Otros libros que te pueden interesar

• 

  Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε...

  Κώστας Κρομμύδας

  • 0
  • 0
  • 0

  Ποτέ δεν έμαθα την ακριβή ημερομηνία που γεννήθηκα. Ήμουν απλώς ένα μωρό που κάποιος εγκατέλειψε στα σκαλιά ενός ιδρύματος, όπως και τόσα άλλα. Οι γυναίκες που με ανέθρεψαν έλεγαν πάντα ότι πρώτα τραγούδησα και μετά μίλησα. Ίσως γιατί μέσα από τις νότες μαλάκωνε κάπως η σκληρότητα του κόσμου, την οποία δυστυχώς γνώρισα από νωρίς. Κόντρα όμως σε κανόνες και εμπόδια, εγώ συνέχισα να τραγουδώ, να ονειρεύομαι και να γελάω… Mέχρι τη στιγμή που μου τα πήραν όλα καταδικάζοντάς με σε θανατερή σιωπή.
  Ίσως επειδή ήμουν γυναίκα...
  Ίσως επειδή δεν θέλησα να υποτάξω την ψυχή μου σε άγραφους νόμους.
  Μεγαλώνοντας, ερωτεύτηκα, πόνεσα, έκλαψα, γονάτισα, αλλά στο τέλος κατάφερα να κοιτάξω τη ζωή από τη μεριά που επέλεξα εγώ και όχι οι άλλοι. Στάθηκα όρθια και πάλεψα για όσα με έκαναν να χαμογελώ. Έδωσα μάχη για να μην επιτρέψω σε κανέναν να μου στερήσει το δικαίωμα στο όνειρο. Και τελικά κατάλαβα πως η πραγματική αγάπη δεν σε φυλακίζει, αλλά σε κρατά ελεύθερη μέσα στην αγκαλιά της.
  
  Με λένε Μενεξιά και το όνομά μου το πήρα από το χρώμα των ματιών μου…

  Ver libro

• 

  Το ποτάμι των χιλίων τυφλών

  Η Αγία Γραφή

  • 0
  • 0
  • 0

  Σε μια φανταστική ορεινή κωμόπολη της Αρκαδίας η Μάγδα Ζεΐρη, γυναίκα του τέως δημάρχου, διατηρεί την ισχύ της, ασκώντας κύρος με την επιβλητική της φυσιογνωμία. Παράλληλα, αναπολεί τις στιγμές δόξας και μεγαλείου, απολαμβάνοντας τον θαυμασμό μεγάλης μερίδας του τοπικού πληθυσμού.
  Όμως, όσο τα χρόνια περνούν, η διαρκώς αμείωτη αίσθηση που έχει για τον εαυτό της ως τοποτηρητή της ηθικής καθώς και η βαθιά πεποίθησή της ότι βρίσκεται πάνω από όλους τους άλλους τής δίνουν την εντύπωση ότι η κοινωνία στην οποία ζει δεν της αξίζει, με αποτέλεσμα να παγώνει σιγά σιγά η καρδιά της.
  Έτσι, η Μάγδα, θέλοντας να ελέγχει τους ανθρώπους, ξεκινά να υφαίνει έναν δηλητηριώδη ιστό, στα δίχτυα του οποίου θα παγιδευτεί όλη η κωμόπολη. εντέλει διχάζοντάς τη σε έναν μικρό εμφύλιο, όπου ξυπνούν τα πάθη και οι έχθρες που ήταν βαθιά κρυμμένα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.
  
  Το Ποτάμι των χιλίων τυφλών είναι ένα έργο για τη διαφθορά της εξουσίας, τους έρωτες, τα μίση και τα πάθη που διαχρονικά κυριαρχούν σε ανθρώπους και κοινωνίες.
  Με λογοτεχνική δεινότητα και διεισδυτική ματιά, μας δείχνει ότι η ανθρώπινη φύση πάντα επιβεβαιώνει τις υψηλότερες και τραγικότερες προσδοκίες...
  
