D'autres livres qui pourraient vous intéresser

• 

  Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους

  Γιάννης Δενδρινός

  • 0
  • 0
  • 0

  Στα τελειώματα του εμφυλίου, κάπου στο Ιόνιο, ένα μικρό κορίτσι εμφανίζεται ξαφνικά στην πλατεία ενός χωριού. Κανείς δεν γνωρίζει από πού ήρθε, ενώ η ίδια αδυνατεί να τους βοηθήσει, καθώς δεν μπορεί να μιλήσει.
  Το χωριό την αγκαλιάζει. Της δίνει όνομα, ταυτότητα και οικογένεια. Ωστόσο, το μυστήριο της εμφάνισής της από το πουθενά παραμένει.
  Χρόνια μετά, στα μέσα της δεκαετίας του '80, επιβεβαιώ­νεται για μία ακόμη φορά ότι οι στροβιλισμοί μεταξύ του κακού και του τυχαίου μπορούν σε μια στιγμή μόνο να σαρώσουν τα λίγα ίχνη που αφήνει το πέρασμα κάποιων ανθρώπων από τη ζωή, σαν πατημασιές στην άμμο….
  
  «…Με τον καιρό γεννήσαμε μια νέα, δική μας γλώσ­σα, με επιδέξιες χειρονομίες, μορφασμούς και θρύμ­ματα φθόγγων, μια γλώσσα λιγότερο σπάταλη, έναν τόπο γαλάζιο, μακριά από τον θόρυβο της ζωής, που συναντιόμασταν οι τρεις μας μόνο. Εκείνη, ο Πέτρος κι εγώ. Υπήρχανε, όμως, στιγμές που τα μεγάλα της μάτια δείχνανε νερένια, και αυτό το θαμπό στο πρόσωπό της, σαν ένα μαγνάδι που την τύλιγε ολόγυρα, δεν έλεγε να εξαφανιστεί…»
  
  
  «Περπάταγα στον δρόμο κι ένιωθα τις λοξές ματιές όλων. Ενώ περίμενα τη συμπαράστασή τους, έγινα ο αποσυνάγωγος, ο σαλεμένος που δεν δίστασε να προσβάλει τα ιερά για τη χάρη μιας άγνωστης, μιας ξένης. Τελικά κατάλαβα ότι αυτό ήταν το συμφωνημένο τίμημα για να αποφύγω τα χειρότερα και το κυνήγι∙ να με θεωρήσουν ανισόρροπο, διαταραγμένο. Έπρεπε να διαλέξω, αφού έτσι ωμά το έθεσε ο ίδιος ο παπάς στην κυρία Ερμιόνη, προκειμένου να δικαιολογηθεί η συμπεριφορά μου και να αποκατασταθεί το κύρος του στη μικρή μας κοινωνία. Εάν δεν συμφωνούσα σε αυτή τη μεσολάβηση, η ζωή μου θα καταστρεφόταν. Και το δέχτηκα. Απλά πράγματα, στη ζωή πρέπει να επιλέγεις τη λιγότερο οδυνηρή εκδοχή της ήττας σου».

  Voir livre

• 

  Μια αστεία ιστορία

  Emily Henry

  • 0
  • 0
  • 0

  Από τη Νο1 συγγραφέα των New York Times, Emily Henry, μια λαμπερή και –προφανώς– αστεία ιστορία για δύο τελείως διαφορετικούς ανθρώπους που έχουν το λάθος πράγμα κοινό.
  
