Altri libri che potrebbero interessarti

• 

  Ο τρόπος που λες τ' όνομά μου

  ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΜΑΚΑΣ

  • 0
  • 0
  • 0

  …Λένε πως στη ζωή έρχεσαι μόνος και φεύγεις μόνος αλλά, αν το σκεφτείς καλά, αυτό είναι η μισή αλήθεια, αφού από τη μέρα που γεννιέσαι είσαι μόνος, σε διαρκή συνάρτηση με τους γύρω σου.
  Γιατί, είναι δύσκολο να έχεις για μόνη συντροφιά τη μοναξιά σου, ακόμα κι αν υπάρχουν στιγμές που την απολαμβάνεις. Να υπάρχεις σε μια καθημερινότητα που σε γεμίζει με κενά, απουσία, που δεν περιλαμβάνει το μοίρασμα, το νοιάξιμο.
  Κι άλλο τόσο δύσκολο είναι να ζεις μόνος... με παρέα. Παρέα με την αδιαφορία, την απάθεια, το είμαι εδώ κι όμως απουσιάζω, το ηχηρό… «δεν σε ακούω πια». Έρχεται όμως η ώρα που η μοναξιά διαλύεται και μόνο από τον τρόπο που ο άλλος λέει το όνομά σου…
  
  Για χρόνια, ένα μόνο συναίσθημα βασίλευε στην ψυχή μου. Μοναξιά. Όχι η μοναξιά των μοναχικών ανθρώπων, αλλά αυτών που έχουν κάποιον δίπλα τους. Όλα άλλαξαν τη μέρα που κατάλαβα πόσο εύκολο ήταν να χάσω ό,τι αγαπούσα πιο πολύ σε αυτόν τον κόσμο. Θέλει γενναιότητα και δύναμη για να πάρεις την απόφαση να αλλάξεις τη ζωή σου. Την απόφαση που θα σε ωθήσει να προχωρήσεις παρακάτω.

  Mostra libro

• 

  Αγάπη και άλλες λέξεις

  Christina Lauren

  • 0
  • 0
  • 0

  Μετά από μια δεκαετία χωριστά, συναντιούνται τυχαία… και όλα είναι διαφορετικά.
  
  Η Μέισι Σόρενσεν έχει μια φιλόδοξη, αν και συναισθηματικά χλιαρή, ρουτίνα: σταθερή δουλειά με προοπτική, έναν ευκατάστατο αρραβωνιαστικό και τον γάμο των ονείρων της να πλησιά­ζει. Έχει οργανώσει τα πάντα ώστε να χωρούν στα κατάλληλα κουτάκια, ακόμα και τα συναισθήματά της.
  Όμως τότε συναντά απρόσμενα τον Έλιοτ Πετρόπουλος –τον πρώτο και μοναδικό έρωτα της ζωής της– και όλα γύρω της μοιάζουν να διαλύονται.
  
  Μια φορά και έναν καιρό, ο Έλιοτ και η Μέισι ήταν ερωτευμένοι.
  
  Με τον Έλιοτ κάποτε μοιράζονταν την ίδια αγάπη για τα βιβλία, τα κρυφά νοήματα που κρύβουν οι λέξεις και οι μεγάλες συζητήσεις. Είχε τη δύναμη να την κάνει να βλέπει τη ζωή με χαρά… για να καταλήξει να την προδώσει, το ίδιο βράδυ που της είπε «Σ' αγαπώ».
  Τώρα είναι δύο ξένοι. Όσα και αν τους χωρίζουν, όμως, η έλξη παραμένει. Θα μπορέσουν να αντιμετωπίσουν το παρελθόν;
  
  Η καρδιά, όσο και αν προσπαθεί, πολύ δύσκολα ξεχνά. Και το ακόμα δυσκολότερο είναι να εκφράσεις το συναίσθημα με λέξεις.
  