  
  Είναι πιο εύκολο να μισείς απ' ό,τι να αγαπάς;
  
  Η εξουσία είναι τόσο ισχυρό ναρκωτικό;
  
  Αυτό το βιβλίο είναι ένα δράμα μέσα στα βουνά που ψάχνουν την ανατολή.

  Ver libro

• 

  Μια αστεία ιστορία

  Emily Henry

  • 0
  • 0
  • 0

  Από τη Νο1 συγγραφέα των New York Times, Emily Henry, μια λαμπερή και –προφανώς– αστεία ιστορία για δύο τελείως διαφορετικούς ανθρώπους που έχουν το λάθος πράγμα κοινό.
  
  Η Ντάφνι πάντα λάτρευε τον τρόπο που ο αρραβωνιαστικός της, ο Πίτερ, διηγούνταν την ιστορία τους. Το πώς γνωρίστηκαν (μια μέρα με θυελλώδη καιρό), πώς ερωτεύτηκαν (εξαιτίας ενός χαμένου καπέλου) και πώς μετακόμισαν στη γραφική γενέτειρά του για να χτίσουν τη ζωή τους. Ήταν πραγματικά καλός στην αφήγηση… μέχρι που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ήταν ερωτευμένος με την παιδική του φίλη, την Πέτρα.
  Πλέον η Ντάφνι βρίσκεται μόνη της στο γραφικό Γουέινινγκ Μπέι, με νέο απρόβλεπτο συγκάτοικο τον… πρώην της Πέτρα, τον Μάιλς. Η Ντάφνι και ο Μάιλς δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί: εκείνη θέλει να είναι η ζωή της σε κουτάκια και με αυστηρά προσωπικά όρια, εκείνος χαοτικός και κολλημένος με μελαγχολικά τραγούδια. Έτσι οι δυο συγκάτοικοι αποφεύγουν ο ένας τον άλλο, μέχρι που μια μέρα αναγκάζονται να καταστρώσουν ένα σχέδιο.
  Ένα σχέδιο που περιλαμβάνει ψεύτικες, ευτυχισμένες καλοκαιρινές περιπέτειες στα σόσιαλ μίντια. Όμως, όσο πιο πολύ προσποιούνται τόσο πιο αληθινό μοιάζει αυτό που συμβαίνει μεταξύ τους.
  Όλα, φυσικά, ξεκίνησαν ως μια αστεία ιστορία και έτσι θα πρέπει να παραμείνουν. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση η Ντάφνι να ξεκινήσει τη νέα της ζωή ερωτευμένη με τον πρώην της νυν του πρώην της… σωστά;

  Ver libro

• 

  Η Πρωτοχρονιά του Ηρακλή Πουαρό

  Sophie Hannah

  • 0
  • 0
  • 0

  Το νέο μυστήριο με τον Ηρακλή Πουαρό από τη Σόφι Χάνα, συνέχεια του μπεστ σέλερ «Η Άγια Νύχτα του Ηρακλή Πουαρό».
  
  Παραμονή Πρωτοχρονιάς, 1932. Ο Ηρακλής Πουαρό και ο καλός του φίλος, ο επιθεωρητής Έντουαρντ Κάτσπουλ, φτάνουν στο ελληνικό νησί Λαμπερός για ολιγοήμερες διακοπές... Αν μπορεί κανείς να τις πει έτσι... Ο Κάτσπουλ υποψιάζεται ότι ο Πουαρό έχει διαφορετικό λόγο για να βρίσκεται εκεί – έναν λόγο που δεν του αποκαλύπτει, όσο κι αν τον πιέζει. Ο χρόνος μετράει αντίστροφα για την Πρωτοχρονιά και ένα παιχνίδι συντροφιάς παίρνει μια δυσοίωνη τροπή. Όλα τα ενδεχόμενα είναι ανοιχτά: Θα μπορέσει ο Πουαρό να σταματήσει έναν δολοφόνο που είναι αποφασισμένος να χτυπήσει πριν από τα μεσάνυχτα;
  
