D'autres livres qui pourraient vous intéresser

• 

  Όχι πια άνθρωπος

  Osamu Dazai

  • 0
  • 0
  • 0

  Πώς γίνεται ένα κλασικό έργο της ιαπωνικής κουλτούρας να ανάγεται σε θρύλο στον χώρο των manga;
  Τι είναι αυτό που καθιστά τούτο το υπέροχο βιβλίο ένα κλασικό ανάγνωσμα, που τους αφορά όλους;
  
  Το Όχι πια άνθρωπος του Osamu Dazai, το δεύτερο μυθιστόρημα του κορυφαίου μεταπολεμικού Ιάπωνα συγγραφέα, είναι η συγκλονιστική και συναρπαστική ιστορία ενός νεαρού άντρα που προσπαθεί να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει.
  Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αποτυχημένο, ο ήρωας πασχίζει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, ακόμα κι όταν αισθάνεται ανίκανος να κατανοήσει τα ανθρώπινα όντα. Οι προσπάθειες του Γιόζο να συμφιλιωθεί με τον κόσμο γύρω του ξεκινούν από την παιδική του ηλικία και τελικά οδηγούν σε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας μετά την ενηλικίωσή του. Καταγράφοντας τις περιστασιακές σκληρότητες της ζωής και τις φευγαλέες στιγμές ανθρώπινης σύνδεσης και τρυφερότητας, θα πει:
  «Δεν μπορώ καν να διανοηθώ πώς είναι να ζει κάποιος σαν ανθρώπινο ον».
  Το Όχι πια άνθρωπος δεν είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο, αλλά ούτε αφήνει την επίγευση μιας απαισιοδοξίας. Είναι ένα μυθιστόρημα βαθιά συγκινητικό, ακόμα και εμψυχωτικό. Το να γνωρίζεις τι σημαίνει απόγνωση και να την υπερνικάς με τα μέσα που διαθέτεις –η φαντασία ήταν το μοναδικό όπλο του Dazai– αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα μοναδικό χάρισμα.
  Να συγκρούεσαι με έναν εχθρικό κόσμο ζητώντας επίμονα τη θέση σου σε αυτόν - αυτό εξηγεί τα πάντα για την απήχησή του στους νέους.
  
  Ο φόβος κάποιων ανθρώπων για τα άλλα ανθρώπινα όντα είναι τόσο μακάβριος, ώστε φτάνουν στο σημείο να λαχταρούν να αντικρίσουν με τα ίδια τους τα μάτια τέρατα ή και ακόμα πιο φριχτές οντότητες.
  
  Οι αδύναμοι φοβούνται αυτή καθαυτή την ευτυχία. Θα μπορούσαν να πληγωθούν ακόμα και με το βαμβάκι. Κάποιες φορές πληγώνονται ακόμα και από την ευτυχία.
  
  Από όλους τους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ μου, αυτή η δυστυχισμένη, η Τσουνέκο, ήταν ο μοναδικός που αγάπησα πραγματικά.
  
  Το Όχι πια άνθρωπος είναι το αριστούργημά του. Ο Dazai ήταν ένας αριστοκρατικός αλήτης, ένας αυτοχαρακτηριζόμενος παραβάτης, ωστό­σο έγραψε με τη μακροθυμία ενός ευαίσθητου γραφιά.
  Patti Smith

  Voir livre

• 

  Πανκ 57 - Ήμασταν τέλεια μαζί...

