D'autres livres qui pourraient vous intéresser

• 

  Μετανιώνοντας για σένα

  Colleen Hoover

  • 0
  • 0
  • 0

  «Το μόνο που θέλησα ποτέ μου είναι να είμαι μαζί σου».
  
  Η Μόργκαν Γκραντ και η δεκαεξάχρονη κόρη της, Κλάρα, δεν θα ήθελαν τίποτα περισσότερο από το να μη μοιάζουν καθόλου.
  Η Μόργκαν είναι αποφασισμένη να αποτρέψει την Κλάρα της από το να κάνει τα ίδια λάθη με εκείνη: να μείνει έγκυος και να παντρευτεί πολύ νέα. Για να τη μεγαλώσει αναγκάστηκε να αφήσει τα όνειρά της στην άκρη και δεν θα ήθελε να συμβεί το ίδιο και στην κόρη της. Η Κλάρα δεν θέλει να ακολουθήσει τα βήματα της μητέρας της.  Θεωρεί τη ζωή της βαρετή και προβλέψιμη, δίχως καθόλου αυθορμητισμό.
  Το να συνυπάρχουν και να επικοινωνούν τις περισσότερες φορές φαντάζει αδύνατο. Ο μόνος άνθρωπος που μπορεί να φέρει την ειρήνη ανάμεσά τους είναι ο Κρις – ο άντρας της Μόργκαν, ο πατέρας της Κλάρα και ο άνθρωπος που κρατά την οικογένειά τους ενωμένη.
  Όλα θα γκρεμιστούν ξαφνικά όταν στον Κρις συμβεί ένα τραγικό ατύχημα. Το τραύμα για τις δύο γυναίκες είναι αδιανόητο, καθώς το γεγονός αυτό θα αλλάξει καθοριστικά τις ζωές τους και όχι μόνο…
  Καθώς προσπαθούν να ορθοποδίσουν και να επιστρέψουν στην καθημερινότητά τους, η Μόργκαν θα βρει παρηγοριά στον τελευταίο άνθρωπο που φανταζόταν ποτέ και η Κλάρα θα στραφεί στο αγόρι που της έχουν απαγορέψει να βλέπει. Κάθε μέρα που περνά, νέα μυστικά και παρεξηγήσεις τις απομακρύνουν όλο και περισσότερο, μέχρι που το χάσμα ανάμεσά τους μοιάζει αγεφύρωτο.
  Μια συγκινητική ιστορία από την Colleen Hoover
  για την οικογένεια, την απώλεια και τους απαγορευμένους έρωτες.

  Voir livre

• 

  Έρωτες θερίζουν

  Σταύρος Ζουμπουλάκης

  • 0
  • 0
  • 0

  Δεν υπάρχει
  
  Αφτί οπισθοφύλλου:
  Επιρρεπής
  
  Καθότι επιρρεπής
  στους έρωτες,
  παρακαλώ, κρατάτε μακριά
  μάτια και βλέμματα
  που θα ταράξουν
  πεταλούδες στο στομάχι,
  από χρόνια βαλσαμωμένες,
  αλλά επικίνδυνα έτοιμες
  για δεύτερη ζωή
  και μετενσάρκωση
  κάποιου ταριχευμένου έρωτα.
  
  Μια νέα ποιητική συλλογή από τον Λευτέρη Ζαμπετάκη για τη ζωή, την αγάπη και τον έρωτα.

  Voir livre

• 

  Ο Ανήφορος

  Μιχάλης Νταγγίνης

  • 0
  • 0
  • 0

  Σκλάβοι γεννηθήκαμε και πολεμούμε όλη μας τη ζωή να γίνουμε ελεύτεροι.
  
  Στα μέσα της δεκαετίας του '40, αμέσως μετά τον Ζορμπά, ο Καζαντζά­κης γράφει τον Ανήφορο, ένα κείμενο εσωτερικό, που το διακρίνει μελαγχολία βαθιά και λυτρωτική.
  Η δράση του εκτυλίσσεται αμέ­­σως μετά τον πόλεμο, σε Κρήτη και Αγγλία. Ο Κοσμάς, έπειτα από απουσία είκοσι χρόνων και την ενεργή συμμετοχή του στον πόλεμο, επιστρέφει στην πατρίδα του, το Μεγάλο Κάστρο, μαζί με την Εβραία γυναίκα του, τη Νοεμή, η οποία κουβαλάει την πανανθρώπινη μνήμη του Ολοκαυτώματος, και μαζί της την ερώτηση για την αξία της ζωής.
  Έχουν περάσει μόλις μερικές μέρες από τον θάνατο του πατέρα του κι η Κρήτη μετράει τις πληγές της αναβιώνοντας προσωπικές ιστορίες θάρρους και πόνου.
  Ο άνθρωπος που βγαί­­νει από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο είναι ένας άνθρωπος που δεν μπορεί να στοχαστεί, ένας άνθρωπος που δεν έχει σωθεί, που κινδυνεύει, και ο Κοσμάς μεταβαίνει στη μεταπολεμική Αγγλία για να τον σώσει. Το προσωπικό κόστος της επιλογής του είναι τεράστιο. Όμως αυτό είναι το χρέος, αυτός είναι ο ανήφορος που όλοι πρέπει να διαβούμε.
  Ο Ανήφορος, το ανέκδοτο μυθιστόρημα του Νίκου Καζαντζάκη, είναι ένα κλασικό έργο που θέτει ερωτήματα που διαρκώς κατατρέχουν τον άνθρωπο· δεν αποτελεί απλώς μια πολύ μεγάλη λογοτεχνική στιγμή για τη χώρα μας αλλά και ένα πολιτιστικό γεγονός.
  
