Weitere Bücher, die Sie mögen werden

• 

  Η Πλημμύρα - Εμίλ Ζολά

  Εμίλ Ζολά

  • 0
  • 0
  • 0

  Μια απλή, ειρηνική ζωή σβήνεται μέσα σε λίγες ώρες από την ανεξέλεγκτη ορμή της φύσης. Ο Λουί Ρουμπιέ, ευκατάστατος αγρότης στις όχθες του Γαρούνα, χάνει τα πάντα όταν ο ποταμός ξεχειλίζει το καλοκαίρι του 1875. 
  Με λιτότητα και ένταση, ο Ζολά αφηγείται μια τραγωδία σχεδόν βιβλικών διαστάσεων, όπου ο άνθρωπος μένει γυμνός απέναντι στη μανία των στοιχείων της φύσης. 
  Ένα συνταρακτικό διήγημα για την εύθραυστη φύση της ευτυχίας, τη δύναμη της απώλειας και τη σιωπηλή αξιοπρέπεια μπροστά στο αναπόφευκτο. Ένα από τα πιο συγκλονιστικά και ανθρωποκεντρικά κείμενα του μεγάλου Γάλλου νατουραλιστή. 
  Η ΣΕΙΡΑ 
  Διαβάζονται «Απνευστί»: έργα μικρά σε έκταση, αλλά πλούσια σε ιδέες, τόλμη και περιεχόμενο. Η σειρά «Απνευστί» φιλοδοξεί να αναδείξει λιγότερο γνωστά ή λησμονημένα έργα της παγκόσμιας λογοτεχνίας, δίνοντάς τους νέα ζωή μέσα από μια σύγχρονη, φρέσκια αναγνωστική πρόταση. 
  Ο ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΣ 
  Ο Εμίλ Ζολά (1840-1902) υπήρξε ένας από τους εξέχοντες συγγραφείς της γαλλικής λογοτεχνίας του 19ου αιώνα. Ηγετική φυσιογνωμία της νατουραλιστικής σχολής, ο Ζολά συνόψισε με τον πληρέστερο τρόπο τις κοινωνικές, φιλοσοφικές και αισθητικές του απόψεις στο εικοσάτομο έργο του Οι Ρουγκόν-Μακάρ, ένα μεγαλειώδες πανόραμα της γαλλικής κοινωνίας στο κατώφλι του 20ού αιώνα. Η πρωτοποριακή γραφή του συνέβαλε τα μέγιστα στη συγκρότηση των σύγχρονων αντιλήψεων για τα κοινωνικά προβλήματα και την ανθρώπινη συμπεριφορά ως συνισταμένη του περιβάλλοντος και της κληρονομικότητας.

  Zum Buch

• 

  Σκισμένο ψαθάκι

  Δανάη Παπαδάτου

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένα μικρό ψαροκάικο είναι η ζωή μου. Ένα μικρό, φθαρμένο ψαροκάικο που έχει σμαραγδιά φεγγάρια στο κατάρτι του κι έναν ξεσκούφωτο ήλιο αληταρά για τιμονιέρη. Ένα ψαροκάικο δίχως ρότα.
  «Πού πάμε, καπετάνιο;» με ρωτάει ο τιμονιέρης και μου κλείνει το μάτι.
  «Όπου πάν' τα κύματα!» λέω επίσημα εγώ.
  Και τα σμαραγδιά φεγγάρια που είναι στο κατάρτι σκάνε σαν ρόδια στην κουβέρτα.
  Κι ο ξεσκούφωτος ήλιος ο αληταράς παρατάει το τιμόνι του και χορεύει.
  Και η νύχτα γεμίζει χιλιάδες ήλιους αληταράδες. Και η ψυχή μου γεμίζει νύχτες πολύχρωμες. Γεμίζει σμαραγδιά φεγγάρια και θαλασσινά πουλιά. Πού να χωρέσουν μέσα μου όλ' αυτά; Πού να στριμωχτούν, πανάθεμά τα; Πάντως, αυτό που έχω σίγουρα καταλάβει είναι πως δεν μου πάει η κουστουμιά του κανονικού ανθρώπου. Σαν κλόουν γίνομαι κάθε φορά που προσπαθώ να τη φορέσω.
  
  Στο Σκισμένο Ψαθάκι, η αφήγηση της Αλκυόνης Παπαδάκη περιστρέφεται γύρω από μια βαθιά δυσλειτουργική οικογένεια, αποτυπώνοντας με λυρισμό σχέσεις και καταστάσεις που φαντάζουν ακραίες κι όμως υπάρχουν παντού γύρω μας, φωτίζοντας τις πιο αγνές αλλά και τις πιο σκοτεινές πτυχές της ανθρώπινης ύπαρξης.

