Weitere Bücher, die Sie mögen werden

• 

  Τερέζα

  Φρέντυ Γερμανός

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένα ιστορικό μυθιστόρημα για την Τερέζα Δαμαλά - μια γυναίκα γεμάτη δύναμη. Η Τερέζα θα διασχίσει τον χώρο και τον χρόνο για να συναντηθεί με τον Πικάσο, τον  Ίωνα Δραγούμη, τον Γκαμπριέλε Ντ' Ανούντσιο,
  τον Βενιζέλο, τον Μουσολίνι, τον Κεμάλ και τον Έρνεστ Χέμινγουεϊ.
  Μέσα από την ιστορία της, θα περιδιαβούμε τις πρώτες δεκαετίες του 20ού αιώνα. Η πένα του Φρέντυ Γερμανού θα μας διηγηθεί την ιστορία ενός κόσμου που αλλάζει με βιαιότητα, σαρώνοντας στο πέρασμά του έρωτες, κυβερνήσεις και πρόσωπα.
  
  Ο Χέμινγουεϊ έκανε μια κίνηση. Η Τερέζα περίμενε να την τραβήξει επάνω του και να τη φιλήσει, αλλά εκείνος της χάιδεψε τα μαλλιά, κι αυτό ήταν ίσως ακόμα πιο ερωτικό – ή τουλάχιστον έτσι το ένιωσε εκείνη.
  «Αγαπημένο κεφαλάκι», είπε. «Με τα κόκκινα ξέπλεκα μαλλιά, που τώρα έγιναν κοντά, αινιγματικά και μαύρα. Τι έκανες άραγε αυτά τα τέσσερα χρόνια στην Ευρώπη, που εγώ παρίστανα σαν φουσκωμένος διάνος τον ήρωα του πολέμου στο Όουκ Παρκ του Ιλινόι;»
  «Γύριζα – εδώ κι εκεί».
  «Στην Ιταλία;»
  «Σ' όλη την Ευρώπη».
  «Σ' όλη την Ευρώπη;» Κάτι σαν θαυμασμός, ανακατεμένος ίσως και με λίγη ζήλια, πέρασε από το βλέμμα του. «Το αγαπημένο κεφαλάκι θα πρέπει ν' άναψε πολλές φωτιές μ' αυτά τα μεγάλα πράσινα μάτια. Σίγουρα θα σ' ερωτεύτηκαν μεγάλοι ζωγράφοι και μεγάλοι συγγραφείς». Η Τερέζα χαμογέλασε άκεφα.

  Zum Buch

• 

  Άνοια

  Panos Sakelis

  • 0
  • 0
  • 0

  “Δεν βαρέθηκες να κρατάς σημειώσεις;” την ρώτησε σιγανά ο Τομ. “Δεν βλέπεις πως τίποτα δεν αλλάζει;” Η Κλαίρη τον κοίταξε και σε μια γωνιά του χαρτιού της του έγραψε: Τρέχω ένα πρόγραμμα μ’ αυτά. Φοβάμαι πως πλησιάζουμε σε μια κρίσιμη καμπή που θα πυροδοτήσει μια ζοφερή πραγματικότητα. Ο Τομ δεν είπε τίποτα αλλά συνοφρυώθηκε. Πρώτη φορά η Κλαίρη δεν τολμούσε να μιλήσει ανοιχτά. Κάτι έγραψε κι αυτός σ’ ένα χαρτί και με τρόπο το έσπρωξε μπροστά της. Με τρομάζεις, ήταν γραμμένο στο χαρτί. Τί φοβάσαι;

  Zum Buch

• 

  Μια γυναίκα

  Sibilla Aleramo

  • 0
  • 0
  • 0

  Να αγαπάς, να θυσιάζεσαι και να υποτάσσεσαι!
  Αυτό ήταν το πεπρωμένο κάθε γυναίκας;
  