  Penelope Douglas

  • 0
  • 0
  • 0

  Μίσα:
  Χαμογελάω διαβάζοντας το γράμμα της. Της λείπω.
  Στην Πέμπτη Τάξη οι δάσκαλοι των σχολείων μας οργάνωσαν ένα πρόγραμμα ανταλλαγής αλληλογραφίας. Νομίζοντας ότι είμαι κορίτσι, επειδή με λένε Μίσα, μου ανέθεσαν να αλληλογραφώ με τον Ράιεν, που λόγω του ονόματός του νόμιζαν ότι είναι αγόρι.
  Ταιριάξαμε απίστευτα και σύντομα αρχίσαμε να διαφωνούμε για τα πάντα: Ποια είναι η καλύτερη πιτσαρία, αν είναι καλύτερα τα Android από τα iPhone, αν ο Έμινεμ είναι ο καλύτερος ράπερ όλων των εποχών.
  Για τα επόμενα 7 χρόνια, υπήρχαμε ως Εμείς.
  Τα γράμματά της ήταν πάντα σε μαύρο χαρτί με ένα ασημί πλαίσιο. Μερικές φορές ερχόταν ένα την εβδομάδα, άλλες φορές τρία τη μέρα. Τα έχω ανάγκη. Είναι η μόνη που με καταλαβαίνει, με ηρεμεί και αποδέχεται όλα όσα είμαι.
  Υπήρχαν μόνο τρεις κανόνες: Δεν θα ανταλλάξουμε social media, αριθμούς τηλεφώνου ή φωτογραφίες. Είχαμε φτιάξει κάτι μοναδικό, γιατί να το καταστρέψουμε;
  Μέχρι που τυχαία πέτυχα στο ίντερνετ τη φωτογραφία μιας κοπέλας που τη λένε Ράιεν, της αρέσει η πίτσα Gallo και πεθαίνει για το iPhone της. Ποιες οι πιθανότητες να είναι απλώς σύμπτωση;
  Γ*μα το, πρέπει να τη συναντήσω.
  Και ελπίζω να μη με μισήσω γι' αυτό.
  
  Ράιεν:
  Έχει να μου γράψει τρεις μήνες. Κάτι συμβαίνει. Πέθανε; Τον συνέλαβαν; Με τον Μίσα όλα είναι πιθανά.
  Όμως χωρίς τα γράμματά του, αρχίζω να τρελαίνομαι. Δεν έχω με κάποιον να επικοινωνήσω. Φταίω. Έπρεπε με κάποιον τρόπο να είχα βρει τον αριθμό του ή μια φωτογραφία του.
  Τώρα μπορεί να χάθηκε για πάντα.
  Να περπατάω δίπλα του στον δρόμο και να μην το μάθω ποτέ.
  
  Δεδομένα σχετικά μ' εμένα:
  Λατρεύω τα ταμπού! Μου αρέσει να διαβάζω και να γράφω γι' αυτά, αν και γράφω και για θέματα που δεν είναι ταμπού.
  Χρειάζομαι χρόνο για να σου ετοιμάσω μια ιστορία. Τα καλά βιβλία δεν γράφονται γρήγορα και συχνά φορτίζω τις μπαταρίες μου γράφοντας ένα αυτόνομο μυθιστόρημα στο μέσο μιας σειράς.
  Λατρεύω τη βροχή. Τη λατρεύω αληθινά.
  Έχω πτυχίο στη Δημόσια Διοίκηση από το Πανεπιστήμιο της Βόρειας Αϊόβα και Μάστερ στα Παιδαγωγικά από το Πανεπιστήμιο Λογιόλα της Νέας Ορλεάνης.
  Δούλεψα ως δασκάλα επί οκτώ χρόνια.
  Λατρεύω τα ταξίδια με αυτοκίνητο. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου πράγματα στον κόσμο.

  Voir livre

• 

  Ο φτωχούλης του Θεού

  Κώστας Κρομμύδας

  • 0
  • 0
  • 0

  Αγάπη! Αγάπη! Αγάπη!
  
