Weitere Bücher, die Sie mögen werden

• 

  Γεννηθήτω το Θέλημά μου

  Angeliki Aristotelous

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένας εργένης μεγαλοδικηγόρος ζει τη ζωή του όπως την έχει φανταστεί μέχρι που την ημέρα που τον καλεί ο συμβολαιογράφος που έχει αναλάβει τη διαθήκη της ξαδέλφης του. Στη διαθήκη της η ξαδέλφη του ζητά κάτι που δεν θα περίμενε ποτέ κανείς, ειδικά από τον συγκεκριμένο άνθρωπο. Είναι δυνατόν ένας εργασιομανής και φανατικός εργένης να αναλάβει την κηδεμονία του εννιάμηνου βρέφους που άφησε πίσω ορφανό μετά τον ξαφνικό θάνατό της. Και μάλιστα όταν το βρέφος είναι γένους θηλυκού? Τελικά θα μπει σε αυτή την κωμικοτραγική δοκιμασία ή θα δώσει το μωρό για υιοθεσία;

  Zum Buch

• 

  Ο έρωτας είναι παιχνίδι μωρό μου

  Γιώργος Περαντωνάκης

  • 0
  • 0
  • 0

  Η ηρωίδα είναι μια από τις συνηθισμένες περιπτώσεις που έλαβε την πάγια εντολή να σπουδάσει, να γίνει ένα αξιοπρόσεχτο μέλος της αγέλης και, αν είναι δυνατόν, ο αρχηγός της.
  Όλα τα άλλα μοιάζανε μόνο με χάσιμο χρόνου. Κι έτσι βρέθηκε φοιτήτρια στα Εξάρχεια, στα μπαρ, στις καταλήψεις και στη γεμάτη ελπίδες εποχή για επανάσταση, να σπαταλάει τη μοναδική περιουσία του ανθρώπου:
  τον χρόνο.
  Μην ξέροντας προς τα πού να πορευτεί, κατευθύνθηκε προς έναν έρωτα, που τον λέγανε Βασίλη.
  Εκεί πάνω κούμπωσε όλες τις ελπίδες για τα δύσκολα ερωτήματα της ύπαρξης. Και ένα βράδυ, ανακατωμένη με τη μυρωδιά του δακρυγόνου και του τσιγάρου, άκουγε απαντήσεις από μια ξέμπαρκη, που πριν γίνει αστρολόγος έκανε πιάτσα στη Σόλωνος. «Άκου! Εσείς σε προηγούμενη ζωή ήσασταν αντρόγυνο».
  «Σ' αυτήν μπορείς να μου πεις τι είμαστε;» «Κάτσε, βρε παιδάκι μου, εδώ μάλλον πληρώνεις όσα του 'κανες τότε. Αυτός σε άλλη ζωή ήτανε πολύ πιστός κι εσύ πήγαινες με άλλους και τώρα σε ξεπληρώνει». «Σε ποια ζωή ήμασταν αντρόγυνο;» τη ρώτησε. «Α, πολύ παλιά». «Πόσο παλιά;» «Μπορεί και στην αρχαία Αίγυπτο». Το 'κανε εικόνα αυτή στην αρχαία Αίγυπτο να κουβαλάει φαΐ και ο Βασίλης μέσα στον ήλιο να χτίζει πυραμίδες. «Μωρέ, ας είχα εγώ τον Βασίλη σύζυγο πιστό κι ας ήταν και στην αρχαία Αίγυπτο κι ας ήμουνα τώρα μούμια!» Τόσο πολύ είχε καψουρευτεί.
  Όμως, σε μια ιδιαίτερη στροφή του χρόνου επαναστάτησε, από μέσα προς τα έξω, και όχι ανάποδα όπως πρόσταζε η ξεσηκωμένη γενιά της, και άρχισε να ξηλώνει τον παλιό της εαυτό που στριμώχτηκε στις προσδοκίες των άλλων.
  Κι ύστερα μεγάλωσε…
  Ίσως και να ωρίμασε, και σιγουρεύτηκε πως στη ζωή δεν υπάρχει χαμένος χρόνος. Όσο πάρει στον καθένα για να καταλάβει…
  