  Η Ντάφνι πάντα λάτρευε τον τρόπο που ο αρραβωνιαστικός της, ο Πίτερ, διηγούνταν την ιστορία τους. Το πώς γνωρίστηκαν (μια μέρα με θυελλώδη καιρό), πώς ερωτεύτηκαν (εξαιτίας ενός χαμένου καπέλου) και πώς μετακόμισαν στη γραφική γενέτειρά του για να χτίσουν τη ζωή τους. Ήταν πραγματικά καλός στην αφήγηση… μέχρι που ξαφνικά συνειδητοποίησε ότι ήταν ερωτευμένος με την παιδική του φίλη, την Πέτρα.
  Πλέον η Ντάφνι βρίσκεται μόνη της στο γραφικό Γουέινινγκ Μπέι, με νέο απρόβλεπτο συγκάτοικο τον… πρώην της Πέτρα, τον Μάιλς. Η Ντάφνι και ο Μάιλς δεν θα μπορούσαν να είναι πιο διαφορετικοί: εκείνη θέλει να είναι η ζωή της σε κουτάκια και με αυστηρά προσωπικά όρια, εκείνος χαοτικός και κολλημένος με μελαγχολικά τραγούδια. Έτσι οι δυο συγκάτοικοι αποφεύγουν ο ένας τον άλλο, μέχρι που μια μέρα αναγκάζονται να καταστρώσουν ένα σχέδιο.
  Ένα σχέδιο που περιλαμβάνει ψεύτικες, ευτυχισμένες καλοκαιρινές περιπέτειες στα σόσιαλ μίντια. Όμως, όσο πιο πολύ προσποιούνται τόσο πιο αληθινό μοιάζει αυτό που συμβαίνει μεταξύ τους.
  Όλα, φυσικά, ξεκίνησαν ως μια αστεία ιστορία και έτσι θα πρέπει να παραμείνουν. Γιατί δεν υπάρχει περίπτωση η Ντάφνι να ξεκινήσει τη νέα της ζωή ερωτευμένη με τον πρώην της νυν του πρώην της… σωστά;

  Voir livre

• 

  Σκοτεινές ώρες

  Michael Connelly

  • 0
  • 0
  • 0

  Το βιβλίο που ανακήρυξαν Καλύτερο Βιβλίο της Χρονιάς οι εφημερίδες Wall Street Journal και South Florida Sun-Sentinel
  Η ντετέκτιβ της Αστυνομίας του Λος Άντζελες Ρενέ Μπάλαρντ πρέπει να ενώσει τις δυνάμεις της με τον Χάρι Μπος για να αποδώσει δικαιοσύνη σε μια πόλη σημαδεμένη από τον φόβο και την κοινωνική αναταραχή που προκαλεί με το χτύπημά του ένας μεθοδικός δολοφόνος το βράδυ της παραμονής της Πρωτοχρονιάς.
  Επικρατεί χάος στο Χόλιγουντ καθώς πλησιάζει η αντίστροφη μέτρηση για την αλλαγή του χρόνου. Δουλεύοντας τη νυχτερινή της βάρδια ως συνήθως, η Ρενέ Μπάλαρντ είναι σε επιφυλακή για τον παραδοσιακό εορτασμό με πυροβολισμούς. Λίγα λεπτά μόλις μετά τα μεσάνυχτα η Μπάλαρντ καλείται σε μια μάντρα ανταλλακτικών αυτοκινήτων της οποίας ο σκληρά εργαζόμενος ιδιοκτήτης έπεσε νεκρός από μια σφαίρα – και μάλιστα στην καρδιά ενός πλήθους που γιόρταζε τον ερχομό του νέου έτους!
  Η Μπάλαρντ καταλήγει σύντομα στο συμπέρασμα ότι η φονική σφαίρα δεν μπορεί να έπεσε από τον ουρανό παρά συνδέεται με έναν άλλο ανεξιχνίαστο φόνο, μια υπόθεση που ερευνούσε κάποτε ο ντετέκτιβ Χάρι Μπος. Παράλληλα, η Μπάλαρντ κυνηγάει ένα δίδυμο κατά συρροή βιαστών, τους Άντρες του Μεσονυχτίου, που τρομοκρατούν γυναίκες χωρίς να αφήνουν κανένα ίχνος πίσω τους.
  Αποφασισμένη να διαλευκάνει και τις δύο υποθέσεις, η Μπάλαρντ απευθύνεται στον μοναδικό άνθρωπο στον οποίο μπορεί να βασιστεί: τον Χάρι Μπος. Αλλά, καθώς οι δύο ανυποχώρητοι ντετέκτιβ συνεργάζονται για ν' ανακαλύψουν πού διασταυρώνονται παλιές και νέες υποθέσεις, πρέπει να φυλάνε διαρκώς τα νώτα τους, γιατί οι στυγνοί θηρευτές που κυνηγούν δεν διστάζουν να σκοτώσουν για να διαφυλάξουν τα μυστικά τους.
  