  Όταν η παιδική της ηλικία σε μια παραθαλάσσια πόλη τελειώνει με δραματικό και βίαιο τρόπο, η ανώνυμη αφηγήτρια αυτού του φλογερού αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος ανακαλύπτει συγκλονισμένη τι σημαίνει να είσαι γυναίκα, στην Ιταλία, στην αυγή του 20ού αιώνα. Καθώς αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι η δική της δυστυχία δεν διαφέρει από τη δυστυχία της μητέρας της και κάθε γυναίκας γύρω της, επαναστατεί κι αποφασίζει να ξεφύγει από τη μοίρα της. Με θάρρος και οργή, πολύ μπροστά από την εποχή της, η Σιμπίλα Αλεράμο υπογράφει το πρώτο φεμινιστικό έργο της Ιταλίας και έργο-ορόσημο στην ευρωπαϊκή φεμινιστική λογοτεχνία. Μαζί με τη θέση της γυναίκας, η Αλεράμο δίνει μια καλειδοσκοπική εικόνα της Ιταλίας εκείνης της εποχής – τη φρενήρη εκβιομηχάνιση του Βορρά, τη μιζέρια και την εγκατάλειψη του Νότου, την πολιτική και λογοτεχνική ζωή της χώρας· όλα σε ένα δραματικό φόντο που πολύ ορθά ο Λουίτζι Πιραντέλο περιγράφει ως «δυσάρεστο και δυνατό».
  
  Ένα βιβλίο που άλλοι το αντιμετώπισαν σαν σκάνδαλο και άλλοι βρήκαν σ' αυτό, επιτέλους, τη φωνή τους για πρώτη φορά.

  Zum Buch

• 

  Η αποικία

  Audrey Magee

  • 0
  • 0
  • 0

  Το καλοκαίρι του 1979, ενώ η βία σαρώνει την Ιρλανδία, δυο ξένοι φτάνουν σ' ένα μικρό νησί στα ανοιχτά των δυτικών ακτών της: ο κύριος Λόιντ, Άγγλος ζωγράφος, και ο Ζαν-Πιερ Μασόν, Γάλλος γλωσσολόγος.
  Ο καθένας έχει μια αντίληψη για το τι είναι το νησί, και οι δυο ελπίζουν να συλλάβουν την ουσία του, ο ένας με τους πίνακές του, ο άλλος μελετώντας και διασώζοντας τη γλώσσα των ντόπιων.
  Αλλά οι λιγοστοί κάτοικοι του νησιού έχουν δική τους γνώμη για το τι είναι καλό για τους ίδιους.
  Δυο ξένοι με προκατασκευασμένες ιδέες, πεισματάρηδες ντόπιοι, μια όμορφη χήρα και ο γιος της συνδέονται, συγκρούονται, βάζουν ο ένας σε δοκιμασία τα πιστεύω του άλλου, καθώς οι μέρες του καλοκαιριού περνούν και το αιματοκύλισμα στην Ιρλανδία συνεχίζεται…
  Μια δυνατή ιστορία για την τέχνη, τη γλώσσα, την ταυτότητα, τις καλές προθέσεις, που δεν αρκούν, και το βαθύ, αγιάτρευτο τραύμα της αποικιοκρατίας.
  
  «Ένα μυθιστόρημα ιδεών… Η Ma­gee χτίζει με μεγάλη λεπτομέρεια τον κόσμο της… Ξεκινώντας από τη βάναυση πολιτική πραγματικότητα της Ιρλανδίας κατά τη διάρκεια ενός μοιραίου καλοκαιριού, λειτουργεί ως υπενθύμιση της ευρύτερης κληρονομιάς του ιμπεριαλισμού σε όλο τον κόσμο».
  The New York Times Book Review
  
  «Ένα πανόραμα λυρικής ομορφιάς, προσπάθειας και περίπλοκων σχέσεων… Μια εξαιρετικά γραμμένη πολυεπίπεδη ιστορία με την καθαρότητα της παραβολής».
  Kirkus
  