  Το βίωμα της ηρωίδας του βιβλίου δεν είναι αυτοβιογραφικό.
  Περιλαμβάνεται μέσα η συνισταμένη του ψυχισμού πολλών ατόμων της εποχής εκείνης και περιοχής. Ίσως και πολλών πιτσιρικάδων σε διάφορες γωνιές του κόσμου και του χρόνου…
  
  Σε αυτό το βιβλίο εντέλει εγώ δεν είμαι εγώ, αλλά όλα τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα μιας γενιάς σε αναζήτηση της προσωπικής υπαρξιακής ταυτότητας και στο χάσιμο του πιο μεγάλου αληθινού ψέματος.
  Του Έρωτα.

  Zum Buch

• 

  Οι φόνοι της Κίσσας - Συλλεκτική...

  Anthony Horowitz

  • 0
  • 0
  • 0

  Ποιος σκότωσε τον σερ Μάγκνους Πάι;
  
  Όταν εκείνο το αυγουστιάτικο βράδυ η υπεύθυνη έκδοσης Σούζαν Ράιλαντ άρχιζε να διαβάζει το χειρόγραφο ενός αστυνομικού μυθιστορήματος, με πρωταγωνιστή τον ντετέκτιβ Άττικους Πυντ, δεν μπορούσε να υποψιαστεί ότι θα έπρεπε η ίδια να γράψει το τέλος…
  Ο συγγραφέας Άλαν Κόνγουεϊ ήταν το μεγαλύτερο όνομα στον εκδοτικό οίκο και όλοι στηρίζονταν στην επιτυχία του νέου βιβλίου του. Η ένατη υπόθεση του διάσημου ντετέκτιβ αφορούσε τον ύποπτο θάνατο μιας οικονόμου και τον φόνο του μεγαλοκτηματία εργοδότη της σε μια βρετανική επαρχία, το 1955.
  Καθώς πλησίαζε στον επίλογο, η Σούζαν διαπίστωσε ότι έλειπαν οι τελευταίες σελίδες. Τι νόημα είχε να διαβάσει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που δεν αποκάλυπτε τη λύση του μυστηρίου;  αναρωτήθηκε και πέταξε το χειρόγραφο στην άκρη.
  Η απάντηση ήρθε από τη φωνή του ραδιοφώνου. Ο συγγραφέας του βιβ­λίου είχε βρεθεί νεκρός. Το χειρόγραφο σημείωμα αυτοκτονίας βρισκόταν ήδη επάνω στο γραφείο του εκδότη της, Τσαρλς Κλόβερ.
  Από εκείνη τη στιγμή η Σούζαν ήξερε ότι από αναγνώστρια θα γινόταν ντετέκτιβ…
  
  
  Κανείς δεν μπορεί να αντισταθεί σ' ένα καλό αστυνομικό βιβλίο. Αυτό είναι προειδοποίηση…
  Σούζαν  Ράιλαντ
  
  Ένα μεγαλοφυές μυθιστόρημα μέσα στο ίδιο το μυθιστόρημα… Η αστυνομική λογοτεχνία του Horowitz «παίζει» με το έγκλημα και ταυτόχρονα μιμείται με εξαιρετική σοβαρότητα τους κλασικούς του είδους.
  The Sunday Times