  
  Μετάφραση: Ουρανία Τουτουντζή
  
  
  «Το συγγραφικό δίδυμο Christina Lauren γράφει για την αγάπη και την απώλεια με διαπεραστική σαφήνεια και γλυκόπικρο ύφος».
  Entertainment Weekly
  
  «Ένας πραγματικός θρίαμβος! Από τα βιβλία που σε γεμίζουν τόσα συναισθήματα για τους ήρωές τους που σχεδόν ξεχνάς ότι πρόκειται για προϊόν μυθοπλασίας. Πραγματικά μια απόλαυση από την αρχή ως το τέλος!»
  Kristin Harmel,
  Best seller συγγραφέας του βιβλίου The Room on Rue Amelie
  
  «Αγαπημένη λέξη;» μου ψιθυρίζει. Δεν διστάζω ούτε στιγμή: «Εσύ»

  Mostra libro

• 

  Έστω μια φορά

  Όλγα Τσαμούταλη

  • 0
  • 0
  • 0

  Η συγγραφέας Ευρυδίκη Καρατζόγλου ζει μόνο μέσα απ' τα βιβλία της τη φαντασμαγορία του έρωτα μένοντας αφοσιωμένη σ' έναν γάμο συμβατικό με τον Φίλιππο. Μεγαλωμένη από την αυταρχική Περσεφόνη, που αφότου χήρεψε έμεινε ακλόνητα πιστή στη μνήμη του άντρα της, ακολουθεί τα χνάρια της. Δεν γνωρίζει όμως πως και η μητέρα της ζει με την ανάμνηση μιας ανεκπλήρωτης αγάπης με τον αστυνόμο Άνθιμο Αργυρίου, επιστήθιο φίλο του νεκρού συζύγου της.
  Τι θα συμβεί όταν η Ευρυδίκη παραδοθεί στα αισθήματά της για τον γοητευτικό ηθοποιό Ορφέα;
  Τι θα συμβεί όταν η Περσεφόνη ξανασυναντηθεί με τον Άνθιμο;
  Και πώς θα εξελιχθεί η σχέση του Άνθιμου με την Καλλιόπη, την αδερφή του, όταν εκείνη αποφασίσει να αποκαλύψει το οικογενειακό μυστικό που τη βαραίνει πενήντα οκτώ ολόκληρα χρόνια;
  
  
  Τρεις ερωτικές ιστορίες μπλέκονται αναμεταξύ τους και με φόντο έναν φόνο αποδεικνύουν πως ο έρωτας είναι άλλοτε αγγελούδι κι άλλοτε δαίμονας∙ πως η λογική, όταν επιβάλλεται στην καρδιά, καταλήγει να είναι άλλοτε ο σωτήρας και άλλοτε ο δήμιός της.
  
  
  
  20 Ιουλίου 1998
  Ανησυχώ... Δεν μου αρέσει ο ώριμος εαυτός μου. Η ωριμότητά μου παραπατάει σαν μεθυσμένη. Φοβάμαι μήπως φανερωθεί το ανώριμο παιδί που κρύβω μέσα μου. Φοράω τη μάσκα μου και τρέμω μήπως φανεί η αλήθεια. Άραγε θα την αντέξουν οι άλλοι την αλήθεια; Καλά καλά δεν την αντέχω η ίδια...
  
  17 Αυγούστου 1998
  Νιώθω σαν να έχει πιάσει το μυαλό μου σκουριά και αδυνατεί να πάρει στροφές. Κάτι μου πάει στραβά, αλλά, ενώ ξέρω την αιτία, δεν κάνω τίποτα. Μου λείπει σίγουρα μια ψηφίδα αυτογνωσίας. Μου λείπει εκείνη η εμπειρία που θα με κάνει να τινάξω το ψέμα από πάνω μου…
  
  15 Οκτωβρίου 1998
  Νιώθω ελλιπής... Ένα κομμάτι μου έχει μείνει ατροφικό, σαν λουλουδάκι δίχως ήλιο… Πώς να ανθίσει ένας σπόρος κάτω απ' τη σκιά;

  Mostra libro

• 

  Το μένος

  Alex Michaelides

  • 0
  • 0
  • 0

  Το όνομά μου είναι Έλιοτ Τσέις και θα σας πω μια ιστορία
  που δεν μοιάζει με καμία άλλη.
  Είναι μια ιστορία για έναν φόνο.
  Ή ίσως αυτό δεν είναι εντελώς αλήθεια.
  Γιατί ουσιαστικά είναι μια ιστορία για την αγάπη, έτσι δεν είναι;
  
