Weitere Bücher, die Sie mögen werden

• 

  Διακοπές… στον θάνατο

  J. D. Robb

  • 0
  • 0
  • 0

  Σε κανέναν δεν αρέσει να είναι μόνος του όταν έρχονται οι γιορτές των Χριστουγέννων.
  Έτσι, η πιο εκλεκτή υπηρεσία ρομαντικών γνωριμιών της Νέας Υόρκης «Προσωπικά δικός σου» δουλεύει πυρετωδώς αυτή την εποχή για να φέρει τις μοναχικές καρδιές κοντά. Όμως αυτή δεν είναι μία ακόμα ιστορία εφήμερης αγάπης.
  Παραμονές διακοπών και η υπαστυνόμος Ιβ Ντάλας είναι ήδη κακόκεφη. Το μόνο που της έλειπε ήταν μια επιπλέον αναστάτωση.
  Ένας απρόσμενος επισκέπτης τριγυρνάει στις γειτονιές της Νέας Υόρκης. Στα σπίτια που μπαίνει δεν αφήνει δώρα, αλλά βιάζει και δολοφονεί. Τα νέα διαδίδονται και ο φόβος κατακλύζει την πόλη.
  Όλα τα θύματα υπήρξαν μέλη στην υπηρεσία «Προσωπικά δικός σου». Η υπόθεση μοιάζει με δυσεπίλυτο γρίφο ακόμα και για την έμπειρη υπαστυνόμο με το αξεπέραστο ρεκόρ συλλήψεων.
  Καθώς ο δολοφόνος αναζητά το επόμενο θύμα του, η Ιβ, ακολουθώντας τα ίχνη του, μπαίνει σ' έναν κόσμο όπου οι άνθρωποι ψάχνουν την αληθινή αγάπη.
  Έναν κόσμο όπου η δύναμη της αγάπης οδηγεί τους άντρες και τις γυναίκες στην απόλυτη… προδοσία!

  Zum Buch

• 

  Στην αγκαλιά του λιονταριού

  Julie Garwood

  • 0
  • 0
  • 0

  Η Κριστίνα Μπένετ έχει μαγέψει την κοινωνία του Λονδίνου. Αυτή η γοητευτική γυναίκα κρατούσε το παρελθόν της καλά φυλαγμένο από τους ανθρώπους και τον χρόνο, μέχρι τη νύχτα που εμφανίστηκε ο Λάιον, Μαρκήσιος του Λάιονγουντ.
  Ένα φιλί.
  Γνωστός για την υπεροψία και την αποφασιστικότητά  του, ο Λάιον γεύτηκε το φιλί της Κριστίνα και τη φωτιά που καίει μέσα της, και ορκίστηκε να την κατακτήσει. Αυτό σίγουρα δεν θα είναι μια εύκολη υπόθεση.
  Η εξίσου δυναμική και εριστική Κριστίνα έχει τον έλεγχο της καρδιάς της και της περιουσίας της, και παλεύει να αντισταθεί στα τρυφερά χάδια του Λάιον.
  Πώς να παραδοθεί στον έρωτά του όταν πρέπει να προστατέψει το πολύτιμο μυστικό της και το πολλά υποσχόμενο πεπρωμένο της;
  
  Μια ρομαντική ιστορία εποχής με δόσεις χιούμορ, από τη γνώριμη και δυνατή πένα της Julie Garwood.