  Zum Buch

• 

  Το τελεσίγραφο

  Sebastian Fitzek

  • 0
  • 0
  • 0

  Αν ξέρεις την ώρα του θανάτου σου, έχεις κιόλας αρχίσει να πεθαίνεις…
  
  Είναι Σάββατο βράδυ, λίγο μετά τις δέκα. Ο Τζουλς Τάνμπεργκ έχει βάρδια σε μια τηλεφωνική γραμμή βοήθειας για γυναίκες που θέλουν ν' ακούν μια καθησυχαστική φωνή καθώς επιστρέφουν σπίτι μόνες αργά τη νύχτα, ή που τηλεφωνούν γιατί όντως κινδυνεύουν.
  Ως τώρα δεν έχει υπάρξει περίπτωση που να απειλείται η ζωή κάποιας. Όμως απόψε ο Τζουλς μιλάει με την Κλάρα…
  Η νεαρή γυναίκα είναι τρομοκρατημένη. Πιστεύει ότι κάποιος την έχει βάλει στο στόχαστρο. Κάποιος που της έχει γράψει με αίμα στον τοίχο μια ημερομηνία: τη μέρα του θανάτου της.
  Κι αυτή η μέρα ξημερώνει σε λιγότερο από δύο ώρες.
  Μυστηριώδες, σκοτεινό, αγωνιώδες. Το πιο τρομακτικό θρίλερ του Sebastian Fitzek μέχρι σήμερα…

  Zum Buch

• 

  Ο Ψιθυριστής των ονείρων

  Panos Sakelis

  • 0
  • 0
  • 0

  Ο ήχος των ηλεκτρονικών συσκευών αν και απειροελάχιστος, ακουγόταν στ’ αυτιά του σαν ένα βουητό σε πολύ χαμηλή συχνότητα. Αναγκαζόταν να κοιμάται τα τελευταία χρόνια κλείνοντας όσο μπορούσε περισσότερο τ’ αυτιά του. Το περιβάλλον στο δωμάτιό του ήταν γεμάτο με οθόνες που ούτε λίγο ούτε πολύ, έλεγχαν σχεδόν τα πάντα.  
  Η οικολογική καταστροφή δεν ήταν απλά τεράστια, ήταν ολοκληρωτική. Ο άνθρωπος με τις πράξεις του κατάφερε να εξαφανίσει την πανίδα και την χλωρίδα και για να επιβιώσει να ζητήσει καταφύγιο σε λιγοστές πόλεις τέρατα, κάτω από έναν μαγνητικό θόλο προστασίας. Επικοινωνίες, μηδέν. Πληθυσμός, λιγοστός. Γεννήσεις, καμία. 
  Η τύχη της ανθρωπότητας είχε εναποτεθεί στα χέρια λίγων που πάλευαν με νύχια και με δόντια να την διατηρήσουν. 
  Η λύση όμως, αν και με λιγοστές πιθανότητες επιτυχίας, κρυβόταν στο «ΑΒΑΤΟ» ένα μυστικό πρότζεκτ που έτρεχαν δυο υπάρξεις χωρίς ταυτότητα καταγωγής.

  Zum Buch

• 

  Το ταξίδι που λέγαμε

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Είναι άνοιξη! Απόβραδο.
  Με πνίγει η άνοιξη. Μου κόβει την ανάσα.
  Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά.
  Σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι.
  Φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν. Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν.
  Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το 'κανα.
  Λυπήθηκα τα φίδια, που δεν θα είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν.
  Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το 'κανα. Λυπήθηκα τ' αδέσποτα, που διψούσαν.
  Τώρα... Τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί;
  Πώς να ποτιστούν τα όνειρα...
  Παρ' όλα αυτά, δεν λέω πως δεν βρίσκω κάποιες λύσεις.
  Πάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο, άδειο κονσερβοκούτι στην ψυχή μου.
  Με φτάνει για να φυτέψω ένα λουλούδι, εποχιακό.
  «Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο πλάσμα επί της γης, που να υπηρετεί και να λατρεύει τόσο το εφήμερο όσο εσύ!»
  μου είπε κάποτε ένας εραστής μου.
  «Αμέ! Υπάρχει. Οι πεταλούδες!» του απάντησα.

  Zum Buch