Ο έρωτας είναι παιχνίδι μωρό μου

Γιώργος Περαντωνάκης

Beschreibung

Η ηρωίδα είναι μια από τις συνηθισμένες περιπτώσεις που έλαβε την πάγια εντολή να σπουδάσει, να γίνει ένα αξιοπρόσεχτο μέλος της αγέλης και, αν είναι δυνατόν, ο αρχηγός της.
Όλα τα άλλα μοιάζανε μόνο με χάσιμο χρόνου. Κι έτσι βρέθηκε φοιτήτρια στα Εξάρχεια, στα μπαρ, στις καταλήψεις και στη γεμάτη ελπίδες εποχή για επανάσταση, να σπαταλάει τη μοναδική περιουσία του ανθρώπου:
τον χρόνο.
Μην ξέροντας προς τα πού να πορευτεί, κατευθύνθηκε προς έναν έρωτα, που τον λέγανε Βασίλη.
Εκεί πάνω κούμπωσε όλες τις ελπίδες για τα δύσκολα ερωτήματα της ύπαρξης. Και ένα βράδυ, ανακατωμένη με τη μυρωδιά του δακρυγόνου και του τσιγάρου, άκουγε απαντήσεις από μια ξέμπαρκη, που πριν γίνει αστρολόγος έκανε πιάτσα στη Σόλωνος. «Άκου! Εσείς σε προηγούμενη ζωή ήσασταν αντρόγυνο».
«Σ' αυτήν μπορείς να μου πεις τι είμαστε;» «Κάτσε, βρε παιδάκι μου, εδώ μάλλον πληρώνεις όσα του 'κανες τότε. Αυτός σε άλλη ζωή ήτανε πολύ πιστός κι εσύ πήγαινες με άλλους και τώρα σε ξεπληρώνει». «Σε ποια ζωή ήμασταν αντρόγυνο;» τη ρώτησε. «Α, πολύ παλιά». «Πόσο παλιά;» «Μπορεί και στην αρχαία Αίγυπτο». Το 'κανε εικόνα αυτή στην αρχαία Αίγυπτο να κουβαλάει φαΐ και ο Βασίλης μέσα στον ήλιο να χτίζει πυραμίδες. «Μωρέ, ας είχα εγώ τον Βασίλη σύζυγο πιστό κι ας ήταν και στην αρχαία Αίγυπτο κι ας ήμουνα τώρα μούμια!» Τόσο πολύ είχε καψουρευτεί.
Όμως, σε μια ιδιαίτερη στροφή του χρόνου επαναστάτησε, από μέσα προς τα έξω, και όχι ανάποδα όπως πρόσταζε η ξεσηκωμένη γενιά της, και άρχισε να ξηλώνει τον παλιό της εαυτό που στριμώχτηκε στις προσδοκίες των άλλων.
Κι ύστερα μεγάλωσε…
Ίσως και να ωρίμασε, και σιγουρεύτηκε πως στη ζωή δεν υπάρχει χαμένος χρόνος. Όσο πάρει στον καθένα για να καταλάβει…

Το βίωμα της ηρωίδας του βιβλίου δεν είναι αυτοβιογραφικό.
Περιλαμβάνεται μέσα η συνισταμένη του ψυχισμού πολλών ατόμων της εποχής εκείνης και περιοχής. Ίσως και πολλών πιτσιρικάδων σε διάφορες γωνιές του κόσμου και του χρόνου…

Σε αυτό το βιβλίο εντέλει εγώ δεν είμαι εγώ, αλλά όλα τα ταλαιπωρημένα πρόσωπα μιας γενιάς σε αναζήτηση της προσωπικής υπαρξιακής ταυτότητας και στο χάσιμο του πιο μεγάλου αληθινού ψέματος.
Του Έρωτα.

Verfügbar seit: 04.05.2022.

Drucklänge: 392 Seiten.