  Η Λάνα Φάραρ, πρώην σταρ του κινηματογράφου, προσκαλεί κάθε χρόνο τους πιο στενούς της φίλους να περάσουν τις διακοπές του Πάσχα στο ειδυλλιακό ιδιωτικό της νησί στην Ελλάδα.
  Φέτος όμως η παρέα βρίσκεται παγιδευμένη στο νησί εξαιτίας του ανέμου, που οι ντόπιοι ονομάζουν «μένος».
  Κι ενώ οι εφτά φίλοι περνούν τις μέρες τους διασκεδάζοντας, έρχεται μια νύχτα που καταλήγει στον θάνατο του ενός.
  Μόνο ένας από τους υπόλοιπους έξι μπορεί να είναι ο υπαίτιος.
  Τι κρύβεται πίσω από τις παλιές φιλίες; Τι κίνητρο μπορεί να είχε ο δράστης;
  Ένα μυστήριο γεμάτο ανατροπές και εκπλήξεις, που καταλήγει σε μια αξέχαστη κορύφωση.
  Μπορεί να νομίζετε ότι ξέρετε τι έχει συμβεί. Όμως κάνετε λάθος…
  
  Ένα φανταστικό νέο θρίλερ από τον Alex Michaelides, τον διεθνή βραβευμένο συγγραφέα best sellers.
  
  Ποτέ μην ξεκινάς ένα βιβλίο μιλώντας για τον καιρό.
  Ποιος το είπε αυτό; Δεν θυμάμαι – μάλλον κάποιος διάσημος συγγραφέας.
  Όποιος κι αν ήταν, δίκιο είχε.
  Ο καιρός είναι βαρετός. Κανείς δεν θέλει να διαβάσει για τον καιρό, ειδικά στην Αγγλία, όπου κάνουμε τόσες συζητήσεις γι' αυτόν. Οι άνθρωποι θέλουν να διαβάσουν για ανθρώπους – και γενικά, σύμφωνα με την εμπειρία μου, πηδάνε τις παραγράφους με τις περιγραφές.
  Είναι καλή συμβουλή να αποφεύγεις να μιλάς για τον καιρό – και τώρα την αγνοώ υπ' ευθύνη μου. Μια εξαίρεση που επιβεβαιώνει τον κανόνα, ελπίζω. Μην ανησυχείτε, η ιστορία μου δεν λαμβάνει χώρα στην Αγγλία, επομένως δεν μιλάω για βροχή εδώ. Τραβάω μια κόκκινη γραμμή στη βροχή – κανένα απολύτως βιβλίο δεν πρέπει να ξεκινάει ποτέ με βροχή. Χωρίς καμία εξαίρεση.
  Μιλάω για άνεμο. Για τον άνεμο που στροβιλίζεται στα ελληνικά νησιά. Τον άγριο, απρόβλεπτο ελληνικό άνεμο. Έναν άνεμο που σε τρελαίνει.
  Ο άνεμος ήταν σφοδρός εκείνο το βράδυ – το βράδυ του φόνου. Ήταν δυνατός, μανιασμένος – έπεφτε με ορμή πάνω στα δέντρα, σάρωνε τα μονοπάτια, σφύριζε, μοιρολογούσε, άρπαζε όλους τους άλλους ήχους και το 'βαζε γρήγορα στα πόδια.

  Mostra libro

• 

  Θα ξανάρθουν τα χελιδόνια

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Όσοι βρίσκονται στην άκρη του γκρεμού, συνήθως, ψάχνουν από κάπου να πιαστούν. Ψάχνουν ένα χέρι, μια φωνή, μια προσδοκία, μια ελπίδα εξ ουρανού, μια ψευδαίσθηση έστω, ένα νεύμα, που να τους καλεί σε μια ανοιχτή αγκαλιά. Οι περισσότεροι. Γιατί υπάρχουν και πολλοί που απλώς αφήνονται να κυλήσουν. Είν' αυτοί που, όταν έρθουν οι διασώστες, αν έρθουν, κρύβονται για να μην τους εντοπίσουν. Είναι περίεργο, αλλά έχει και μια γλύκα η άβυσσος. Υπάρχει μια σχέση ερωτική με την αυτοκαταστροφή. Αν συναντήσεις έναν τέτοιον άνθρωπο, μη γελαστείς κι επιχειρήσεις να τρυπήσεις την ψυχή του. Η άκρη του γκρεμού είναι προσωπική του υπόθεση. Δεν σε αφορά.
  Κι επειδή δεν φτάνει εκεί κανείς από τη μία μέρα στην άλλη, υπάρχει μακριά διαδρομή, μην ανοίξεις κουβεντούλα για τα κακώς κείμενα. Εκείνος, αν θέλει, θα σου πει.
  Και σίγουρα θα ψεύδεται στα περισσότερα απ' όσα θα σου αραδιάσει…