  
  «Αυτό που έχουν κοινό η Σόφι και η Άγκαθα είναι ένα σπάνιο ταλέντο για το διαβολικά απρόβλεπτο. Σε κάνουν να δεις πώς τελικά το αδύνατο μπορεί να είναι δυνατό».
  Sunday Telegraph
  
  «Το πιο πρόσφατο στη σειρά μυστηρίων της Sophie Hannah, με τον αγαπημένο ντετέκτιβ της Agatha Christie, είναι ένα υπέροχα περίπλοκο παζλ για τα διάσημα μικρά φαιά κύτταρα του Πουαρό».
  Daily Mail
  
  «Ενθουσιάστηκα που είδα τον Πουαρό σε τόσο πολύ καλά χέρια».
  Gillian Flynn, συγγραφέας του μπεστ σέλερ Το κορίτσι που εξαφανίστηκε
  
  «Τέλεια… μια καθαρή απόλαυση για τους θαυμαστές της Agatha Christie».
  Tana French
  
  «Ο Πουαρό της Sophie Hannah ανταποκρίνεται στις προσδοκίες μας; Ναι, το κάνει, και είναι εμφανώς… ακόμα ο Πουαρό. Ο Πουαρό επέστρεψε».
  Alexander McCall Smith
  
  «Η Sophie Hannah είναι πραγματικά η κληρονόμος της Agatha Cristie».
  THE SCOTSMAN

  Ver libro

• 

  Αλήτες!

  Eloghosa Osunde

  • 0
  • 0
  • 0

  Το έντονα ευρηματικό μυθιστόρημα της Eloghosa Osunde παρακολουθεί μια σειρά χαρακτήρων για τους οποίους η ίδια η ζωή είναι μια μορφή αντίστασης. Πρόκειται για ιστορίες που διαδραματίζονται κυρίως στο Λάγος και η ίδια η πόλη αποτελεί επίσης έναν μυθικό, θεϊκό χαρακτήρα που στέκεται πάνω από τα πάντα και τους πάντες – εκτός από τη μοναδική παντοδύναμη οντότητα που είναι πάνω ακόμη και από την ίδια την πόλη: το χρήμα.
  Η συγγραφέας μάς συστήνει ένα σύνολο ανθρώπων, κυρίως περιθωριοποιημένων, που αγωνίζονται να επιβιώσουν σε έναν κόσμο  συχνά ανάλγητο, οι αόρατοι διαβάτες μιας πόλης που ζωντανεύει. Οι αλήτες του Λάγος μπορεί να είναι γκέι ή λεσβίες, τρανσέξουαλ, φτωχοί άνθρωποι που προσπαθούν να φτιάξουν τη ζωή τους σε μια κοινωνία διαφθοράς και ανισοτήτων, απρόθυμοι να συμμορφωθούν με τις νόρμες των φύλων, πρόσωπα που ζουν, ανασαίνουν και πορεύονται εκτός των ορίων.
  Καθώς οι ζωές τους διασταυρώνονται –σε πολυσύχναστες αγορές και υπόγεια κλαμπ, σε εκκλησίες και δωμάτια ξενοδοχείων–, οι αλήτες αυτοί καταλαμβάνονται και προκαλούνται από πνεύματα που διοικούν τη σκοτεινή ενέργεια της πόλης. Είτε τρέχουν να ξεφύγουν από τον κίνδυνο είτε συναντούν μυστικούς εραστές είτε βρίσκουν την ταυτότητά τους είτε νικούν τις σκιές τους, οι χαρακτήρες της Osunde έρχονται αντιμέτωποι και στηρίζουν ο ένας τον άλλο, προτού οδηγηθούν στη μοναδική στη ζωή τους συγκέντρωση, που προσδίδει στο βιβλίο μια απροσδόκητα χαρούμενη κατάληξη.
  
