D'autres livres qui pourraient vous intéresser

• 

  Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους

  Γιάννης Δενδρινός

  • 0
  • 0
  • 0

  Στα τελειώματα του εμφυλίου, κάπου στο Ιόνιο, ένα μικρό κορίτσι εμφανίζεται ξαφνικά στην πλατεία ενός χωριού. Κανείς δεν γνωρίζει από πού ήρθε, ενώ η ίδια αδυνατεί να τους βοηθήσει, καθώς δεν μπορεί να μιλήσει.
  Το χωριό την αγκαλιάζει. Της δίνει όνομα, ταυτότητα και οικογένεια. Ωστόσο, το μυστήριο της εμφάνισής της από το πουθενά παραμένει.
  Χρόνια μετά, στα μέσα της δεκαετίας του '80, επιβεβαιώ­νεται για μία ακόμη φορά ότι οι στροβιλισμοί μεταξύ του κακού και του τυχαίου μπορούν σε μια στιγμή μόνο να σαρώσουν τα λίγα ίχνη που αφήνει το πέρασμα κάποιων ανθρώπων από τη ζωή, σαν πατημασιές στην άμμο….
  
  «…Με τον καιρό γεννήσαμε μια νέα, δική μας γλώσ­σα, με επιδέξιες χειρονομίες, μορφασμούς και θρύμ­ματα φθόγγων, μια γλώσσα λιγότερο σπάταλη, έναν τόπο γαλάζιο, μακριά από τον θόρυβο της ζωής, που συναντιόμασταν οι τρεις μας μόνο. Εκείνη, ο Πέτρος κι εγώ. Υπήρχανε, όμως, στιγμές που τα μεγάλα της μάτια δείχνανε νερένια, και αυτό το θαμπό στο πρόσωπό της, σαν ένα μαγνάδι που την τύλιγε ολόγυρα, δεν έλεγε να εξαφανιστεί…»
  
  
  «Περπάταγα στον δρόμο κι ένιωθα τις λοξές ματιές όλων. Ενώ περίμενα τη συμπαράστασή τους, έγινα ο αποσυνάγωγος, ο σαλεμένος που δεν δίστασε να προσβάλει τα ιερά για τη χάρη μιας άγνωστης, μιας ξένης. Τελικά κατάλαβα ότι αυτό ήταν το συμφωνημένο τίμημα για να αποφύγω τα χειρότερα και το κυνήγι∙ να με θεωρήσουν ανισόρροπο, διαταραγμένο. Έπρεπε να διαλέξω, αφού έτσι ωμά το έθεσε ο ίδιος ο παπάς στην κυρία Ερμιόνη, προκειμένου να δικαιολογηθεί η συμπεριφορά μου και να αποκατασταθεί το κύρος του στη μικρή μας κοινωνία. Εάν δεν συμφωνούσα σε αυτή τη μεσολάβηση, η ζωή μου θα καταστρεφόταν. Και το δέχτηκα. Απλά πράγματα, στη ζωή πρέπει να επιλέγεις τη λιγότερο οδυνηρή εκδοχή της ήττας σου».

  Voir livre

• 

  Σπουδή στην υποταγή

  Sarah Bernstein

  • 0
  • 0
  • 0

  «Ένα μυθιστόρημα της Bernstein δεν το διαβάζεις ακριβώς, παγιδεύεσαι σ' αυτό».
  The Times
  