  Zum Buch

• 

  Αγνοείται

  Brigitte Giraud

  • 0
  • 0
  • 0

  Δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι… Χωρίς διέξοδο, χωρίς μέλλον, με τον ψυχολογικό εκφοβισμό να με κατατρώει.
  Ο Λίβιο παρουσιάζει μια εργασία για την καύση βιβλίων από τους ναζί κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται στον Μάγκνους Χίρσφελντ, έναν Γερμανοεβραίο γιατρό που πάλεψε για την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Για τον Λίβιο είναι κάτι περισσότερο από μια απλή παρουσίαση· είναι μια διεκδίκηση, μια εξομολόγηση. Αντιμετωπίζεται όμως με αμηχανία, αδιαφορία αλλά και εχθρικότητα.
  Από τότε αγνοείται. Κανείς δεν ξέρει τι έχει απογίνει... Στον απόηχο της εξαφάνισης αντηχούν όλα τα δύσκολα ερωτήματα. Κι αν αυτή η φυγή ήταν η απόλυτη έκφραση του θάρρους;
  από τη συγγραφέα που βραβεύτηκε με το Prix Goncourt, 2022
  Μόλις τελείωσε η παρουσίαση του Λίβιο, ένιωσα ταπεινωμένη ακούγοντάς τον να μιλάει, σαν να μη συνέβαινε τίποτε, για τον αγώνα του Μάγκνους Χίρσφελντ να καταργηθεί η παράγραφος 175 του γερμανικού Ποινικού Κώδικα, η οποία τιμωρούσε την ομοφυλοφιλία. Να μιλάει μπροστά σε εμένα που ήμουν ερωτευμένη μαζί του και που το ήξεραν οι πάντες. Κι ας προσθέσω ότι με θεωρούσαν τη φιλεναδούλα του Λίβιο, καταλαβαίνετε λοιπόν. Με έπιασε τρέμουλο. Όσο περνούσε η ώρα, και στο μέτρο που καταλάβαινα, όλα γύρω μου άρχισαν να γυρίζουν ανάποδα και ξαφνικά τα έβλεπα πάλι μπροστά στα μάτια μου. Ήταν η πιο παράξενη εμπειρία της εφηβείας μου. Μάλλον αμήχανη, θα έλεγα. Όπως τότε που ο μπαμπάς μου έφυγε.
  Παρόλο που ο Λίβιο δεν μου είχε πει ποτέ ψέματα, ένιωθα εξαπατημένη. Το είχε απλώς παραλείψει γιατί δεν μπορούσε να μου το εκμυστηρευτεί. Ήταν διαφορετικός, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είχε χρησιμοποιήσει τον συγκεκριμένο τρόπο για να βάλει τέλος στην παρεξήγηση. Είχε ζητήσει από τον Μάγκνους Χίρσφελντ να τον σώσει. Για τον Χίρσφελντ είχε βρει τα κατάλληλα λόγια ο Λίβιο· όχι για τον εαυτό του.
  Καμίγ

  Zum Buch

• 

  Η ιέρεια με το τατουάζ

  Όλγα Τσαμούταλη

  • 0
  • 0
  • 0

  ...Λαγοκοιμήθηκε, και ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο της νόμιζε πως ξεπρόβαλε στο δωμάτιο η παράξενη ελαφίνα που είδαν στον δρόμο τους. Ένας άγριος άνεμος ανάδευε ξανά το τρίχωμά της, παρότι ο χώρος ήταν κλειστός σαν κονσέρβα. Κοιτάζονταν ακίνητες. Το χρώμα των ματιών του ζώου είχε την κοβαλτένια απόχρωση των δικών της ματιών. Όταν όμως η Αίθρα έκανε
  να το χαϊδέψει, εκείνο αποτραβήχτηκε και πήρε τη μορφή μιας γυναίκας με παράξενα, έγχρωμα τατουάζ.
  Η φιγούρα ενός ελαφιού ξεχώριζε ανάμεσά τους...
  
  Έπειτα από τον θάνατο του γιου της, η αρχαιολόγος και συγγραφέας Αίθρα Μπάξερ βυθίζεται στο ποτό και την κατάθλιψη. Όταν όμως της γίνεται η πρόταση από την ανθρωποαρχαιολόγο Άντριαν Μάγιορ να συμμετέχει σε μια αρχαιολογική αποστολή
  στα Αλτάια όρη προκειμένου να αποδειχτεί πως οι Αμαζόνες ήταν πρόσωπα υπαρκτά, αποφασίζει να ενδώσει.
  
  Μια κόκκινη κλωστή, ο πίνακας Πληγωμένο ελάφι της Φρίντα Κάλο, το νερό απ' την πηγή των ελαφιών και το βοτάνι του θανάτου, μαζί με μια πλειάδα ηρώων που αλληλεπιδρούν σε παρόν και παρελθόν με διπλές ταυτότητες, δημιουργούν έναν ισχυρό ιστό μυστηρίου, προσφέροντας ένα απίστευτο ταξίδι στον χρόνο.
  
  Ένα βιβλίο για μια εποχή όπου τα όρια ήταν ρευστά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον θρύλο, την ιστορία και τον μύθο, τους ανθρώπους και τους θεούς.
  
  Η  EΜΠΝΕΥΣΗ
  ‹‹Ο λόγος που οι άνθρωποι έπρεπε να επινοήσουμε ή να φανταστούμε ήρωες και θεούς είναι ο φόβος. Ο φόβος της ζωής και ο φόβος του θανάτου››.
  Φρίντα Κάλο, 1907-1954 Μεξικάνα ζωγράφος
  
  ‹‹Οι θεοί ρίχνουν τα ζάρια κι ούτε ρωτούν αν θέλουμε να είμαστε μέσα στο παιχνίδι ή όχι››.
  Όσκαρ Ουάιλντ, 1854-1900 Ιρλανδός συγγραφέας, ποιητής και κριτικός
  