  «Δε με νοιάζει ο θάνατος», συλλογίζουνταν, «με νοιάζει η φθορά· αυτή εξευτελίζει τον άνθρωπο. Αυτήν πρέπει να νικήσω…» Είχε γεράσει η πολιτεία της παιδικής του ηλικίας και της νιότης, θρύβουνταν κι αυτή, άρχιζε να γίνεται κουρνιαχτός και να σκορπίζεται στον άνεμο. Μπορούσε άλλη πολιτεία να χτιστεί αποπάνω της μα δε θα 'ταν η δική του· θα ξαναγέμιζαν πάλι οι δρόμοι με νέους μα δε θα 'ταν η δική του νιότη… «Αγαπημένο Κάστρο», μουρμούριζε κοιτάζοντάς το με τρυφερότητα, «γεράσαμε...»

  Voir livre

• 

  Μια αστεία ιστορία

  Emily Henry

  • 0
  • 0
  • 0

  Από τη Νο1 συγγραφέα των New York Times, Emily Henry, μια λαμπερή και –προφανώς– αστεία ιστορία για δύο τελείως διαφορετικούς ανθρώπους που έχουν το λάθος πράγμα κοινό.
  
  Η Ντάφνι πάντα λάτρευε τον τρόπο που ο αρραβωνιαστικός της, ο Πίτερ, διηγούνταν την ιστορία τους. Το πώς γνωρίστηκαν (μια μέρα με θυελλώδη καιρό), πώς ερωτεύτηκαν (εξαιτίας ενός χαμένου καπέλου) και πώς μετακόμισαν στη γραφική γενέτειρά του για να χτίσουν τη ζωή τους. Ήταν πραγματικά καλός στην αφήγηση… μέχρι που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ήταν ερωτευμένος με την παιδική του φίλη, την Πέτρα.
  Πλέον η Ντάφνι βρίσκεται μόνη της στο γραφικό Γουέινινγκ Μπέι, με νέο απρόβλεπτο συγκάτοικο τον… πρώην της Πέτρα, τον Μάιλς. Η Ντάφνι και ο Μάιλς δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί: εκείνη θέλει να είναι η ζωή της σε κουτάκια και με αυστηρά προσωπικά όρια, εκείνος χαοτικός και κολλημένος με μελαγχολικά τραγούδια. Έτσι οι δυο συγκάτοικοι αποφεύγουν ο ένας τον άλλο, μέχρι που μια μέρα αναγκάζονται να καταστρώσουν ένα σχέδιο.
  Ένα σχέδιο που περιλαμβάνει ψεύτικες, ευτυχισμένες καλοκαιρινές περιπέτειες στα σόσιαλ μίντια. Όμως, όσο πιο πολύ προσποιούνται τόσο πιο αληθινό μοιάζει αυτό που συμβαίνει μεταξύ τους.
  Όλα, φυσικά, ξεκίνησαν ως μια αστεία ιστορία και έτσι θα πρέπει να παραμείνουν. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση η Ντάφνι να ξεκινήσει τη νέα της ζωή ερωτευμένη με τον πρώην της νυν του πρώην της… σωστά;

  Voir livre

• 

  Η έβδομη υπόθεση

  Paul Halter

  • 0
  • 0
  • 0

  Δέκα το βράδυ… Μια παράξενη σιλουέτα γλιστράει στους δρόμους του Λονδίνου: μακρύ παλτό μέχρι τους αστραγάλους, καπέλο με φαρδύ γείσο, πρόσωπο καλυμμένο με μια κάτασπρη μάσκα. Και στη θέση της μύτης κάτι τερατώδες: ένα ράμφος είκοσι πέντε εκατοστών. Η φορεσιά ενός γιατρού της πανώλης στον Μεσαίωνα…
  Μισή ώρα αργότερα, ένας άλλος γιατρός είναι σκυμμένος πάνω από έναν κάδο σκουπιδιών. Είναι κι αυτός ντυμένος παλιομοδίτικα, σαν να βγήκε από τον 19ο αιώνα – μαύρη κάπα, ημίψηλο, μπαστούνι με ασημένια λαβή κι ένα βαλιτσάκι. Και μέσα στον κάδο βρίσκεται ένα πτώμα με τις πληγές της φριχτής αρρώστιας στο κορμί του.
  Πανώλη στο Λονδίνο του 1938; Αδύνατον!
  Ο επιθεωρητής Χερστ θα πρέπει με κάθε τρόπο να βρει μια άλλη εξήγηση γι' αυτή την υπόθεση, που γίνεται όλο και πιο παράξενη…
  