Zeitgenössische Romane

Weitere Bücher, die Sie mögen werden

Η φόνισσα των μυρμηγκιών

Όλγα Τσαμούταλη

Η Διώνη, μια γυναίκα που συνδυάζει μια υψηλή θέση σε έναν Δημόσιο Οργανισμό και μια επιτυχημένη συγγραφική καριέρα, αποπειράται να αυτοκτονήσει. Σώζεται την τελευταία στιγμή χάρη στον σκύλο της και στην έγνοια της συναδέλφου και σπιτονοικοκυράς της, Γλυκερίας. Όταν η αστυνομία ανακοινώνει πως η παρολίγον αυτόχειρας είναι ύποπτη για φόνο, η Γλυκερία αποφασίζει να εισχωρήσει στα άδυτα του υπολογιστή της συγγραφέως για να αποδείξει πως η Διώνη δεν ήταν ικανή να βλάψει ούτε μυρμήγκι.
Η επαφή της με τον άγνωστο κόσμο της φίλης της μοιάζει με κυνήγι θησαυρού. Μέσα απ' τα αδημοσίευτα κείμενά της και τα μυστικά που χρόνια ολόκληρα της έκρυβε η Διώνη, θα γνωρίσει τελικά τα τραύματα και τις άγνωστες πτυχές του χαρακτήρα της. Οι αποκαλύψεις και οι εκπλήξεις διαδέχονται η μία την άλλη, καθώς σχηματίζεται το πορτρέτο ενός ανθρώπου που προσπαθεί να ισορροπήσει σε δυο κόντρα κόσμους και στους πολλαπλούς ρόλους που υπηρετεί.
Πώς κράτησε αναλλοίωτο τον χαρακτήρα της αυτή η ιδιαίτερη, ασυμβίβαστη ύπαρξη στον γεμάτο ίντριγκες χώρο του Οργανισμού στον οποίο εργαζόταν; Πώς κράτησε την προσωπικότητά της αλώβητη σε ένα περιβάλλον που ισοπεδώνει τους αλλιώτικους; Κι εντέλει, τι αναγκάστηκε να κάνει όταν βεβήλωσαν τα ιερά και όσιά της;

Ένα βιβλίο που αποκαλύπτει ότι η ζωή είναι η τέχνη του να εκφραζόμαστε και να αγαπάμε. …Η λογοτεχνία είναι αχάριστη και άπληστη. Δεν της αρκεί ένα κομμάτι απ' την ύπαρξή σου. Τη θέλει δική της ολόκληρη. Σε διεκδικεί και σε αρπάζει απ' όσους αγαπάς…
… Εκείνη την ώρα κατάλαβα πως αυτό που ψάχνουμε τελικά στη ζωή δεν είναι ο έρωτας αυτός καθ' εαυτός, αλλά η ελπίδα να βρούμε μέσα απ' την απατηλή διαδικασία του τον συνοδοιπόρο εκείνον που θα αντέξει να αγαπήσει την ασκήμια μας και όχι την ομορφιά μας…

Zum Buch

Το σχέδιο του Τζέιμι Μακένζι

Jennifer Ashley

Πριν από έξι χρόνια μια μοιραία συνάντηση κατέληξε σε ένα παθιασμένο φιλί…

Αυτό το φιλί δεν μπορεί να βγάλει από το μυαλό της η Ίβι ΜακΝάιτ όταν συναντά τυχαία τον Τζέιμι Μακένζι. Μια ανάμνηση που δεν ταιριάζει καθόλου σε μια καθωσπρέπει αρραβωνιασμένη κοπέλα.
Δεν βοηθά καθόλου το ότι ξαφνικά ο Τζέιμι εμφανίζεται διαρκώς μπροστά της, όσο κι αν προσπαθεί να τον αποφύγει. Εμφανίζεται πάντα στο κατάλληλο μέρος την κατάλληλη στιγμή για να βοηθήσει την Ίβι και την οικογένειά της, για να γνωρίσει τον αρραβωνιαστικό της και το κυριότερο: Θα δεχτεί να βοηθήσει την Ίβι σε μια απόλυτα παρακινδυνευμένη απόφαση να σώσει τον πατέρα της καλύτερης φίλης της από την οικονομική καταστροφή.
Ο Τζέιμι διαρκώς ψάχνει αυτό το «κάτι» που θα δώσει νόημα στη ζωή του, προσπαθώντας να κάνει περήφανο τον πατέρα του. Έχει γυρίσει όλο τον κόσμο, αλλά δεν έχει καταφέρει να βρει αυτό που ψάχνει. Όταν θα συναντήσει ξανά την Ίβι, θα βρει την απάντηση σε όλα όσα αναζητούσε. Όμως τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά, καθώς εκείνη ετοιμάζεται να παντρευτεί έναν άλλο άνδρα.
Ο Τζέιμι θα χρειαστεί να χρησιμοποιήσει την αποφασιστικότητα και την επιδεξιότητα του Ίαν Μακένζι, προκειμένου να κερδίσει την καρδιά της. Αυτό που δεν έχει όμως υπολογίσει είναι ότι για να κλέψει την καρδιά της θα πρέπει να σχεδιάσει μια πραγματική κλοπή, καθώς η Ίβι είναι αποφασισμένη να διαρρήξει το Βρετανικό Μουσείο!

ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΦΤΙ
Σημείωμα της συγγραφέως
Το βιβλίο διαδραματίζεται στην εδουαρδιανή εποχή (περίπου 1901-1910) και αποτελεί την αρχή για μία νέα σειρά ιστοριών αφιερωμένη στην επόμενη γενιά της οικογένειας Μακένζι, δηλαδή στα παιδιά του Ίαν, του Μακ, του Κάμερον, του Χαρτ
και των υπόλοιπων ηρώων που αγαπήσαμε!

Zum Buch

Τελευταία Φορά

Angeliki Aristotelous

Αν μια μέρα πλησιάζες τον καθρέφτη και δεν μπορούσες να δεις τον εαυτό σου, τι θα έκανες? Αυτή είναι η ιστορία ένος διάσημου συγγραφέα που στο απόγειο της καριέρας του συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να δει το είδωλό του στον καθρέφτη. Έντονα φιλόδοξος αλλά και απελπισμένος για τη ζωή του, ζητά τη βοήθεια του ψυχοθεραπευτή αδελφού του για να ανακαλύψουν το μυστήριο που ζει. Τελικά είναι μια μορφή ψύχωσης ή έχει πεθάνει και ζει το πνεύμα του στη γη?

Zum Buch

Μαρινέλλα - Οι νύχτες που έγιναν...

Γιάννης Δενδρινός

«Θα έπρεπε να γράψετε ένα βιβλίο για τη μαμά». Κουβέντα από την Τζωρτίνα στα γενέθλια της Μαρινέλλας, πριν από χρόνια.
Το άκουσα, το ξέχασα. Δεν το πήρα αψήφιστα, αλλά ήξερα πως είμαι ακατάλληλος για βιογράφος, εξαιτίας του ύφους που γράφω. Καλώς ή κακώς. Από αλλού ξεκινώ και αλλού βρίσκομαι, παρεμβαίνει το θυμικό μου, νευριάζω με τους ήρωές μου, κάνω αυτά που κάνω, ώστε να μη συμπεριλαμβάνομαι στους τρέχοντες κολοσσούς της λογοτεχνίας. Δεν παραληρώ για τα αποδεκτά «πολιτικώς ορθά» και de facto απυρόβλητα μείζονα θέματα.
Με τέτοιον χαρακτήρα πώς να αναλάβω μια Μαρινέλλα, με την οποία ναι μεν μας συνδέουν μερικές ενδιαφέρουσες δεκαετίες, αλλά δεν θα μου προέκυπταν φωτοστέφανα και θαυμαστικές κορόνες για τον μελωδικό κόσμο της νύχτας.
«Ξέρετε, εγώ…». Έφερνα αντιρρήσεις, ξέροντας τον χαρακτήρα μου. Η άλλη πλευρά επέμενε: «Κάνετε λάθος…». «Μα είμαι ολόκληρος ένα κινούμενο λάθος», απαντούσα. Τελικά, ο βιογράφος «εάλω»…
«Εσύ με ξέρεις» ― η Μαρινέλλα.
«Εγώ σ' αγαπώ, αλλά φοβάμαι ότι εσύ δεν με ξέρεις», απαντούσα.
Τσούλησε ένα διάστημα με «σε ξέρω», «δεν με ξέρεις», ώσπου να το πάρουμε απόφαση και να ξεκινήσουν τα μεσημεριανά συμπόσια εις μνήμην του Πλάτωνα και άλλων συγγενών ανάλογων συμποσιακών εμπειριών.
Έτσι προχωρήσαμε, φωτίζοντας με μεσημβρινό φως νύχτες ή και μέρες μιας ζωής από χώμα, φωνή, έρωτα, μόχθο και πολλή αγάπη. Κι έγινε ένα βιβλίο που, χωρίς να είναι a priori βιογραφία, άρχισε να μοιάζει με μυθιστόρημα δικό μου.
Γ. Ξ.

Ό,τι αγαπώ και ψιθυρίζω είναι αυτό το λίγο που γνωρίζω...