  ‹‹Είναι άραγε ο άνθρωπος ένα λάθος του Θεού ή ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου;››
  Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε, 1844-1900 Γερμανός φιλόσοφος και ποιητής
  
  ‹‹Κάποιες μέρες ο Θεός μοιάζει τόσο μακρινός, που φαίνεται σαν να μην υπάρχει››.
  Σιμόν ντε Μποβουάρ, 1908-1986 Γαλλίδα συγγραφέας και φιλόσοφος
  
  ‹‹Άνθρωπος χωρίς θρησκεία είναι άλογο χωρίς χαλινάρι››.
  Ονορέ ντε Μπαλζάκ, 1799-1850 Γάλλος συγγραφέας

  Zum Buch

• 

  Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Όσοι βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού, συνήθως, ψάχνουν από κάπου να πιαστούν. Ψάχνουν ένα χέρι, μια φωνή, μια προσδοκία, μια ελπίδα εξ ουρανού, μια ψευδαίσθηση έστω, ένα νεύμα, που να τους καλεί σε μια ανοιχτή αγκαλιά. Οι περισσότεροι. Γιατί υπάρχουν και πολλοί που απλώς αφήνονται να κυλήσουν. Είν' αυτοί που, όταν έρθουν οι διασώστες, αν έρθουν, κρύβονται για να μην τους εντοπίσουν. Είναι περίεργο, αλλά έχει και μια γλύκα η άβυσσος. Υπάρχει μια σχέση ερωτική με την αυτοκαταστροφή. Αν συναντήσεις έναν τέτοιον άνθρωπο, μη γελαστείς κι επιχειρήσεις να τρυπήσεις την ψυχή του. Η άκρη του γκρεμού είναι προσωπική του υπόθεση. Δεν σε αφορά.
  Κι επειδή δεν φτάνει εκεί κανείς από τη μία μέρα στην άλλη, υπάρχει μακριά διαδρομή, μην ανοίξεις κουβεντούλα για τα κακώς κείμενα. Εκείνος, αν θέλει, θα σου πει.
  Και σίγουρα θα ψεύδεται στα περισσότερα απ' όσα θα σου αραδιάσει…

  Zum Buch

• 

  Ονειρεύτηκα τη Σανγκάη

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένα απρόσμενο γράμμα από τη Γερμανία θα αναστατώσει τον Πετρόκαμπο. Το ξεχασμένο, όλο πέτρες και σκορπιούς, χωριό στην ενδοχώρα. Κάποτε διέθετε προοπτικές ευημερίας σαν κεφαλοχώρι, όμως μετά ακολούθησε κι αυτό τη μοίρα άλλων ελληνικών χωριών. Παρ' όλα αυτά, διατηρούσε μια αποκλειστικότητα άγνωστη στους πολλούς: την υπνοβασία. Με το γράμμα, απέκτησε και μια δεύτερη, χάρη στον αποστολέα, τον Απόστολο (Λάκη) Μπούγα, γιο της θρυλικής μαμής Σεβαστιανής, που είχε αναδειχθεί σε αστέρα ερωτικών ταινιών. Έφυγε σχεδόν παιδί από το χωριό για τη Γερμανία, όπου και διέπρεψε. Ετοιμοθάνατος, συντάσσει τη διαθήκη του, αφήνοντας τη σχεδόν αμύθητη περιουσία του στον Πετρόκαμπο. Με προϋποθέσεις. Πρώτη και καλύτερη, από μια άποψη, να ιδρυθεί μουσείο στο όνομά του με τις καλλιτεχνικές επιδόσεις του – και όχι μόνο.
  Αποδέκτης της επιστολής με τα καυτά νέα, ο μακρινός (και μόνος εν ζωή) συγγενής του στο χωριό, ο Πέτρος Μακκαβαίος. Ο Μακκαβαίος, που θα γίνει ο «συναισθηματικός κρίκος» μεταξύ του αείμνηστου σταρ και των φιλόδοξων έργων στον Πετρόκαμπο, μόλις διάβασε τις επιθυμίες του Απόστολου, ένιωσε κάτι παραπάνω από ρίγος να διατρέχει τη ραχοκοκαλιά του. Κι ας ήταν Ιούλιος, κατακαλόκαιρο. Διαισθάνθηκε αμέσως ότι η ζωή του θα άλλαζε, χωρίς όμως να φαντάζεται πόσο. Γιατί μιας τέτοιας ευεργεσίας… μύρια άλλα περίεργα έπονται. Όταν μάλιστα στην ιστορία ανακατευτεί και η Σανγκάη, ε, τότε τα πράγματα υπερβαίνουν προκλητικά τη φαντασία ενός συνηθισμένου μοναχικού άντρα που δροσιζόταν με λεμονάδες…

  Zum Buch