Weitere Bücher, die Sie mögen werden

• 

  Prometheus the God of Fire

  Nick Hatzopoulos

  • 0
  • 0
  • 0

  The Titan who gave people the greatest gift of all!Fourfuri Publications, in collaboration with Auvril Audiobooks, tells the story of Prometheus, the Titan who gave fire to humans, through a unique audio book with realistic narration.The benevolent giant Prometheus, the vengeful Zeus, the fire god Hephaestus and other Olympian gods, in a super story-telling for children who seek other stimuli that offer knowledge and entertainment beyond that of traditional reading."

  Zum Buch

• 

  Το νερό της λίμνης δεν είναι...

  Giulia Caminito

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένας αρχαίος κρατήρας που λίγο λίγο γέμισε νερό – στάσιμο νερό, που μυρίζει βρύα και λάσπη. Αυτή είναι η λίμνη Μπρατσάνο. Εδώ φτάνει η Αντόνια για να στήσει το σπίτι της, ύστερα από αμέτρητες μάχες για να βρει μια στέγη της προκοπής στη Ρώμη. Η περήφανη, πεισματάρα Αντόνια, με τον ανάπηρο άντρα και τα τέσσερα παιδιά, που παλεύει λυσσαλέα για μια καλύτερη ζωή. Η Αντόνια, που στηρίζει όλες τις ελπίδες της στην κόρη της, την Γκάια, γι' αυτό την κυνηγάει σαν Κέρβερος: να μάθει γράμματα, να σπουδάσει, ν' ανεβεί κοινωνικά.
  Και η Γκάια; Η Γκάια μαθαίνει να μη ζητάει, να μην παραπονιέται, να διαβάζει. Να κάνει το θέλημα της μάνας της, που γίνεται ολοένα πιο σκληρή και εμμονική. Αλλά, κάθε φορά που σηκώνει το κεφάλι της, το βλέμμα της Αντόνια την καρφώνει σαν λεπίδα. Η Γκάια βουτάει στη λίμνη χωρίς να φοβάται τα βάθη, τρέχει τις νύχτες μ' ένα μηχανάκι με σβηστά τα φώτα, εξεγείρεται με την αφόρητη κοινοτοπία της ζωής.
  Η Γκάια ξέρει πως, όσο κι αν προσπαθήσει, δεν θα γίνει ποτέ «σαν τους άλλους», όπως ονειρεύεται η Αντόνια. Η νέα χιλιετία έχει μπει, κάπου μακριά ο κόσμος αλλάζει, αλλά εδώ, μπροστά στη λίμνη, όλα μένουν ίδια. Όσο κι αν τρέξεις, μπροστά σου θα 'ναι πάντα το στάσιμο νερό μιας ζωής χωρίς προοπτική.
  Ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα που συνεπήρε την Ιταλία το 2021.
  
  21 χώρες
  9 μήνες στις λίστες των best sellers
  130.000 αντίτυπα μόνο στην Ιταλία
  φιναλίστ του βραβείου Strega
  βραβείο Campiello
  
  Ένας κύκνος ήμουν κι εγώ, που τον είχαν φέρει από κάπου αλλού, ήθελα να ταιριάξω εκεί με το ζόρι, κι ύστερα ορμούσα και χτυπούσα και τα 'βαζα ακόμη και μ' εκείνους που με πλησίαζαν με το ξεροκόμματό τους, την ελεημοσύνη της αγάπης τους.

  Zum Buch

• 

  Χρυσάφι και μέλι

  Ελισάβετ Νάκου

  • 0
  • 0
  • 0

  Έρωτας, δύναμη και χρυσάφι στη σκιά μιας περιώνυμης δυναστείας που κρύβει ανείπωτα μυστικά
   
  Η Δανάη κάνει ξέγνοιαστες διακοπές στην Ερεσό, στο χωριό της, όταν ένα απόγευμα συναντά στον δρόμο έναν πανέμορφο άντρα. Μέχρι να του δώσει την πληροφορία που της ζητά, έχει χάσει το μυαλό της, κι όταν πια εκείνος φεύγει, της έχει κλέψει την καρδιά.
  Λαχταρώντας να τον ξανασυναντήσει, η Δανάη αψηφά κάθε λογική και τον ακολουθεί. Η αμοιβαία έλξη που αισθάνονται καταλήγει σε μια ερωτική βραδιά σε μια έρημη παραλία. Εκείνη τη νύχτα όμως αποφασίζουν να μην αποκαλύψουν τα ονόματά τους. Γίνονται απλώς ο Φοίβος και η Νεφέλη στο παραμύθι τους. Όσα ζουν μοιάζουν με το χρυσάφι και το μέλι όλου του κόσμου.  
  Μέχρι που το παραμύθι γκρεμίζεται σαν χάρτινος πύργος. Ο έρωτας όμως καλπάζει και είναι πιο ορμητικός από ποτέ. Δοκιμάζεται από αλλεπάλληλα χτυπήματα, κλονίζεται, απειλείται από μυστηριώδεις καταστάσεις, αποκτά ορκισμένους εχθρούς. Η εκδίκηση καραδοκεί.
  Ανάμεσα σε Ελλάδα και Λονδίνο, μυστικά παλιά και νέα φέρνουν στο φως το σκοτεινό παρελθόν.
  Εκείνος θα παλέψει με όπλο την αγάπη του.
  Εκείνη θα κληθεί να αποδείξει τη δική της μέσα από μια μεγάλη θυσία.
  Κανείς όμως δεν γνωρίζει τη μοίρα του.