  «Όπως ένας μύθος, η Αποικία είναι σφραγισμένη ερμητικά, συμπεριλαμβάνοντας όλες τις ερμηνείες. Κι όπως η ίδια η Ιστορία, έχει ένα πικρό δίδαγμα…»
  The Guardian
  
  «Ένα ζωντανό μυθιστόρημα που γεννά προβληματισμούς για τη γλώσσα, την τέχνη, την αποικιοκρατία και την εποχή των Ταραχών».  
  Star Tribune
  
  Στη μακρά λίστα για το βραβείο booker 2022
  
  Στη βραχεία λίστα για το βραβείο ORWELL 2022

  Zum Buch

• 

  Νίκος Καζαντζάκης ο ασυμβίβαστος

  ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΜΑΚΑΣ

  • 0
  • 0
  • 0

  Για να ζωντανέψω τον αγαπημένον Ίσκιο, ανηφορίζω αντίθετα στο ρέμα.
  «Όσο περισσότερο Σας αγαπώ, τόσο περισσότερο ο κόσμος μου είναι άχρηστος και δεν τον έχω ανάγκη· γιατί μπορώ να τον αντικαταστήσω μ' έναν άλλο, πιο καλό, πιο θερμό, πιο απλό, όπως θα δημιουργούσα κι όλη μου τη ζωή, αν εγώ ήμουν ο Πλάστης», γράφει ο Νίκος Καζαντζάκης στην επί τριάντα χρόνια σύντροφό του Ελένη Καζαντζάκη, που του στάθηκε φίλη, σύζυγος, συμπαραστάτρια, βοηθός και συνοδοιπόρος.
  Η ίδια σημειώνει πως στο βιβλίο της αυτό ούτε προσπαθεί να του πλέξει το εγκώμιο ούτε να τον μαυρίσει. Η ζωή, λέει, δίπλα του δεν ήταν πάντα εύκολη, όμως ο Νίκος Καζαντζάκης ποτέ δεν επέβαλε τον εαυτό του στους άλλους. Πάντοτε επέλεγε την ελευθερία και αρνιόταν τον συμβιβασμό.  Η συμβίωσή τους ήταν μια αέναη ευλογία, καθώς η Ελένη ωρίμασε δίπλα του, τον αγάπησε. Της πρόσφερε αγάπη, εμπιστοσύνη, χιούμορ, γέλιο, βουνά και δάση, κάμπους και θάλασσες, μακρινά ταξίδια, κρητικές ιστορίες κι αφρικανικά παραμύθια και την τέλεια γύμνια του μπρος στον θεό του.
  Ο Ασυμβίβαστος, αντλώντας υλικό από τις αναμνήσεις, τις επιστολές, τα σημειωματάρια και τα βιβλία του Νίκου Καζαντζάκη, είναι όχι απλώς η βιογραφία του, αλλά μια εξιστόρηση για τα χρόνια της Αίγινας με την πείνα της Κατοχής, τις συγκινήσεις και την αδιάκοπη δουλειά, τα χρόνια της Αντίμπ με τις αντιδράσεις συνάμα με τη δημιουργική ευφορία, όλων των ειδών τις αναζητήσεις, περιστάσεις δραματικές, τα ταξίδια, που σφυρηλάτησαν την απόλυτη ενότητα και ταύτιση ανάμεσα στον σκληροτράχηλο κοσμογυρισμένο μονιά και την εύθραυστη αλλά και θαρραλέα Αθηναία, που τον συντρόφεψε με πίστη στη ζωή και έγινε μετά τον θάνατό του ζωντανή προέκταση και ­επιβίωσή του.
  «Και να με τώρα να γράφω βιβλίο. Όχι μυθιστόρημα, αυτό θα 'ταν πολύ εύκολο. Να σε περιγράψω, να σε στριμώξω, να σε καρφώσω με μια χρυσή καρφίτσα, όπως καρφώνουμε τις πεταλούδες. Κι η καρδιά μου να σηκώνει επανάσταση. Γιατί πολύ αγαπώ τις πεταλούδες και μου αρέσει να τις φαντάζουμαι να πετούν αλαφριές κι άπιαστες πάνω από τα κεφάλια μας».