  «Αυτό το μυθιστόρημα δεν το διαβάζεις απλώς. Βυθίζεσαι στις σελίδες του, γεμάτες θεούς και τέρατα, εξαφανισμένα κορίτσια, βίαια αγόρια και ανθρώπους καλούς και κακούς. Και, όταν τελικά αναδύεσαι στην επιφάνεια, το μόνο που νιώθεις είναι θαυμασμός».
  Marlon James, συγγραφέας της Σύντομης ιστορίας επτά φόνων
  
  
  «Ένας θρίαμβος. Στους Αλήτες! θα ανακαλύψετε παράξενους ανθρώπους που βρίσκουν τρόπους να αγαπάνε ο ένας τον άλλο σε μια κοινωνία που τους περιθωριοποιεί και μια καταπληκτική εικόνα της Νιγηρίας που θα σας καταπλήξει, σε πρόζα τόσο ζωντανή, που σχεδόν πάλλεται στις σελίδες. Ένα αριστούργημα».
  Lidia Yuknavitch, συγγραφέας του The Book of Joan

  Ver libro

• 

  Το ψυχόμετρο

  Ρέα Βιτάλη

  • 0
  • 0
  • 0

  Κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη. Πουλάκι μου, με συντρέχω. Οι χημειοθεραπείες γαμάνε. Κοίτα εσένα, μωρέ. Μόνο εσένα κοίτα. Τα νεφρά μου, τα πνευμόνια μου, η καρδιά μου που αγκομαχάει. Να ήταν κι η ψυχή ένα όργανο! Να το βλέπουμε, να το ανατέμνουν ανατόμοι, να το πιάνουμε στα χέρια μας, πώς να το πω; Χαζά το λέω; Να το εκλαμβάνουμε ως άρρωστο όταν αρρωσταίνει, όπως όλα τα όργανα. Ένα σήμα πόνου συναγερμός! Να λέμε «Πονάει η ψυχή μου» και οι δίπλα να κινητοποιούνται. «Δείξε μου πού ακριβώς πονάς;» να ρωτούν κι εμείς να δείχνουμε. «Πρέπει να το δεις αμέσως. Μην το αφήνεις», να σε τρομάζουν. «Σπεύσε για εξετάσεις». Να προτείνουν ένα φάρμακο που πήρε και ένας φίλος τους, να πιέζουν να δεις γιατρό. Κι άλλο γιατρό, κι άλλο γιατρό. «Να πάρεις κι άλλη γνώμη», να σπρώχνουν με γουρλωμένα μάτια. Να σε ρωτάνε ανήσυχοι «Πόσο, δηλαδή, έχεις;». Να ξέρεις ότι ξέφυγε η τιμή σου από το επιτρεπτό όριο, όπως για τη χοληστερίνη, για την πίεση, για το ζάχαρο. Να υπήρχε ψυχόμετρο! Αυτό! Ναι! Να υπήρχε ψυχόμετρο.
  
  Τρεις γυναίκες σπάνε τη σιωπή τους. Τη σιωπή ενός βαλτωμένου γάμου με ένα «καλό παιδί». Την οικογενειακή συνωμοσία σιωπής μιας σεξουαλικής κακοποίησης. Τη σιωπή μιας αμίλητης περιόδου κατάθλιψης. Τρεις ιστορίες που μου κατέθεσαν σ' εκείνες τις αίθουσες των μείον των νοσοκομείων, σ' εκείνα τα θηριώδη μηχανήματα. «Κρατήστε την αναπνοή σας... Μην αναπνέετε... Τώρα αναπνέετε». Ναι! «Τώρα αναπνέετε!» Ανέπνευσαν. Έτσι το ένιωσα... Αχ και να υπήρχε ψυχόμετρο!...
  
  Η συγγραφέας μιλάει με τρεις συν-αδελφές της σπάζοντας τη σιωπή τους. Τη σιωπή ενός βαλτωμένου γάμου με ένα «καλό παιδί». Την οικογενειακή συνωμοσία σιωπής μιας σεξουαλικής κακοποίησης. Τη σιωπή μιας αμίλητης περιόδου κατάθλιψης. Μας μιλάει, εντέλει, για το πόσο συνδέεται η νόσος με την ψυχή και πως όλα θα ήταν αλλιώς αν μετρούσαν τον πόνο της ψυχής ως επείγον περιστατικό οργάνου του σώματος...

  Ver libro