  Zum Buch

• 

  Άνθρωποι που αγαπούν τα βιβλία

  Emily Henry

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένα καλοκαίρι. Δύο ορκισμένοι αντίπαλοι. Και μια ανατροπή που  δεν είχαν φανταστεί.
  Η ζωή της Νόρα Στίβενς είναι τα βιβλία. Καθώς έχει διαβάσει πολλά, έχει καταλήξει στο συμπέρασμα ότι σε καμία περίπτωση δεν είναι η κλασική ηρωίδα που συναντάμε στα μυθιστορήματα. Δεν είναι απρόσμενα θαρραλέα, ούτε το κορίτσι που όλοι ονειρεύονται να έχουν, και σίγουρα δεν είναι γλυκιά, αθώα και ρομαντική. Στην πραγματικότητα οι μόνοι άνθρωποι που τη βλέπουν σαν ηρωίδα είναι οι συγγραφείς πελάτες της, για τους οποίους κλείνει απίστευτες συμφωνίες, και η μικρή της αδελφή Λίμπι, που της έχει αδυναμία.
  Για χάρη της συμφωνεί να περάσουν τις καλοκαιρινές διακοπές τους στο Σάνσαϊν Φολς, στη Βόρεια Καρολίνα. Η Λίμπι έχει όνειρα για αυτό το ταξίδι. Κυρίως πιστεύει ότι η Νόρα πρέπει να αρχίσει να συμπεριφέρεται λίγο πιο ανέμελα… πιο ρομαντικά. Όμως, αντί για πικνίκ στην εξοχή ή τυχαίες συναντήσεις με κάποιο γοητευτικό επαρχιακό γιατρό ή έστω κάποιο φλερτ με τον μπάρμαν της τοπικής παμπ, η Νόρα συνέχεια συναντά τον Τσάρλι Λάστρα, έναν βιβλιομανή, φιλόδοξο και κάπως ιδιόρρυθμο επιμελητή βιβλίων.
  Με μια πρώτη ματιά θα έλεγε κανείς ότι είναι μια όμορφη συγκυρία. Μόνο που αυτοί οι δύο έχουν συναντηθεί πολλές φορές και στο παρελθόν, χωρίς να υπάρξει καμία σπίθα ανάμεσά τους.
  Βλέπετε, η Νόρα δεν είναι η ιδανική μυθιστορηματική ηρωίδα και ο Τσάρλι σίγουρα δεν είναι ο κλασικός ήρωας που συναντάμε στα βιβλία. Αλλά, καθώς πέφτουν συνέχεια ο ένας πάνω στον άλλο –χάρη σε μια σειρά από τυχαίες συγκυρίες–, ανακαλύπτουν ότι καμιά φορά η εικόνα που έχουμε για τον εαυτό μας δεν είναι τίποτε άλλο από μια καλοφτιαγμένη ιστορία.
  «Ακόμα και όταν βρίσκεσαι στην τελευταία σελίδα ενός βιβλίου και πιστεύεις ότι γνωρίζεις τα πάντα… η ιστορία μπορεί να βρει τον τρόπο να σε εκπλήξει».
  
  «Μαγευτικό, απολαυστικό και από κάθε άποψη μοναδικό. Η πένα της Emily Henry είναι πραγματικό δώρο για τον αναγνώστη. Λατρεύω όλα τα βιβλία της, το καθένα περισσότερο από το προηγούμενο, σε σημείο που ανυπομονώ να δω ποιο θα είναι το επόμενο!»
  Ali Hazelwood, συγγραφέας του best seller των New York Times Το θεώρημα της αγάπης
  
  «Είναι ανθρωπίνως αδύνατο για την Emily Henry να γράψει ένα κακό βιβλίο.

  Zum Buch

• 

  Μακγκάφιν

  Βαγγέλης Γιαννίσης

  • 0
  • 0
  • 0

  Το πάλαι ποτέ πετράδι στο στέμμα της Felekis Lines, το πλοίο Αφροδίτη, ετοιμάζεται για το τελευταίο του ταξίδι στο Αιγαίο, προτού μετατραπεί σε παλιοσίδερα. Οι παλιές καλές εποχές έχουν περάσει ανεπιστρεπτί και ο καταχρεωμένος πλοιοκτήτης Μάρκος Φελέκης έχει μονάχα μία επιθυμία: να συνοδέψει το αγαπημένο του καράβι στο στερνό του ταξίδι. Και, ίσως, αν αποδειχθεί τυχερός, να αλλάξει τη μοίρα του.
  
  Στο λιμάνι του Πειραιά, μία τετραμελής οικογένεια επιβιβάζεται στο καράβι: ο πατέρας Ακίνδυνος, η μητέρα Νανά, η έφηβη κόρη Μικαέλα και η γιαγιά Βαρβάρα. Όλοι έχουν τα μυστικά τους — και κάποια από αυτά μπορεί να αποδειχθούν θανάσιμα, επειδή, δίχως να το ξέρουν, τα μέλη της οικογένειας έχουν από έναν τεράστιο στόχο πάνω στα κεφάλια τους.
  
