D'autres livres qui pourraient vous intéresser

• 

  Το ορφανοτροφείο

  Serhiy Zhadan

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένα προφητικό αντιπολεμικό έργο γεμάτο δύναμη, πόνο και ελπίδα
  
  Ουκρανία, 2014. Ένας νεαρός δάσκαλος σχεδιάζει να φέρει τον δεκατριάχρονο ανιψιό του στο σπίτι από το ορφανοτροφείο στην άλλη άκρη της πόλης. Το σχολείο, στο οποίο η εργαζόμενη αδελφή του έχει παρατήσει τον γιο της, έχει δεχτεί πυρά και δεν προσφέρει πλέον ασφάλεια. Το να διασχίσει όμως την πόλη, στην οποία η πολιτική κατάσταση είναι έκρυθμη, διαρκεί μια ολόκληρη ημέρα.
  Το ταξίδι της επιστροφής μετατρέπεται σε δοκιμασία. Δάσκαλος και ανιψιός βρίσκονται δίπλα στις μάχες, χωρίς να μπορούν να δουν πιο μακριά από την ομίχλη που σηκώνεται από τις μαινόμενες φωτιές. Κάθε ημέρα ακούγονται ο ήχος των πολυβόλων και οι εκρήξεις ναρκών όλο και πιο συχνά. Παραστρατιωτικά στρατεύματα και σκυλιά χωρίς ιδιοκτήτη εμφανίζονται στα ερείπια, απαθείς άνθρωποι παραπατούν μέσα σε ένα αποκαλυπτικό αστικό τοπίο μπερδεμένοι και αποπροσανατολισμένοι.
  Το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Zhadan ακροβατεί μεταξύ ρήξης και αφανισμού – δεν απεικονίζει απλώς το φυσικό τοπίο του πολέμου, αλλά τις επιπτώσεις που έχει η συνεχιζόμενη σύγκρουση στη ζωή και στο μυαλό των ανθρώπων.
  Η ποιητική του γλώσσα δεν χαρίζεται στον ρεαλισμό του πολέμου. Ο Zhadan αρνείται να μιλήσει όπως οι προπαγανδιστές: πάνω απ' όλα ενδιαφέρεται για το πώς ο πόλεμος έχει επηρεάσει τη ζωή των καθημερινών ανθρώπων – δηλαδή των πιο αθώων και ευάλωτων της ουκρανικής κοινωνίας. Ωστόσο θα ζητήσει το δίκιο ενός λαού που μπαίνει άθελά του σε μια ζώνη όπου η ζωή τίθεται υπό αμφισβήτηση.
  
  Το πλήθος απομακρύνθηκε από το φυλάκιο και άρχισε να αραιώνει. Ο Πίτερ προνοητικά απέφυγε να περάσει μπροστά από μια ομάδα στρατιωτικών που νευρικά προσπαθούσαν κάτι να αποδείξουν ο ένας στον άλλο και πήδηξε πάνω από τους τραυματίες που είχαν αποθέσει στη μέση του δρόμου πάνω σε κουβέρτες και παλιά πανωφόρια. Ο Πάσα τον ακολουθούσε, βήμα το βήμα, προσπαθώντας να μην κοιτάζει κατάματα τους στρατιωτικούς. Στην παιδική του ηλικία, έτσι περνούσε μπροστά από τα αδέσποτα σκυλιά της γειτονιάς του: το σημαντικό ήταν να μην τα κοιτάξεις στα μάτια, επειδή, αν το έκανες, αμέσως καταλάβαιναν πως είσαι ξένος.

  Voir livre

• 

  Η Φόνισσα (I Fonissa)

  Alexandros Papadiamantis

  • 0
  • 0
  • 0

  Η Φόνισσα, του Αλέξανδρου Παπαδιαμάντη, είναι ένα από τα σημαντικότερα έργα της νεοελληνικής λογοτεχνίας. 
  Σε ένα σκοτεινό και ατμοσφαιρικό νησιωτικό τοπίο, η γριά Φραγκογιαννού έρχεται αντιμέτωπη με τη μοίρα, την κοινωνία και τον ίδιο της τον εαυτό. Μια συγκλονιστική ιστορία όπου το φως και το σκοτάδι, το σωστό και το λάθος, μπερδεύονται αξεδιάλυτα. 
  “The Murderess”, by Alexandros Papadiamantis, is one of the most iconic works of modern Greek literature. 
  Set on a remote island, this dark and atmospheric story follows an old woman confronting fate, society, and her inner demons. A haunting tale where light and shadow, good and evil, intertwine.

  Voir livre

• 

  Αγάπη και άλλες λέξεις

  Christina Lauren

  • 0
  • 0
  • 0

  Μετά από μια δεκαετία χωριστά, συναντιούνται τυχαία… και όλα είναι διαφορετικά.
  
