Μακ­γκά­φιν μπορεί να είναι θολό, απροσδιόριστο, να περιγράφεται σε αδρές γραμμές και να παραμένει ανοιχτό σε κά-
  θε ερμηνεία.

  Ver livro

• 

  Στο πανηγύρι την έχασα

  Χριστίνα Ζέμπη

  • 0
  • 0
  • 0

  Ο Ιάκωβος, ένας φοιτητής του Φυσικού Αθηνών, περνάει όλη του τη μέρα με δράκους, σκοτεινές μάχες, περιπλανήσεις στη γη της φωτιάς και στη γη των πάγων, έχοντας δημιουργήσει έναν χαρακτήρα που θαυμάζει και θα ήθελε να είναι έτσι κι ο ίδιος, και όλα αυτά μέσα… σ' ένα βιντεοπαιχνίδι! Ο Ιάκωβος όμως εκτός του παιχνιδιού είναι ένας νέος της γενιάς του αγκιστρωμένος στα πρότυπα της εποχής, αποπροσανατολισμένος απ' τους στόχους του και αποκομμένος απ' τον υπόλοιπο κόσμο. Ζητάει να βρει ένα νόημα στη ζωή του κι όσο δεν το βρίσκει συνεχίζει να αναλώνεται σε ό,τι του πλασάρει το κινητό του.
  Η ζωή του καθρεφτίζει μια ολόκληρη γενιά ανθρώπων που παλεύει να απαλλαγεί από τα δεσμά της κοινωνίας. Οι παγίδες της εποχής μας έχουν για δόλωμα μεγάλες δόσεις ντοπαμίνης και μας φυλακίζουν μέσω των γρήγορων εναλλαγών, των εύκολων επιλογών και των ακατάσχετων πληροφοριών που πετάγονται στα κινητά μας.
  Σε έναν κόσμο με φρενήρεις ρυθμούς, όπου τα πράγματα απαιτούν δια­ρκώς την προσοχή μας, πόσο ελεύθεροι είμαστε τελικά να σκεφτούμε; Ή μήπως αποφασίζει το διαδίκτυο τι θα είναι αυτό που σκεφτόμαστε; Τελικά, επιλέγουμε αυτά που έχουν αληθινό νόημα για εμάς ή καταλήγουμε να μας καταπίνουν οι εκάστοτε μόδες της εποχής;
  
  Η ΣΥΓΓΡΑΦΕΑΣ ΣΤΟ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ ΤΗΣ ΑΠΟΤΥΠΩΝΕΙ ΤΙΣ ΠΑΓΙΔΕΣ ΤΗΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΡΑΤΟΥΝ ΔΕΣΜΙΟΥΣ ΚΑΙ ΑΝΕΛΕΥΘΕΡΟΥΣ.
  
  «Έχω προσπαθήσει πολύ να με βρω, να καταλάβω τις κλίσεις μου, τι μου αρέσει, τα ταλέντα μου. Για σένα είναι διαφορετικά, σε ζηλεύω. Εσύ ήσουν πάντα απ' τα παιδιά που ήξεραν τι ήθελαν στη ζωή τους. Και το θαυμάζω αυτό. Εγώ λέω σήμερα ότι θέλω αυτό, κι αύριο θέλω κάτι άλλο, και δεν ξέρω γιατί μου συμβαίνει αυτό, γιατί το παθαίνω, αλλά δεν μπορώ να δεσμευτώ σε κάτι. Δεν βρίσκω κανένα κίνητρο για να κάνω μια "σωστή" ζωή, όπως μου λένε. Για να κάνω τι; Να καταφέρω τι ακριβώς; Να ζήσω μια ζωή προδιαγεγραμμένη μέσα στα κουτάκια τους;»
  «Και ποια ζωή θα ήθελες να ζήσεις, Ιάκωβε;»
  «Μια πιο συναρπαστική», απάντησε αόριστα εκείνος.
  «Κάνε αυτή τη ζωή συναρπαστική», του ανταπάντησε έπειτα από λίγο η Ελευθερία.

  Ver livro

• 

  Η άλωση των Αθηνών από τις...

  Γιάννης Δενδρινός

  • 0
  • 0
  • 0

  Είναι βέβαιο πως η Ροδόσταμη, κωμόπολη της Ανατολικής Μακεδονίας, δεν είναι ευρύτερα γνωστή. Οι άνθρωποί της, όμως, πιθανότατα θυμίζουν γείτονες, συγγενείς, εραστές ή και τυχαίες γνωριμίες.
  
  Το έτος 1959 και η αναμονή του ξεχωριστού 1960, που εγκαινίαζε μια ζωηρή δεκαετία, ανέσυρε αναμνήσεις από γεγονότα που η Ιστορία κατέγραψε ως κοσμοϊστορικά, με τη συνδρομή επιστημόνων, ιστορικών ή καφενόβιων ρητόρων που κυκλοφορούν πάντα ανάμεσά μας, σαν αντιβίωση στην πλήξη. Μπορεί όμως να είμαστε κι εμείς φορείς ανάλογης αβάσταχτης σοβαρότητας ή και ελαφρότητας, όσο κι αν δεν το έχουμε εμπεδώσει, αφού ουδείς μάς το επισήμανε εγκαίρως… Η Ροδόσταμη, πάντως, συγκέντρωνε μια ενδιαφέρουσα ποικιλία από σωσίες των εαυτών μας. Οι αδελφές Γαργάρα, Φιλοθέη και Μαγιοπούλα, εκπαιδεύουν την αθωότητά τους αρχικά στην οικογενειακή αρένα και μετά ταξινομούν αλήθειες και ψευδαισθήσεις με σθένος ηρωικό και ευτράπελο. Οι δύο θυγατέρες του παλαιστή Ηρακλή Γαργάρα έγιναν έτσι αφορμή να γραφτεί ένα πόνημα θυελλωδών καταστάσεων – καιρικών, ψυχολογικών και άλλων.
  Ο συγγραφέας ισχυρίζεται ότι πρόκειται για συγγενικές του περσόνες ως προς την επιδίωξη απόδρασης σε μια Αθήνα έτοιμη να τις ανταμείψει με μυστικά τερατωδών αλλά ρομαντικών ρεφρέν, που υμνούσαν κάθε οξύμωρη προσδοκία ή ματαίωση. Κι αυτές, εύπιστες και απελπισμένες, επιδόθηκαν στο σπορ της Άλωσης, παραδομένες στα κέφια ενός εκτροχιασμένου χρόνου. Όσο για την εμμονή του συγγραφέα με τα έτη 1959 και 1960, αυτή, σύμφωνα με φήμες και σχόλια εμπειρογνωμόνων, οφείλεται στην ψυχωτική αμηχανία ενηλικίωσης που υπέστη – και την οποία, μάλλον, δεν ξεπέρασε ποτέ.

  Ver livro