  «Έξοχο… Ο Connelly παραμένει σταθερά ο κορυφαίος εν ζωή συγγραφέας αστυνομικών ιστοριών. Οι Σκοτεινές ώρες αποτελούν άλλη μία απόδειξη».
  Oline H. Cogdill, South Florida Sun-Sentinel
  
  «Καταπληκτικό… [O Connelly] είναι ένας από τους καλύτερους στη συγγραφή πάνω στην αστυνομική έρευνα και στη δημιουργία έντονου σασπένς, αλλά η σχέση ανάμεσα στην Μπάλαρντ και στον Μπος –μια επαγγελματική φιλία που συνδέει δύο ιδιοφυή μυαλά αφιερωμένα στο ίδιο δύσκολο, μα σημαντικό έργο– είναι το κερασάκι στην τούρτα».
  Collette Bancroft, Tampa Bay Times
  
  «Ο Connelly είναι το ίδιο οξυδερκής όπως πάντα...

  Voir livre

• 

  ελαττωματικό αγόρι

  Sam Albatros

  • 0
  • 0
  • 0

  ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ! 
  Ο μπαμπάς καμιά φορά με δέρνει με τη ζώνη. Μια φορά είχα δει σε μια ελληνική ταινία έναν να δέρνει έτσι τον γιο του. Από τότε, κάθε φορά που με δέρνει με τη ζώνη ο μπαμπάς μου, αισθάνομαι σταρ του σινεμά. 
  Η μαμά με πρήζει συνέχεια να διαβάσω γιατί οι παππούδες μου δεν είχαν λεφτά να τη στείλουν σχολείο. Μια φορά τής είπα αν θέλει να πάει αυτή σχολείο αφού το έχει απωθημένο και εγώ να μείνω σπίτι να παίζω τη νοικοκυρά. Μου άστραψε σφαλιάρα. 
  Για τα αδέρφια μου θα πω άλλη φορά, γιατί τώρα βαριέμαι. Έτσι κι αλλιώς δε μένουν μαζί μας όπως τα κανονικά αδέρφια. 
  Έχω τους καλύτερους φίλους του κόσμου! Ο Θανάσης είναι ο καλύτερός μου φίλος και κάθεται δίπλα μου στο θρανίο. Μας αρέσει να παίζουμε πολλά παιχνίδια και μερικά δεν τα λέμε, τα κρατάμε μυστικό. Δε με αφήνει να λέω γι’ αυτά γιατί την προηγούμενη φορά που είπα, φάγαμε ξύλο. Μετά είναι η Αθηνά και η Σοφία, που κάθονται κι αυτές δίπλα δίπλα στην τάξη μας. Η Αθηνά είναι δυνατή και τη φωνάζουν αγοροκόριτσο και η Σοφία φοράει γυαλιά και είναι Σοφή σαν κουκουβάγια. 
  Αγαπιόμαστε τόσο πολύ μεταξύ μας! Εγώ αγαπάω τον Θανάση, ο Θανάσης αγαπάει την Αθηνά, η Αθηνά αγαπάει τη Σοφία (αλλά δεν το λέει) και η Σοφία αγαπάει εμένα. 
  Είμαστε οι καλύτεροι μαθητές της τάξης! Εγώ γιατί αντιγράφω από τον Θανάση, και η Αθηνά γιατί αντιγράφει από τη Σοφία. Καμιά φορά όμως η Αθηνά ξεχνάει να τα αλλάζει. Μια φορά είχε αντιγράψει ακριβώς το σκέφτομαι και γράφω της Σοφίας. Όταν τις ρώτησε η δασκάλα τι έγινε, πετάχτηκα και είπα: «Τα μεγάλα μυαλά συναντώνται!»