  Ένας επαγγελματίας δολοφόνος, που θέλει να φέρει εις πέρας την αποστολή του για να σώσει το αγαπημένο του ζώο, ένα τανούκι από τον ζωολογικό κήπο της Σαϊτάμα.
  
  Ένα ζευγάρι πληρωμένων δολοφόνων, που θα πρέπει να αποφασίσουν εάν ο γάμος τους μπορεί να σωθεί ή αν θα ακολουθήσουν χωριστούς δρόμους αφού αποβιβαστούν από το πλοίο.
  
  Μία πληγωμένη γυναίκα που ζητά εκδίκηση από το άτομο που κατέστρεψε τη ζωή της.
  
  Ένας stalker αποφασισμένος να πείσει την πρώην του να του δώσει άλλη μία ευκαιρία — με κάθε τρόπο.
  
  Και στο επίκεντρο όλων, ένα μυστηριώδες αντικείμενο που κανείς δεν ξέρει τι ακριβώς είναι, αλλά όλοι το αναζητούν — ένα Μακγκάφιν.
  
  
  
  Μακγκάφιν [MacGuffin]: ένα προσχηματικό στοιχείο πάνω στο οποίο στήνεται η πλοκή. Ορισμένες φορές το Μακ­γκά­φιν μπορεί να είναι θολό, απροσδιόριστο, να περιγράφεται σε αδρές γραμμές και να παραμένει ανοιχτό σε κά-
  θε ερμηνεία.

  Zum Buch

• 

  Μου έκανες δώρο τα Χριστούγεννα

  Κώστας Κρομμύδας

  • 0
  • 0
  • 0

  Δύο άνθρωποι, άγνωστοι μεταξύ τους, συναντιούνται τα Χριστούγεννα στα λευκά μονοπάτια ενός απομονωμένου χωριού. Εκεί που η ζωή αναπνέει αργά και οι λέξεις σπανίζουν, αλλά φτάνουν.
  Σε μια εποχή που όλα φωνάζουν για βιασύνη, οι δυο τους επιλέγουν να ακούσουν το ψιθύρισμα της καρδιάς. Μια απλή χειρονομία, ένα ποτήρι κρασί, μια φωτιά που σιγοκαίει — και δύο ψυχές που αρχίζουν να θυμούνται τι θα πει θαλπωρή.
  Η πιο ζεστή ιστορία Χριστουγέννων. Μια τρυφερή υπενθύμιση πως η αγάπη έρχεται όταν είσαι έτοιμος να τη δεχτείς όχι με δώρα που εντυπωσιάζουν, αλλά με εκείνα που αφήνουν χώρο στη σιωπή για να αφουγκραστείς
  την καρδιά σου.
  
  Γιατί, οι πιο αυθεντικές στιγμές δεν έρχονται όταν όλα είναι ιδανικά, αλλά όταν αφήνουμε χώρο στο απροσδόκητο να πλησιάσει, ακόμα κι αν μας έχει τυλίξει η παγωνιά του χειμώνα.
  Μου έκανες δώρο τα Χριστούγεννα...
  Μου χάρισες όλα όσα δεν ήξερα πως είχα ανάγκη.

  Zum Buch

• 

  Το κόκκινο σπίτι

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Το χαμπέρι έφτασε και στο χωριό της πλαγιάς. Έφτασε σαν το κακό πουλί. Κι εσκέπασε σφιχτά με τις φτερούγες του τον ανθισμένο λόφο. Και τον έπνιξε.
  Πρωί πρωί η «κυρία είσοδος» του κόκκινου σπιτιού έκλεισε μ' ένα βρόντο σαν τη στριγκλιά. Και το μπρούντζινο χέρι με το δαχτυλίδι τινάχτηκε δυο φορές στον αέρα και χτύπησε δίχως σκοπό.
  Τακ. Τακ. Περάστε! είπε η μοίρα στη συφορά. Κι εκείνη πέρασε ευγενικά κι εστρογγυλοκάθισε στον καναπέ, δίπλα στο μαντολίνο του Νικόλα και στα δαντελένια μαξιλαράκια της κυρίας Κατίνας.
  Κείνη τη μέρα μαζευτήκανε όλοι στο σπίτι της Σμυρνιάς. Από κει θα φεύγανε οι πέντε άντρες.
  «Θα 'ρθουμε πίσω», λέγανε. Γιατί προσπαθούσανε να δώσουνε κουράγιο στις γυναίκες. Και γελούσανε. Μα το γέλιο έπεφτε από το μισό τους χείλι σαν τ' αποτσίγαρο. Κι έσβηνε...

  Zum Buch