  Ο Φτωχούλης του Θεού είναι η μυθιστορηματική βιογραφία του Αγίου Φραγκίσκου της Ασίζης. Αφηγητής είναι ο φράτε Λεόνε, ένας ταπεινός ζητιάνος που περιπλανιέται στον κόσμο ζητώντας τον Θεό. Όταν φτάνει στην Ασίζη, συναντά τον Φραγκίσκο, ένα πλούσιο αρχοντόπουλο που βασανίζεται από παρόμοιες αναζητήσεις. Ο Φραγκίσκος πιστεύει ότι μέσα από τον Λεόνε του μιλά ο Θεός. Εγκαταλείπει, λοιπόν, την πλούσια ζωή του, συγκρούεται με τον πατέρα του και, ακολουθώντας τις θεϊκές επιταγές, βγαίνει στον κόσμο για να κηρύξει την αγάπη, το ιδανικό της πενίας και την απάρνηση των υλικών αγαθών. Ο Λεόνε τον ακολουθεί και του συμπαραστέκεται μέχρι το θάνατό του. || Στον Φτωχούλη του Θεού, ο Καζαντζάκης  φέρνει τον Θεό στα μέτρα του ανθρώπου και ιχνηλατεί τον δρόμο του ανήφορου, από τον ουρανό προς τη γη, που εντέλει οδηγεί στην ελευθερία, επιτελώντας έτσι το ανώτατο χρέος του ανθρώπου, ανώτερο κι από την ηθική κι από την αλήθεια κι από την ωραιότητα: να μετουσιώνει την ύλη που του εμπιστεύτηκε ο Θεός και να την κάνει πνεύμα.
  
  «Μη ζητάς το Θεό, αν θες να Τον βρεις· κλείσε τα μάτια σου, αν θες να Τον δεις· φράξε τ' αυτιά σου, να Τον ακούσεις. Αυτό κάνω κι εγώ», είπε, κι έκλεισε τα μάτια του, έφραξε τ' αυτιά του, σταύρωσε τα χέρια κι άρχισε να κλαίει. Και μια γυναίκα, που ασκήτευε στο δάσο, έτρεχε κάτω από τα πεύκα ολόγυμνη και φώναζε: «Αγάπη! Αγάπη! Αγάπη!» και χτυπούσε τα στήθια της κι άλλη απόκριση δεν μπορούσε να μου δώσει.

  Voir livre

• 

  Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους

  Γιάννης Δενδρινός

  • 0
  • 0
  • 0

  Στα τελειώματα του εμφυλίου, κάπου στο Ιόνιο, ένα μικρό κορίτσι εμφανίζεται ξαφνικά στην πλατεία ενός χωριού. Κανείς δεν γνωρίζει από πού ήρθε, ενώ η ίδια αδυνατεί να τους βοηθήσει, καθώς δεν μπορεί να μιλήσει.
  Το χωριό την αγκαλιάζει. Της δίνει όνομα, ταυτότητα και οικογένεια. Ωστόσο, το μυστήριο της εμφάνισής της από το πουθενά παραμένει.
  Χρόνια μετά, στα μέσα της δεκαετίας του '80, επιβεβαιώ­νεται για μία ακόμη φορά ότι οι στροβιλισμοί μεταξύ του κακού και του τυχαίου μπορούν σε μια στιγμή μόνο να σαρώσουν τα λίγα ίχνη που αφήνει το πέρασμα κάποιων ανθρώπων από τη ζωή, σαν πατημασιές στην άμμο….
  
  «…Με τον καιρό γεννήσαμε μια νέα, δική μας γλώσ­σα, με επιδέξιες χειρονομίες, μορφασμούς και θρύμ­ματα φθόγγων, μια γλώσσα λιγότερο σπάταλη, έναν τόπο γαλάζιο, μακριά από τον θόρυβο της ζωής, που συναντιόμασταν οι τρεις μας μόνο. Εκείνη, ο Πέτρος κι εγώ. Υπήρχανε, όμως, στιγμές που τα μεγάλα της μάτια δείχνανε νερένια, και αυτό το θαμπό στο πρόσωπό της, σαν ένα μαγνάδι που την τύλιγε ολόγυρα, δεν έλεγε να εξαφανιστεί…»
  