  Η Μέισι Σόρενσεν έχει μια φιλόδοξη, αν και συναισθηματικά χλιαρή, ρουτίνα: σταθερή δουλειά με προοπτική, έναν ευκατάστατο αρραβωνιαστικό και τον γάμο των ονείρων της να πλησιά­ζει. Έχει οργανώσει τα πάντα ώστε να χωρούν στα κατάλληλα κουτάκια, ακόμα και τα συναισθήματά της.
  Όμως τότε συναντά απρόσμενα τον Έλιοτ Πετρόπουλος –τον πρώτο και μοναδικό έρωτα της ζωής της– και όλα γύρω της μοιάζουν να διαλύονται.
  
  Μια φορά και έναν καιρό, ο Έλιοτ και η Μέισι ήταν ερωτευμένοι.
  
  Με τον Έλιοτ κάποτε μοιράζονταν την ίδια αγάπη για τα βιβλία, τα κρυφά νοήματα που κρύβουν οι λέξεις και οι μεγάλες συζητήσεις. Είχε τη δύναμη να την κάνει να βλέπει τη ζωή με χαρά… για να καταλήξει να την προδώσει, το ίδιο βράδυ που της είπε «Σ' αγαπώ».
  Τώρα είναι δύο ξένοι. Όσα και αν τους χωρίζουν, όμως, η έλξη παραμένει. Θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το παρελθόν;
  
  Η καρδιά, όσο και αν προσπαθεί, πολύ δύσκολα ξεχνά. Και το ακόμα δυσκολότερο είναι να εκφράσεις το συναίσθημα με λέξεις.
  
  
  Μετάφραση: Ουρανία Τουτουντζή
  
  
  «Το συγγραφικό δίδυμο Christina Lauren γράφει για την αγάπη και την απώλεια με διαπεραστική σαφήνεια και γλυκόπικρο ύφος».
  Entertainment Weekly
  
  «Ένας πραγματικός θρίαμβος! Από τα βιβλία που σε γεμίζουν τόσα συναισθήματα για τους ήρωές τους που σχεδόν ξεχνάς ότι πρόκειται για προϊόν μυθοπλασίας. Πραγματικά μια απόλαυση από την αρχή ως το τέλος!»
  Kristin Harmel,
  Best seller συγγραφέας του βιβλίου The Room on Rue Amelie
  
  «Αγαπημένη λέξη;» μου ψιθυρίζει. Δεν διστάζω ούτε στιγμή: «Εσύ»

  Voir livre

• 

  Η κυρία με τις καμέλιες

  Alexandre Dumas

  • 0
  • 0
  • 0

  Στην κομψή παριζιάνικη κοινωνία του δέκατου ένατου αιώνα ο εύπορος νεαρός Αρμάν Ντιβάλ γνωρίζει την όμορφη και μυστηριώδη Μαργκερίτ Γκοτιέ, μια νέα γυναίκα ελευθερίων ηθών.
  Ερωτεύονται, κι η Μαργκερίτ δέχεται να εγκαταλείψει το αμαρτωλό παρελθόν της για χάρη του Αρμάν και τον ακολουθεί στην εξοχή, μακριά από την πόλη και τα δεσμά της κοινωνίας του Παρισιού.
  Ωστόσο, αυτή η ειδυλλιακή παράνομη σχέση διακόπτεται ξαφνικά από τον πατέρα του Αρμάν. Τότε η Μαργαρίτα, χωρίς καμία εξήγηση, τον εγκαταλείπει στέλνοντάς του μόνο ένα αποχαιρετιστήριο γράμμα. Ο Αρμάν, εμβρόντητος από την εξέλιξη αυτή, κάνει διάφορες υποθέσεις, οι οποίες, όμως, θα διαψευστούν.
  
  Η Κυρία με τις καμέλιες είναι μια αφήγηση μέσα στην αφήγηση, καθώς ο Αρμάν Ντιβάλ εξιστορεί με πάθος όσα έχουν συμβεί. Το έργο περιγράφει μια συγκινητική ιστορία για τον ανεκπλήρωτο έρωτα, τη θυσία, την κοινωνική καταδίκη αλλά και τη δύναμη της αγάπης, η οποία δεν πεθαίνει πραγματικά ποτέ.

  Voir livre

• 

  Προσωπικές υποθέσεις

  Sherry Thomas

  • 0
  • 0
  • 0

  Η αγάπη έχει τα δικά της σχέδια...
  