  Μια νεαρή γυναίκα μετακομίζει σε μια απομακρυσμένη χώρα του Βορρά, που ήταν κάποτε η χώρα των προγόνων της. Εδώ ζει τώρα ο πλούσιος αδελφός της, πρόσφατα χωρισμένος, κι εκείνη έρχεται να κάνει αυτό που έχει μάθει καλύτερα στη ζωή της: να τον υπηρετεί.
  Απομονωμένη στο τεράστιο σπίτι του μέσα στο δάσος, ολομόναχη καθώς εκείνος λείπει για δουλειές, μέσα σε μια φύση σιωπηλή και επιβλητική, κοιτάζει από μακριά τη μικρή πόλη στην κοιλάδα. Οι ντόπιοι τη βλέπουν με καχυποψία. Είναι ξένη. Παρείσακτη. Επικίνδυνη.
  Κάθε της προσπάθεια να είναι καλή μέσα στον τρομερό κόσμο αποτυγχάνει. Κάθε της κίνηση παρερμηνεύεται. Όταν παράξενα και μακάβρια γεγονότα αρχίζουν να συμβαίνουν -μια προβατίνα γεννάει το αρνάκι της νεκρό, οι αγελάδες τρελαίνονται και πρέπει να θανατωθούν όλες-, η ευθύνη αποδίδεται σ' εκείνη.
  Ένα μυθιστόρημα για θύτες και θύματα, για τη στοχοποίηση και την ενοχή, την εξουσία και την υποταγή. Και, εντέλει, την επιβίωση.
  
  
  «Ένας αριστοτεχνικός στοχασμός για το τι σημαίνει να είσαι επιζών... υφαίνει προσεκτικά έναν ιστό ενοχής και εγκληματικότητας...  Αυτή η αριστοτεχνική συνέχεια του ντεμπούτου της λειτουργεί ως στοχασμός για την επιβίωση και τους κινδύνους της ενσωμάτωσης των αφηγήσεων των ισχυρών, αλλά και ως μια προειδοποίηση ότι η αυτοκατηγορία των καταπιεσμένων συχνά μετατρέπεται σε όπλο αντεπίθεσης».
  The Observer
  «Ένα παράξενο, ανησυχητικό και βαθιά σαγηνευτικό βιβλίο... Η πονηρή αμφισημία του απαιτεί να το διαβάσεις ξανά και ξανά. Και ενώ η ιστορία του ξένου που φτάνει στην πόλη και φαίνεται να ανατρέπει την τάξη των πραγμάτων είναι παλιά, το μυθιστόρημα της Bernstein είναι εντελώς πρωτότυπο. Κάτι αρχαίο και απίστευτα μοντέρνο ταυτόχρονα».
  The Globe and Mail
  «Αυτό το συναρπαστικό βιβλίο χρησιμεύει ως μια ισχυρή καταδίκη εκείνων που χαράζουν τις γραμμές της κοινωνίας και της κοινοτικής ταυτότητας, ώστε να περιορίσουν τη διαφορετικότητα και να τιμωρήσουν όσους τολμούν να είναι διαφορετικοί».

  Voir livre

• 

  Ο Ανήφορος

  ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΜΠΑΣΗΣ

  • 0
  • 0
  • 0

  Σκλάβοι γεννηθήκαμε και πολεμούμε όλη μας τη ζωή να γίνουμε ελεύτεροι.
  
  Στα μέσα της δεκαετίας του '40, αμέσως μετά τον Ζορμπά, ο Καζαντζά­κης γράφει τον Ανήφορο, ένα κείμενο εσωτερικό, που το διακρίνει μελαγχολία βαθιά και λυτρωτική.
  Η δράση του εκτυλίσσεται αμέ­­σως μετά τον πόλεμο, σε Κρήτη και Αγγλία. Ο Κοσμάς, έπειτα από απουσία είκοσι χρόνων και την ενεργή συμμετοχή του στον πόλεμο, επιστρέφει στην πατρίδα του, το Μεγάλο Κάστρο, μαζί με την Εβραία γυναίκα του, τη Νοεμή, η οποία κουβαλάει την πανανθρώπινη μνήμη του Ολοκαυτώματος, και μαζί της την ερώτηση για την αξία της ζωής.
  Έχουν περάσει μόλις μερικές μέρες από τον θάνατο του πατέρα του κι η Κρήτη μετράει τις πληγές της αναβιώνοντας προσωπικές ιστορίες θάρρους και πόνου.
  Ο άνθρωπος που βγαί­­νει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να στοχαστεί, ένας άνθρωπος που δεν έχει σωθεί, που κινδυνεύει, και ο Κοσμάς μεταβαίνει στη μεταπολεμική Αγγλία για να τον σώσει. Το προσωπικό κόστος της επιλογής του είναι τεράστιο. Όμως αυτό είναι το χρέος, αυτός είναι ο ανήφορος που όλοι πρέπει να διαβούμε.
  Ο Ανήφορος, το ανέκδοτο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, είναι ένα κλασικό έργο που θέτει ερωτήματα που διαρκώς κατατρέχουν τον άνθρωπο· δεν αποτελεί απλώς μια πολύ μεγάλη λογοτεχνική στιγμή για τη χώρα μας αλλά και ένα πολιτιστικό γεγονός.
  