  Zum Buch

• 

  Περιπλανώμενες ψυχές

  Cecile Pin

  • 0
  • 0
  • 0

  Πρώτα οι αποχαιρετισμοί και ύστερα το ψάρεμα
  των κορμιών από το νερό – όλα στο ενδιάμεσο
  είναι εικασίες.
  Όταν τα τελευταία αμερικανικά στρατεύματα αποχωρούν από το Βιετνάμ, η Αν και τα αδέλφια της, ο Ταν και ο Μιν, μπαίνουν σε μια βάρκα για το Χονγκ Κονγκ, με την υπόσχεση ότι οι γονείς και τα μικρότερα αδέλφια τους θα ακολουθήσουν σύντομα. Η υπόλοιπη οικογένεια, όμως, δεν θα τα καταφέρει… H δεκαεξάχρονη Αν γίνεται σε μια νύχτα η προστάτιδα των δύο αδελφών της.
  Καταλήγουν στο Ηνωμένο Βασίλειο, περνώντας από υπερπλήρη στρατόπεδα και καταυλισμούς προσφύγων, για να εγκατασταθούν τελικά σε ένα αφιλόξενο Λονδίνο που μαστίζεται από την κοινωνική ανισότητα. Καθώς ωριμάζουν, καθένας τους αναμετριέται με την ενοχή του επιζώντος με τον δικό του τρόπο. Και με κάθε επιλογή, οι δρόμοι τους αποκλίνουν, ώσπου δεν είναι πια σίγουρο αν η αγάπη από μόνη της μπορεί να τους κρατήσει ενωμένους.
  Συνδυάζοντας λυρική αφήγηση και ιστορική έρευνα, το Περιπλανώμενες ψυχές αποτυπώνει την πορεία μιας οικογένειας που σημαδεύεται από την απώλεια, αλλά παλεύει πεισμωμένα για ένα καλύτερο μέλλον. Και επιβεβαιώνει ότι είμαστε οι ιστορίες που επιλέγουμε να αφηγηθούμε για τον εαυτό μας.
  
  
  «Φοβάσαι;» ρώτησε η Βαν την Αν, ατενίζοντας με ανησυχία και δυσπιστία τη νύχτα που καρτερούσε τα τρία μεγαλύτερα αδέλφια της, τα λιγοστά αστέρια που αγρυπνούσαν πάνω από το χωριό τους, τα φύλλα των δέντρων που χόρευαν αργά στον αέρα με το τερέτισμα των τριζονιών. «Είναι τόσο σκοτεινά εκεί έξω».
  Η Αν δίστασε για μια στιγμή. «Δεν φοβάμαι», απάντησε. «Όλα θα πάνε καλά, θα το δεις». Αργότερα θα μετάνιωνε για το γεγονός πως το τελευταίο πράγμα που είχε πει στην οικογένειά της ήταν ένα ψέμα, λόγια ανυπόστατα και ανώφελα, απλώς για να τους καθησυχάσει. Ύστερα από ένα τελευταίο νεύμα προς τους γονείς της, έπιασε τον Ταν και τον Μιν από τα χέρια, βγήκαν μαζί από το σπίτι και άρχισαν να προχωρούν στον χωματόδρομο, με κατεύθυνση προς τον Βορρά. Η υπόλοιπη οικογένεια είδε τα τρία μεγαλύτερα παιδιά να ξεμακραίνουν, μέχρι που το σκοτάδι τα κατάπιε και το μόνο που απέμεινε ήταν οι ίσκιοι του χωριού τους, του Βουνγκ Ταμ.
  
  
  «Ένα βαθιά ανθρώπινο, και πέρα από κατηγοριοποιήσεις, έργο αγάπης και ασυμβίβαστης ελπίδας».