  Zum Buch

• 

  Το τελευταίο όνειρο

  Pedro Almodóvar

  • 0
  • 0
  • 0

  Ότι ο Almodóvar ήταν μεγάλος συγγραφέας το ήξερα, απλώς έμενε να ανακαλύψω το από πότε. Από την παιδική του ηλικία μέχρι προχθές, η γραφή του μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί σ' ένα εκπληκτικό δάσος. Διαβάζοντας κανείς αυτά τα διηγήματα δεν ξέρει αν μπαίνει στο μυαλό ή την καρδιά του. Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα δώρο. Και μια απολαυστική εισβολή.
  Ray Loriga
  
  
  Το Τελευταίο όνειρο συγκεντρώνει για πρώτη φορά δώδεκα αδημοσίευτες ιστορίες από το προσωπικό αρχείο του Pedro Almodóvar, γραμμένες από τα τέλη της δεκαετίας του ´60 έως σήμερα. Μια δελεαστική ματιά στο μυαλό ενός κορυφαίου δημιουργού και ταυτόχρονα ένα masterclass για το πώς ν' αφηγηθείς μια ιστορία, αυτή η συλλογή αντικατοπτρίζει τις εμμονές του Almodóvar και πολλά από τα θέματα της κινηματογραφικής του δουλειάς, περνώντας από τη σάτιρα μέχρι το gothic και το autofiction: Μια ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Ιησού και τον Βαραββά. Μια καλτ σκηνοθέτρια που αναζητά αγχολυτικά μια μέρα αργίας. Το διήγημα στο οποίο βασίστηκε η ταινία Κακή εκπαίδευση. Η ομώνυμη ιστορία, «Το τελευταίο όνειρο», ένα συγκινητικό χρονικό του θανάτου της μητέρας του.
  
  Ένα βιβλίο που μοιάζει με «αποσπασματική αυτοβιογραφία, ατελή και κάπως αινιγματική», όπως λέει ο ίδιος ο Almodóvar στην εισαγωγή του. Ένα εγκώμιο της σχέσης ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη, τη μυθοπλασία και την πραγματικότητα, από έναν συγγραφέα που δεν φοβάται να μιλήσει για τις πιο προσωπικές στιγμές του, εξερευνώντας την επιθυμία, τη θνητότητα, τη μοναξιά και την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας.
  
  
  ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ PEDRO ALMODÓVAR:
  
  «Η γραφή του Αλμοδόβαρ είναι τόσο δεξιοτεχνική και έξυπνη όσο και οι ταινίες του».
  The Times
  
  «Μια προειδοποίηση για όσους αγαπούν τους σκηνοθέτες που γράφουν. Εδώ δεν πρόκειται για Woody Allen ή Werner Herzog, αλλά μάλλον για έναν William Burroughs με πολύ χιούμορ: αυτό είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ».
  Buchkritik - Deutschlandfunk Kultur
  
  «Με την ταπεινότητα και την προσοχή κάποιου που κοιτάζει τα ανθρώπινα πάθη για να τα συνδυάσει στην ανεξιχνίαστη λογική της ζωής, ο Almodóvar επισκέπτεται ολόκληρο το φάσμα των χρωμάτων της ψυχής μας: πόνο, θλίψη, στοργή, νοσταλγία, ευφορία, δυσφορία, την ανεξέλεγκτη παρόρμηση να επικοινωνήσουμε, την απογοήτευση της σιωπής».
  Antonio Tabucchi

  Zum Buch