  
  «Περπάταγα στον δρόμο κι ένιωθα τις λοξές ματιές όλων. Ενώ περίμενα τη συμπαράστασή τους, έγινα ο αποσυνάγωγος, ο σαλεμένος που δεν δίστασε να προσβάλει τα ιερά για τη χάρη μιας άγνωστης, μιας ξένης. Τελικά κατάλαβα ότι αυτό ήταν το συμφωνημένο τίμημα για να αποφύγω τα χειρότερα και το κυνήγι∙ να με θεωρήσουν ανισόρροπο, διαταραγμένο. Έπρεπε να διαλέξω, αφού έτσι ωμά το έθεσε ο ίδιος ο παπάς στην κυρία Ερμιόνη, προκειμένου να δικαιολογηθεί η συμπεριφορά μου και να αποκατασταθεί το κύρος του στη μικρή μας κοινωνία. Εάν δεν συμφωνούσα σε αυτή τη μεσολάβηση, η ζωή μου θα καταστρεφόταν. Και το δέχτηκα. Απλά πράγματα, στη ζωή πρέπει να επιλέγεις τη λιγότερο οδυνηρή εκδοχή της ήττας σου».

  Voir livre

• 

  Η έκλειψη της παρθένου

  Mia Sheridan

  • 0
  • 0
  • 0

  Ο Χόλντεν Σκοτ είναι το μεγάλο αστέρι του αμερικανικού ποδοσφαίρου. Ήταν, τουλάχιστον, πριν χάσει τα πάντα... ή, πιο σωστά, πριν πετάξει τα πάντα στα σκουπίδια.
  Τώρα έχει μείνει χωρίς δουλειά, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας και από τον καλό του εαυτό. Έτσι, όταν ένας φίλος τού προσφέρει το απομονωμένο εξοχικό του στις άγριες περιοχές του Κολοράντο, για να του δώσει λίγο χρόνο να ξαναβάλει τη ζωή του σε μια σειρά, δεν μπορεί παρά να δεχτεί.
  Το τελευταίο που περιμένει ο Χόλντεν είναι να συναντήσει ένα όμορφο κορίτσι στο δάσος – ένα κορίτσι που το διαπερνά το φεγγαρόφωτο και χάνεται δίχως να αφήνει πίσω του ίχνη.
  Ήταν ένα όνειρο; Ένα αερικό; Καρπός της μπερδεμένης του φαντασίας; Ή κάτι εντελώς διαφορετικό;
  Η Έκλειψη της Παρθένου είναι η συναρπαστική ιστορία αγάπης δύο χαμένων ψυχών που αναζητούν η μία την άλλη στο σκοτάδι. Μια ιστορία για το πώς οι πληγές κλείνουν και για το πώς φτιάχνουμε φανταστικούς κόσμους για να προστατεύσουμε την καρδιά μας.

  Voir livre

• 

  Διπλή Ανάγνωση

  Η Αγία Γραφή

  • 0
  • 0
  • 0

  Με τέτοιο όνομα, ο Έλμερ θα μπορούσε κάλλιστα να είναι ήρωας κινουμένων σχεδίων, αλλά τα σχέδια γρήγορα άλλαξαν και έγιναν πιο δραματικά. 
  Μετά από μια σύντομη θητεία στο ναυτικό αποφασίζει να ασχοληθεί με την μεγάλη του αγάπη τη συγγραφή, η οποία και θα τον οδηγήσει στην πρώτη του αγάπη τυχαία μέσα σε ένα μουσείο. Γρήγορα η ζωή του θ’ αλλάξει πλοκή και θα γίνει αναπάντεχα σύζυγος και πατέρας. Κι ενώ χτίζει μια επιτυχημένη καριέρα, την ίδια στιγμή γκρεμίζει κάθε πιθανότητα προσωπικής επιτυχίας. 
  Η κόρη του θα σταθεί αφορμή να ταξιδέψει σε Ευρώπη και Ινδία και μέσα από αυτό το αναπάντεχο ταξίδι ζωής θα μάθει ότι η ουσία κρύβεται συχνά ανάμεσα στις γραμμές και κάποιες σελίδες αξίζει να τις διαβάζεις δύο φορές.

  Voir livre