  Zum Buch

• 

  Στον ίσκιο των πουλιών

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Λένε πως ο κατήφορος έχει μόνο αρχή.
  Λένε πως, όταν φτάσεις ως την άκρη του γκρεμού και δώσεις τη βουτιά, φταίει το κεφάλι σου που δεν σε κράτησε.
  Και στο τέλος, αν κάποιος άλλος σου κατάφερε την τελική σπρωξιά, δικός σου καλεσμένος ήταν. Παρεάκι σου.
  Μόνο που, όποιοι τα κηρύττουν όλ' αυτά, δεν είδαν ποτέ
  τη θέα από την τελευταία πέτρα του γκρεμού.
  Βαδίζουν πάντα επί του ασφαλούς.
  Και το κακό μ' αυτούς είναι πως συνήθως έχουν δίκιο. Διαθέτουν ατσάλινα επιχειρήματα.
  Στο τέλος, σου γανώνουν το μυαλό.
  Όμως… αν έφτασες ως εκεί… λέμε· αν… αν έφτασες ως εκεί γιατί βιαζόσουνα να μάθεις τι γίνεται πιο κάτω;
  Αν είχες πάρει φόρα, γιατί φοβόσουνα μη στήσεις την αγάπη; Αν στο ίσιωμα, που γνώρισες τα κολλητάρια σου, σου χάρισαν το ρούχο της άνοιξης και σε ξελόγιασαν; Κι εσύ, πάλι… Ήταν ανάγκη να το φορέσεις κατάσαρκα και να πετάξεις, σαν ηλίθιος, τη στολή παραλλαγής που σου 'ραψε η μάνα σου; Λέμε κι εμείς… Διάφορα. Μόνο οι άλλοι θα λένε; Σίγουρα, πάντως, την ώρα της πτώσης έβγαλες μια δυνατή φωνή: «Αγάπη!» κραύγασες. «Αγάπη!» Οι πάντες ορκίζονται πως δεν σ' άκουσαν. Τι φταις εσύ αν δεν βρέθηκε κάποιος να σου έχει πει πως κι η αγάπη, όταν γίνεται κραυγή, τρομάζει…

  Zum Buch

• 

  Η νύχτα θα είναι μεγάλη

  Santiago Gamboa

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένα μικρό κομβόι αυτοκινήτων πέφτει σε ένοπλη ενέδρα
  σ' έναν αγροτικό δρόμο στην επαρχία της Κάουκα. Ο μόνος μάρτυρας του μακελειού είναι ένα νεαρό αγόρι. Λίγο αργότερα στο σημείο της σύγκρουσης όλα τα ίχνη έχουν εξαφανιστεί – από τα χτυπημένα αυτοκίνητα και τα πτώματα μέχρι τον τελευταίο κάλυκα. Είναι λες και τίποτε δεν συνέβη ποτέ εκεί.
  Μια ανώνυμη καταγγελία γίνεται αιτία να ξεκινήσει η έρευνα. Ένας εισαγγελέας, μια τολμηρή δημοσιογράφος και η βοηθός της αναζητούν με κάθε κόστος την αλήθεια. Αλλά κανένα στόμα δεν ανοίγει και σ' αυτή την περιοχή, ένα από τα μεγαλύτερα «θερμοκήπια βίας» στην Κολομβία, οι δράστες θα μπορούσαν να είναι πολλοί: αντιφρονούντες, συμμορίες, ο στρατός. Ή ίσως οι εκκλησίες, που ανταγωνίζονται λυσσαλέα για την επικράτηση στη σημερινή Κολομβία…
  
  
  
  Ένα τραχύ και αιφνιδιαστικό θρίλερ,
  που αποτυπώνει με ακρίβεια μια χώρα
  όπου η βία, η διαφθορά και η απελπισία παίρνουν
  κάθε μέρα νέα, όλο και πιο απροσδόκητη μορφή…
  
  ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΦΤΙ
  «Θυμάμαι που σκέφτηκα: αυτή η κωλοχώρα στην οποία είχα την ατυχία να γεννηθώ είναι ένα πεδίο εκτελέσεων, μια αίθουσα βασανιστηρίων, μια μηχανική πρέσα που ξεκοιλιάζει τους αγρότες, τους αυτόχθονες, τους μιγάδες και τους μαύρους. Δηλαδή τους φτωχούς. Οι πλούσιοι, αντίθετα, είναι θεοί γιατί έτσι. Κληρονομούν περιουσίες και επώνυμα, δεν δίνουν δεκάρα για τη χώρα και την απαξιώνουν. Πίσω από τα κομψά ονοματεπώνυμα, τι υπάρχει; Ένας απατεώνας προπάππους, ένας δολοφόνος προ-προπάππους. Ληστές των πόρων και της γης. Τότε πήρα την απόφαση: θα τους γαζώσω αυτούς τους μπάσταρδους με σφαίρες, είναι το μόνο που φοβούνται και σέβονται, το μόνο που ακούν. Σφαίρες που τρυπάνε το κορμί, για να μάθουν».
  
  «Ο Gamboa είναι, μαζί με τον García Márquez, ο σημαντικότερος Κολομβιανός συγγραφέας».
  Manuel Vásquez Montalbán
  
  «Η γραφή του Gamboa θυμίζει Roberto Bolaño στον αριστοτεχνικό τρόπο που χειρίζεται την ίντριγκα, στην πολυπλοκότητα των λογοτεχνικών αναφορών του και στις ωμές περιγραφές της βίας, του σεξ και των ναρκωτικών».
  Publishers Weekly

  Zum Buch