  Voir livre

• 

  Η έβδομη υπόθεση

  Paul Halter

  • 0
  • 0
  • 0

  Δέκα το βράδυ… Μια παράξενη σιλουέτα γλιστράει στους δρόμους του Λονδίνου: μακρύ παλτό μέχρι τους αστραγάλους, καπέλο με φαρδύ γείσο, πρόσωπο καλυμμένο με μια κάτασπρη μάσκα. Και στη θέση της μύτης κάτι τερατώδες: ένα ράμφος είκοσι πέντε εκατοστών. Η φορεσιά ενός γιατρού της πανώλης στον Μεσαίωνα…
  Μισή ώρα αργότερα, ένας άλλος γιατρός είναι σκυμμένος πάνω από έναν κάδο σκουπιδιών. Είναι κι αυτός ντυμένος παλιομοδίτικα, σαν να βγήκε από τον 19ο αιώνα – μαύρη κάπα, ημίψηλο, μπαστούνι με ασημένια λαβή κι ένα βαλιτσάκι. Και μέσα στον κάδο βρίσκεται ένα πτώμα με τις πληγές της φριχτής αρρώστιας στο κορμί του.
  Πανώλη στο Λονδίνο του 1938; Αδύνατον!
  Ο επιθεωρητής Χερστ θα πρέπει με κάθε τρόπο να βρει μια άλλη εξήγηση γι' αυτή την υπόθεση, που γίνεται όλο και πιο παράξενη…
  
  Ένα ατμοσφαιρικό μυστήριο από τον συγγραφέα της Τέταρτης πόρτας
  
  «Παρόλο που έχει επηρεαστεί έντονα από τον John Dickson Carr και την Agatha Christie, ο Paul Halter διαθέτει ένα ιδιαίτερο, προσωπικό στιλ και μπορεί να συναγωνιστεί οποιονδήποτε συγγραφέα χάρη στην πρωτότυπη πλοκή των έργων του και στο ατμοσφαιρικό ύφος του».
  John Pugmire

  Voir livre

• 

  Μαρινέλλα - Οι νύχτες που έγιναν...

  Γιάννης Δενδρινός

  • 0
  • 1
  • 0

  «Θα έπρεπε να γράψετε ένα βιβλίο για τη μαμά». Κουβέντα από την Τζωρτίνα στα γενέθλια της Μαρινέλλας, πριν από χρόνια.
  Το άκουσα, το ξέχασα. Δεν το πήρα αψήφιστα, αλλά ήξερα πως είμαι ακατάλληλος για βιογράφος, εξαιτίας του ύφους που γράφω. Καλώς ή κακώς. Από αλλού ξεκινώ και αλλού βρίσκομαι, παρεμβαίνει το θυμικό μου, νευριάζω με τους ήρωές μου, κάνω αυτά που κάνω, ώστε να μη συμπεριλαμβάνομαι στους τρέχοντες κολοσσούς της λογοτεχνίας. Δεν παραληρώ για τα αποδεκτά «πολιτικώς ορθά» και de facto απυρόβλητα μείζονα θέματα.
  Με τέτοιον χαρακτήρα πώς να αναλάβω μια Μαρινέλλα, με την οποία ναι μεν μας συνδέουν μερικές ενδιαφέρουσες δεκαετίες, αλλά δεν θα μου προέκυπταν φωτοστέφανα και θαυμαστικές κορόνες για τον μελωδικό κόσμο της νύχτας.
  «Ξέρετε, εγώ…». Έφερνα αντιρρήσεις, ξέροντας τον χαρακτήρα μου. Η άλλη πλευρά επέμενε: «Κάνετε λάθος…». «Μα είμαι ολόκληρος ένα κινούμενο λάθος», απαντούσα. Τελικά, ο βιογράφος «εάλω»…
  «Εσύ με ξέρεις» ― η Μαρινέλλα.
  «Εγώ σ' αγαπώ, αλλά φοβάμαι ότι εσύ δεν με ξέρεις», απαντούσα.
  Τσούλησε ένα διάστημα με «σε ξέρω», «δεν με ξέρεις», ώσπου να το πάρουμε απόφαση και να ξεκινήσουν τα μεσημεριανά συμπόσια εις μνήμην του Πλάτωνα και άλλων συγγενών ανάλογων συμποσιακών εμπειριών.
  Έτσι προχωρήσαμε, φωτίζοντας με μεσημβρινό φως νύχτες ή και μέρες μιας ζωής από χώμα, φωνή, έρωτα, μόχθο και πολλή αγάπη. Κι έγινε ένα βιβλίο που, χωρίς να είναι a priori βιογραφία, άρχισε να μοιάζει με μυθιστόρημα δικό μου.
  Γ. Ξ.
  
  
  Ό,τι αγαπώ και ψιθυρίζω είναι αυτό το λίγο που γνωρίζω...

  Voir livre