  «Δε με νοιάζει ο θάνατος», συλλογίζουνταν, «με νοιάζει η φθορά· αυτή εξευτελίζει τον άνθρωπο. Αυτήν πρέπει να νικήσω…» Είχε γεράσει η πολιτεία της παιδικής του ηλικίας και της νιότης, θρύβουνταν κι αυτή, άρχιζε να γίνεται κουρνιαχτός και να σκορπίζεται στον άνεμο. Μπορούσε άλλη πολιτεία να χτιστεί αποπάνω της μα δε θα 'ταν η δική του· θα ξαναγέμιζαν πάλι οι δρόμοι με νέους μα δε θα 'ταν η δική του νιότη… «Αγαπημένο Κάστρο», μουρμούριζε κοιτάζοντάς το με τρυφερότητα, «γεράσαμε...»

  Voir livre

• 

  Η Πλημμύρα - Εμίλ Ζολά

  Εμίλ Ζολά

  • 0
  • 0
  • 0

  Μια απλή, ειρηνική ζωή σβήνεται μέσα σε λίγες ώρες από την ανεξέλεγκτη ορμή της φύσης. Ο Λουί Ρουμπιέ, ευκατάστατος αγρότης στις όχθες του Γαρούνα, χάνει τα πάντα όταν ο ποταμός ξεχειλίζει το καλοκαίρι του 1875. 
  Με λιτότητα και ένταση, ο Ζολά αφηγείται μια τραγωδία σχεδόν βιβλικών διαστάσεων, όπου ο άνθρωπος μένει γυμνός απέναντι στη μανία των στοιχείων της φύσης. 
  Ένα συνταρακτικό διήγημα για την εύθραυστη φύση της ευτυχίας, τη δύναμη της απώλειας και τη σιωπηλή αξιοπρέπεια μπροστά στο αναπόφευκτο. Ένα από τα πιο συγκλονιστικά και ανθρωποκεντρικά κείμενα του μεγάλου Γάλλου νατουραλιστή. 
  Η ΣΕΙΡΑ 
  Διαβάζονται «Απνευστί»: έργα μικρά σε έκταση, αλλά πλούσια σε ιδέες, τόλμη και περιεχόμενο. Η σειρά «Απνευστί» φιλοδοξεί να αναδείξει λιγότερο γνωστά ή λησμονημένα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, δίνοντάς τους νέα ζωή μέσα από μια σύγχρονη, φρέσκια αναγνωστική πρόταση. 
  Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ 
  Ο Εμίλ Ζολά (1840-1902) υπήρξε ένας από τους εξέχοντες συγγραφείς της γαλλικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Ηγετική φυσιογνωμία της νατουραλιστικής σχολής, ο Ζολά συνόψισε με τον πληρέστερο τρόπο τις κοινωνικές, φιλοσοφικές και αισθητικές του απόψεις στο εικοσάτομο έργο του Οι Ρουγκόν-Μακάρ, ένα μεγαλειώδες πανόραμα της γαλλικής κοινωνίας στο κατώφλι του 20ού αιώνα. Η πρωτοποριακή γραφή του συνέβαλε τα μέγιστα στη συγκρότηση των σύγχρονων αντιλήψεων για τα κοινωνικά προβλήματα και την ανθρώπινη συμπεριφορά ως συνισταμένη του περιβάλλοντος και της κληρονομικότητας.