  Όλη η καλή κοινωνία του Λονδίνου μπορεί να συμφωνήσει στο εξής: ο λόρδος και η λαίδη Τρεμέν έχουν τον ιδανικό γάμο ή, για την ακρίβεια, την «ιδανική συμφωνία», καθώς ο γάμος τους βασίζεται στην ευγένεια, στην καλή συμπεριφορά και στην ελευθερία. Ο λόγος; Τα τελευταία δέκα χρόνια το αντρόγυνο κατοικεί σε διαφορετική ήπειρο.
  Όμως μια φορά και έναν καιρό τα πράγματα για τον λόρδο και τη λαίδη ήταν πολύ διαφορετικά…
  Από τη στιγμή που η Τζίτζι Ρόουλαντ είδε για πρώτη φορά τον Κάμντεν Σέιμπρουκ, ήξερε ότι η ζωή της δεν θα ήταν ποτέ πια η ίδια. Ήταν ξεκάθαρο: έρωτας με την πρώτη ματιά. Όμως το πάθος αυτού του έρωτα έμελλε να λήξει με μια τραγική προδοσία μόλις το επόμενο πρωί του γάμου τους.
  Η Τζίτζι απαιτεί την ελευθερία της. Θέλει να φτιάξει τη ζωή της, να παντρευτεί ξανά. Όταν ο Κάμντεν επιστρέφει από την Αμερική, έχει ένα ακραίο αίτημα με αντάλλαγμα την ελευθερία της. Τώρα η Τζίτζι βρίσκεται μπροστά σε ένα δίλημμα που δεν περίμενε να αντιμετωπίσει ποτέ.
  Μυστικά αποκαλύπτονται, ένα κρυμμένο πάθος αναζωπυρώνεται και το κάποτε αξιοζήλευτο ζευγάρι του Λονδίνου θα βρεθεί με δύο επιλογές: ή να ερωτευτούν ξανά ή να εγκαταλείψουν ο ένας τον άλλο μια για πάντα.

  Voir livre

• 

  Αναφορά στον Γκρέκο (χαρτόδετο)

  Μιχάλης Νταγγίνης

  • 0
  • 0
  • 0

  «Ετούτη στάθηκε η μεγαλύτερή μου φιλοδοξία: να μην αφήσω στο Χάρο τίποτα να μου πάρει – μονάχα λίγα κόκαλα».
  Η Αναφορά στον Γκρέκο αποτελεί το βιβλίο-κλειδί για τη ζωή και το έργο του Νίκου Καζαντζάκη. Πρόκειται για μια ιδιότυπη αυτοβιογραφία, που περιέχει παραλλαγμένα ή και αυτούσια τμήματα από επιστολές, ημερολόγια, σημειωματάρια, καθώς και αποσπάσματα από άλλα έργα του, με μυθιστορηματικό χαρακτήρα, τα οποία συνθέτουν μια σπουδή πάνω στα έσχατα προβλήματα, μια ιστορία ενός εσωτερικού οδοιπορικού, την προσωποποίηση της πνευματικής του περιπλάνησης. Επιπλέον, το έργο αυτό, το οποίο ο Καζαντζάκης σχεδίαζε στην ακμή του, πραγματώνεται τελικά στην καμπή του βίου του και αποκτά τον χαρακτήρα μιας μελέτης θανάτου, ως «απολογισμού» μιας ζωής γεμάτης ένταση και στοχασμό, καθώς εκείνο που ενδιαφέρει τον συγγραφέα εδώ αλλά και εκείνο που θεωρεί ηθική υποχρέωση κάθε ανθρώπου και δικό του ύψιστο χρέος είναι να δώσει λόγο «για την κόκκινη γραμμή που σημαδεύει την πορεία του ανάμεσα στους ανθρώπους, στα πάθη και στις ιδέες». Έτσι, τα προσωπικά βιώματα και οι αναμνήσεις του Καζαντζάκη αναπόφευκτα γίνονται μέρος της συλλογικής συνείδησης, κοινός τόπος συνάντησης των ανθρώπων που τους συνέχει η ίδια μοίρα. Ο Καζαντζάκης, στο βασίλεμα της ζωής του, ως άλλος Οδυσσέας επιστρέφει στα πάτρια εδάφη του και κάνει την αναφορά στον στρατηγό του: την Αναφορά στον Γκρέκο.
  
  Θα βρεις λοιπόν, αναγνώστη, στις σελίδες ετούτες την κόκκινη γραμμή, καμωμένη από στάλες αίμα μου, που σημαδεύει την πορεία μου ανάμεσα στους ανθρώπους, στα πάθη και στις ιδέες. Κάθε άνθρωπος άξιος να λέγεται γιος του ανθρώπου σηκώνει το σταυρό του κι ανεβαίνει το Γολγοθά του· πολλοί, οι πιο πολλοί, φτάνουν στο πρώτο, στο δεύτερο σκαλοπάτι, λαχανιάζουν, σωριάζουνται στη μέση της πορείας και δε φτάνουν στην κορφή του Γολγοθά –θέλω να πω στην κορφή του χρέους τους– να σταυρωθούν, ν' αναστηθούν, και να σώσουν την ψυχή τους. Λιποψυχούν, φοβούνται να σταυρωθούν, και δεν ξέρουν πως η σταύρωση είναι ο μόνος δρόμος της ανάστασης· άλλον δεν έχει.

  Voir livre