Zum Buch

Το ορφανοτροφείο

Serhiy Zhadan

Ένα προφητικό αντιπολεμικό έργο γεμάτο δύναμη, πόνο και ελπίδα

Ουκρανία, 2014. Ένας νεαρός δάσκαλος σχεδιάζει να φέρει τον δεκατριάχρονο ανιψιό του στο σπίτι από το ορφανοτροφείο στην άλλη άκρη της πόλης. Το σχολείο, στο οποίο η εργαζόμενη αδελφή του έχει παρατήσει τον γιο της, έχει δεχτεί πυρά και δεν προσφέρει πλέον ασφάλεια. Το να διασχίσει όμως την πόλη, στην οποία η πολιτική κατάσταση είναι έκρυθμη, διαρκεί μια ολόκληρη ημέρα.
Το ταξίδι της επιστροφής μετατρέπεται σε δοκιμασία. Δάσκαλος και ανιψιός βρίσκονται δίπλα στις μάχες, χωρίς να μπορούν να δουν πιο μακριά από την ομίχλη που σηκώνεται από τις μαινόμενες φωτιές. Κάθε ημέρα ακούγονται ο ήχος των πολυβόλων και οι εκρήξεις ναρκών όλο και πιο συχνά. Παραστρατιωτικά στρατεύματα και σκυλιά χωρίς ιδιοκτήτη εμφανίζονται στα ερείπια, απαθείς άνθρωποι παραπατούν μέσα σε ένα αποκαλυπτικό αστικό τοπίο μπερδεμένοι και αποπροσανατολισμένοι.
Το εξαιρετικό μυθιστόρημα του Zhadan ακροβατεί μεταξύ ρήξης και αφανισμού – δεν απεικονίζει απλώς το φυσικό τοπίο του πολέμου, αλλά τις επιπτώσεις που έχει η συνεχιζόμενη σύγκρουση στη ζωή και στο μυαλό των ανθρώπων.
Η ποιητική του γλώσσα δεν χαρίζεται στον ρεαλισμό του πολέμου. Ο Zhadan αρνείται να μιλήσει όπως οι προπαγανδιστές: πάνω απ' όλα ενδιαφέρεται για το πώς ο πόλεμος έχει επηρεάσει τη ζωή των καθημερινών ανθρώπων – δηλαδή των πιο αθώων και ευάλωτων της ουκρανικής κοινωνίας. Ωστόσο θα ζητήσει το δίκιο ενός λαού που μπαίνει άθελά του σε μια ζώνη όπου η ζωή τίθεται υπό αμφισβήτηση.

Το πλήθος απομακρύνθηκε από το φυλάκιο και άρχισε να αραιώνει. Ο Πίτερ προνοητικά απέφυγε να περάσει μπροστά από μια ομάδα στρατιωτικών που νευρικά προσπαθούσαν κάτι να αποδείξουν ο ένας στον άλλο και πήδηξε πάνω από τους τραυματίες που είχαν αποθέσει στη μέση του δρόμου πάνω σε κουβέρτες και παλιά πανωφόρια. Ο Πάσα τον ακολουθούσε, βήμα το βήμα, προσπαθώντας να μην κοιτάζει κατάματα τους στρατιωτικούς. Στην παιδική του ηλικία, έτσι περνούσε μπροστά από τα αδέσποτα σκυλιά της γειτονιάς του: το σημαντικό ήταν να μην τα κοιτάξεις στα μάτια, επειδή, αν το έκανες, αμέσως καταλάβαιναν πως είσαι ξένος.

Zum Buch

Νικ και Τσάρλι

Alice Oseman

Όσο η απόσταση μεγαλώνει, τόσο η αγάπη δυναμώνει…

ΤΣΑΡΛΙ: Τα έχω με τον Νικ Νέλσον εδώ και δύο χρόνια. Τρελαίνεται για το ράγκμπι, τους σκύλους, τον ήχο των μαρκαδόρων στο χαρτί, τα σκίτσα που φτιάχνει στα παπούτσια του… Τρελαίνεται και για μένα.
ΝΙΚ: Τι κάνουμε ο Τσάρλι κι εγώ όταν είμαστε μαζί; Βλέπουμε ταινίες. Χαζεύουμε βιντεάκια. Φασωνόμαστε. Μαγειρεύουμε. Κουβεντιάζουμε. Καβγαδίζουμε. Γελάμε. Ίσως είμαστε βαρετό ζευγάρι. Όμως, ειλικρινά, δεν μας πειράζει καθόλου.

Όλοι ξέρουν ότι ο Νικ και ο Τσάρλι είναι αχώριστοι. Όμως τώρα ο Νικ θα φύγει για το πανεπιστήμιο, αφήνοντας μόνο του τον Τσάρλι που δεν έχει τελειώσει ακόμα το σχολείο. Καθώς πλησιάζει η στιγμή του αποχωρισμού, αρχίζουν και οι δύο να αναρωτιούνται αν η αγάπη τους είναι αρκετά δυνατή για να αντέξει την απόσταση που θα τους χωρίζει. Στο κάτω κάτω, οι εφηβικοί έρωτες σπάνια κρατούν για πάντα…

Zum Buch