  Mostra libro

• 

  Ο λευκός ελέφαντας

  Ελισάβετ Νάκου

  • 0
  • 0
  • 0

  Πώς θα ήταν η Αλίκη αν έμπλεκε με σκληρά ναρκωτικά στη Χώρα των Θαυμάτων; Πώς είναι η ζωή ενός κοριτσιού κανονικής ελληνικής οικογένειας όταν κυριεύεται από την ηρωίνη στα κα­λά καθούμενα ή στα όχι-πολύ-καλά καθούμενα; Πώς είναι να βουλιάζει το ίδιο κορίτσι στον πιο βαθύ εθισμό και πώς είναι να καταφέρνει στο τέλος να βγει στην επιφάνεια κλοτσώντας, δηλαδή να τα κόψει όλα μαχαίρι;
  Το κορίτσι στη θέση της Αλίκης είναι αληθινό, η ιστορία του, που τρέχει σε αυτό το βιβλίο, είναι πιο αληθινή από την αλήθεια. Τρέχει κυριολεκτικά από καθωσπρέπει σπίτια σε καταγώγια, σε φοιτητικά υπόγεια, σε στενάχωρες συνθήκες, σχέσεις, έρωτες και φιλίες, με μια αισιοδοξία και την ανακουφιστική λύση στο τέλος, εκεί ακριβώς που περιμένεις ότι το έργο που διαβάζεις θα γίνει βαριά τραγωδία: Δεν πηγαίνουν όλα καλά πάντα στη ζωή, αλλά μερικές φορές πηγαίνουν. Μερικές φορές η ηρωίδα γλιτώνει, βγαίνει από το λούκι, στέκεται στα πόδια της.
  Και αφηγείται με απλή γλώσσα τη συναρπαστική, τραγική, με­ρικές φορές αστεία, ζωηρή, λαχανιαστή, γοητευτική, αλλά κυρίως παν-αληθινή ιστορία της…
  Μανίνα Ζουμπουλάκη  
  
  
  Βασισμένο σε αληθινή ιστορία
  
  
  Από τη σκληρή πολιτικοποίηση στα σκληρά ναρκωτικά, και κατόπιν η σκληρή λυτρωτική αυτογνωσία. Μια συγκλονιστική αφήγηση σε πρώτο πρόσωπο για τη χαμένη πρωτοπορία της γενιάς της Mεταπολίτευσης, για τα όνειρά της και τους χαμένους παραδείσους της.
  Πάσχος Μανδραβέλης
  
  Ο λευκός ελέφαντας διαβάζεται σαν μυθιστόρημα ενηλικίωσης — ενηλικίωσης the hard way: Ένα αξιολάτρευτο κοριτσάκι, τόσο χαριτωμένο, ώστε εμφανίζεται σε τηλεοπτική διαφήμιση, γλιστράει σε μια ιδιωτική κόλαση. Η δεύτερη πτυχή της προτροπής «sex, drugs & rock'n'roll» είναι ζοφερή και αγωνιώδης: Μερικοί γλιτώνουν· άλλοι δεν γλιτώνουν. Η Αγνή διασώζεται την έσχατη ώρα: Η «οδύσσειά» της, η περιπλάνηση στις αιχμηρές άκρες της ύπαρξης, τελειώνει με μια λύτρωση που μοιάζει με θρίαμβο.
  Σώτη Τριανταφύλλου
  
  
  Η Αγνή Ιωάννου είναι ψυχοθεραπεύτρια και συγγραφέας. Στο πρώτο της μυθιστόρημα με τίτλο «Λευκός Ελέφαντας» μοιράζεται μια μυθιστορηματική αφήγηση της ζωής της, της καταστροφικής εξάρτησής της από τα ναρκωτικά αλλά και το ταξίδι της προς τη νίκη.

  Mostra libro