  Voir livre

• 

  Θεατής… στον θάνατο

  J. D. Robb

  • 0
  • 0
  • 0

  Πάντα υπάρχει κοινό που θα ήθελε να είναι μάρτυρας σε έναν φόνο… Η πρεμιέρα στο νέο θέατρο της Νέας Υόρκης αναμένεται να αποτελέσει το πολιτιστικό γεγονός της χρονιάς, αλλά θα μείνει στην ιστορία για έναν εντελώς απρόσμενο λόγο. Η θεατρική σκηνή μετατρέπεται σε σκηνή εγκλήματος όταν ο πρωταγωνιστής μαχαιρώνεται μέχρι θανάτου, ενώ έχει όλους τους προβολείς στραμμένους πάνω του.
  Τώρα η υπαστυνόμος Ιβ Ντάλας πρέπει να διαχειριστεί το δυσκολότερο είδος ανθρωποκτονίας: τη δολοφονία μιας διασημότητας. Επιπλέον, δεν είναι μόνο η επικεφαλής ντετέκτιβ στην υπόθεση, είναι και αυτόπτης μάρτυρας σε αυτή. Και όταν ο Τύπος ανακαλύπτει ότι ο σύζυγός της, ο Ρόαρκ, είναι ο ιδιοκτήτης του θεά­τρου, ο σάλος που προκαλείται από τα μέσα ενημέρωσης απειλεί να αποπροσανατολίσει την πορεία των ερευνών.
  Μόνη διέξοδος για την Ιβ είναι να κινηθεί αστραπιαία. Να ανακρίνει τους πάντες. Και να καταφέρει να διακρίνει την αλήθεια μέσα σε ένα πλήθος εξαιρετικά καλών ερμηνειών.

  Voir livre

• 

  Ο βραχόκηπος (χαρτόδετο)

  ΝΙΚΟΣ ΚΑΡΑΜΠΑΣΗΣ

  • 0
  • 0
  • 0

  «Κάποιος μέσα μου υποφέρει και μάχεται για λευτεριά».
  Το 1935 ο Νίκος Καζαντζάκης ταξίδεψε στην Ιαπωνία. Καρπός του ταξιδιού του αυτού ήταν Ο Βραχόκηπος, που δεν αποτελεί απλώς μια παράξενη απόπειρα επεξήγησης της Ασκητικής ή άλλο ένα Ταξιδεύοντας, αλλά «το περίπαθο μυθιστόρημα μιας ευρωπαϊκής ψυχής που γυρεύει ν' ανανεωθεί από την επαφή με τη γοητευτική, επικίντυνη κι ηρωική ψυχή της Άπω Ανατολής», όπως αναφέρει ο ίδιος.
  Πρόκειται για ένα ιδιαίτερο μυθιστόρημα με φιλοσοφικό χαρακτήρα, όπου ο συγγραφέας αναστοχάζεται τη ζωή σε μια προσπάθεια να σώσει την ύπαρξή του, ενώ γύρω του όλοι μάχονται για την επιβίωσή τους, αποτυπώνοντας για άλλη μια φορά το πνεύμα του ανθρώπου.
  Πάνω από όλα όμως Ο Βραχόκηπος είναι το μοναδικό πραγματικό ταξίδι που κάνει ο άνθρωπος στη ζωή του: Γύρω από την ψυχή του και μέσα στον εαυτό του.
  
  Η Ιαπωνία με τα τρομερά πάθη, τα υποταγμένα σε μια πειθαρχημένη και πρόσχαρη μορφή, θα είναι ο οδηγός μου. Άγνωστη χώρα· όλα θα μου φανούν παρθενικά, και το τράνταγμα θα είναι δυνατό.
  Δεν ήξερα παρά δυο γιαπωνέζικες λέξεις, όταν ξεκινούσα γι' αυτό το μεγάλο χρυσάνθεμο: σακουρά, άνθος κερασιάς, και κοκορό, καρδιά. Αυτές οι δυο λέξεις, έλεγα με το νου μου, θα γίνουν τα δυο κλειδιά που θα μου ανοίξουν όλες τις πόρτες.

  Voir livre