  Ένα ατμοσφαιρικό μυστήριο από τον συγγραφέα της Τέταρτης πόρτας
  
  «Παρόλο που έχει επηρεαστεί έντονα από τον John Dickson Carr και την Agatha Christie, ο Paul Halter διαθέτει ένα ιδιαίτερο, προσωπικό στιλ και μπορεί να συναγωνιστεί οποιονδήποτε συγγραφέα χάρη στην πρωτότυπη πλοκή των έργων του και στο ατμοσφαιρικό ύφος του».
  John Pugmire

  Voir livre

• 

  Το μένος

  Alex Michaelides

  • 0
  • 0
  • 0

  Το όνομά μου είναι Έλιοτ Τσέις και θα σας πω μια ιστορία
  που δεν μοιάζει με καμία άλλη.
  Είναι μια ιστορία για έναν φόνο.
  Ή ίσως αυτό δεν είναι εντελώς αλήθεια.
  Γιατί ουσιαστικά είναι μια ιστορία για την αγάπη, έτσι δεν είναι;
  
  Η Λάνα Φάραρ, πρώην σταρ του κινηματογράφου, προσκαλεί κάθε χρόνο τους πιο στενούς της φίλους να περάσουν τις διακοπές του Πάσχα στο ειδυλλιακό ιδιωτικό της νησί στην Ελλάδα.
  Φέτος όμως η παρέα βρίσκεται παγιδευμένη στο νησί εξαιτίας του ανέμου, που οι ντόπιοι ονομάζουν «μένος».
  Κι ενώ οι εφτά φίλοι περνούν τις μέρες τους διασκεδάζοντας, έρχεται μια νύχτα που καταλήγει στον θάνατο του ενός.
  Μόνο ένας από τους υπόλοιπους έξι μπορεί να είναι ο υπαίτιος.
  Τι κρύβεται πίσω από τις παλιές φιλίες; Τι κίνητρο μπορεί να είχε ο δράστης;
  Ένα μυστήριο γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις, που καταλήγει σε μια αξέχαστη κορύφωση.
  Μπορεί να νομίζετε ότι ξέρετε τι έχει συμβεί. Όμως κάνετε λάθος…
  
  Ένα φανταστικό νέο θρίλερ από τον Alex Michaelides, τον διεθνή βραβευμένο συγγραφέα best sellers.
  
  Ποτέ μην ξεκινάς ένα βιβλίο μιλώντας για τον καιρό.
  Ποιος το είπε αυτό; Δεν θυμάμαι – μάλλον κάποιος διάσημος συγγραφέας.
  Όποιος κι αν ήταν, δίκιο είχε.
  Ο καιρός είναι βαρετός. Κανείς δεν θέλει να διαβάσει για τον καιρό, ειδικά στην Αγγλία, όπου κάνουμε τόσες συζητήσεις γι' αυτόν. Οι άνθρωποι θέλουν να διαβάσουν για ανθρώπους – και γενικά, σύμφωνα με την εμπειρία μου, πηδάνε τις παραγράφους με τις περιγραφές.
  Είναι καλή συμβουλή να αποφεύγεις να μιλάς για τον καιρό – και τώρα την αγνοώ υπ' ευθύνη μου. Μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, ελπίζω. Μην ανησυχείτε, η ιστορία μου δεν λαμβάνει χώρα στην Αγγλία, επομένως δεν μιλάω για βροχή εδώ. Τραβάω μια κόκκινη γραμμή στη βροχή – κανένα απολύτως βιβλίο δεν πρέπει να ξεκινάει ποτέ με βροχή. Χωρίς καμία εξαίρεση.
  Μιλάω για άνεμο. Για τον άνεμο που στροβιλίζεται στα ελληνικά νησιά. Τον άγριο, απρόβλεπτο ελληνικό άνεμο. Έναν άνεμο που σε τρελαίνει.
  Ο άνεμος ήταν σφοδρός εκείνο το βράδυ – το βράδυ του φόνου. Ήταν δυνατός, μανιασμένος – έπεφτε με ορμή πάνω στα δέντρα, σάρωνε τα μονοπάτια, σφύριζε, μοιρολογούσε, άρπαζε όλους τους άλλους ήχους και το 'βαζε γρήγορα στα πόδια.

  Voir livre