Altri libri che potrebbero interessarti

• 

  Άνθρωποι που συναντάμε στις...

  Emily Henry

  • 0
  • 0
  • 0

  Δύο αχώριστοι φίλοι
  Η Πόπι και ο Άλεξ δεν έχουν τίποτα κοινό.
  Εκείνη αγαπάει την περιπέτεια και δουλεύει ως ταξιδιωτική συντάκτρια με έδρα τη Νέα Υόρκη. Εκείνος προτιμάει να κάθεται σπίτι με συντροφιά ένα καλό βιβλίο και είναι καθηγητής στο λύκειο της μικρής πόλης όπου μεγάλωσαν.
  Και όμως, αυτοί οι δύο εντελώς διαφορετικοί άνθρωποι καταλαβαίνουν απόλυτα ο ένας τον άλλον.
  
  Δέκα καλοκαιρινά ταξίδια
  Όλα ξεκίνησαν την πρώτη τους χρονιά στο πανεπιστήμιο, όταν τυχαία έκαναν μαζί το ταξίδι της επιστροφής στο σπίτι για τις καλοκαιρινές διακοπές.
  Έκτοτε και για μια δεκαετία, έχουν την παράδοση να περνούν μαζί μια περιπετειώδη εβδομάδα διακοπών.
  Μέχρι που πριν από δύο χρόνια καταστράφηκαν τα πάντα… Από τότε δεν έχουν ξαναμιλήσει.
  
  Μία τελευταία ευκαιρία να ερωτευτούν
  Η Πόπι έχει όλα όσα είχε ποτέ θελήσει, αλλά παρ' όλα αυτά νιώθει ένα κενό.
  Η τελευταία φορά που ένιωσε αληθινά ευτυχισμένη ήταν δύο καλοκαίρια πριν, σε εκείνο το μοιραίο ταξίδι με τον Άλεξ. Και ας πήγαν στο τέλος όλα στραβά.
  Με αυτή την αφορμή αποφασίζει να παρακινήσει τον κολλητό της να κάνουν ένα ακόμα ταξίδι μαζί. Ως εκ θαύματος, εκείνος συμφωνεί.
  Έχει μία εβδομάδα για να διορθώσει τα πάντα. Όμως πρώτα θα πρέπει να παραδεχθεί την αλήθεια στον ίδιο της τον εαυτό.
  Τι θα μπορούσε να πάει στραβά;
  
  
  
  «Η καλύτερη καλοκαιρινή απόδραση της χρονιάς!»
  Jodi Picoult
  
  «Το βιβλίο που ξεχώρισε το κοινό για το 2021».
  Marie Claire
  
  
  «Η πένα της Emily Henry δημιουργεί δύο αξιαγάπητους χαρακτήρες. Το βιβλίο αυτό είναι μια εξαιρετική επιλογή για τους αναγνώστες που αναζητούν τις δικές τους καλοκαιρινές διακοπές».
  Publishers Weekly
  
  
  «Όλο το ταλέντο της Emily Henry φαίνεται ξεκάθαρα στους έξυπνους, γεμάτους χιούμορ διαλόγους της Πόπι και του Άλεξ. Ένα βιβλίο που αποτίει φόρο τιμής στις κλασικές ρομαντικές κομεντί που αγαπήσαμε».
  Kirkus Reviews

  Mostra libro

• 

  Ο συνταγματάρχης δεν κοιμάται

  Emilienne Malfatto

  • 0
  • 0
  • 0

  Σε μια ανώνυμη πόλη μιας ανώνυμης χώρας σε πόλεμο ένας συνταγματάρχης ειδικός στις ανακρίσεις κάνει καθημερινά, μεθοδικά την αδυσώπητη δουλειά του: βασανίζει ανθρώπους για να μιλήσουν. Το βράδυ όμως ο συνταγματάρχης δεν κοιμάται. Ένας στρατός από φαντάσματα, τα θύματά του, έχει καταλάβει τα όνειρά του. Έξω βρέχει συνέχεια. Πόλη και άνθρωποι συγχωνεύονται σε ένα θολό τοπίο, λίγο σαν όνειρο – ή εφιάλτη. Τρεις άντρες χαμένοι, τρεις σκιές, περιφέρονται μέσα στην ατέλειωτη σκοτεινιά. Ο συνταγματάρχης, βασανισμένος βασανιστής. Η ορντινάντσα του, που παρατηρεί σιωπηλά και από απόσταση. Και, σε ένα μεγάλο άδειο μέγαρο, ένας στρατηγός που τρελαίνεται σιγά σιγά… Ένα σκληρό και παράξενα όμορφο βιβλίο για τον πόλεμο, τους άντρες και την τρέλα. Για τις ερειπωμένες πόλεις και τις ρημαγμένες ψυχές του πολέμου – κάθε πολέμου.
  
  Ο συνταγματάρχης έχει ξεχάσει από ποια ακριβώς στιγμή και έπειτα έπαψε να κοιμάται. Ύστερα από ποιον νεκρό, ποια ανάκριση, ποια μάχη, ποιο κορμί, που έπαψε πια να είναι κορμί. Πιστεύει πως αυτό πρέπει να έγινε σταδιακά.
  Τη συνειδητοποίησε πλήρως την τιμωρία του, αυτή την ισόβια ποινή στην οποία τον καταδίκασαν τα θύματά του που αρνούνται να του δώσουν αμνηστία έστω και προσωρινά, έστω για λίγες ώρες μόνο. Πάντα πρέπει να θυμάται και να βλέπει μπροστά του αυτούς που σκότωσε, αυτούς που εξακολουθεί να σκοτώνει διότι από τη στιγμή που κατέφτασε στο Άστυ συνεχίζει να εκτελεί το καθήκον του, τι άλλο μπορεί να κάνει, λέει μέσα του πως μονάχα αυτό ξέρει (σαν να ήταν γραφτό της μοίρας του) και κάθε πρωί λοιπόν συνεχίζει μετά την άγρυπνη νύχτα του, ντύνεται, βάζει τη στολή του, τον κόκκινο μπερέ του, παίρνει το σακίδιό του και βγαίνει στον γκρίζο κόσμο όπου τον περιμένει η ορντινάντσα δίπλα στο τζιπ του οποίου η μηχανή είναι ήδη αναμμένη επειδή δεν υπάρχει καιρός για χάσιμο κι επειδή έχει μπόλικη δουλειά μπροστά του.
  
  Βραβευμένη με PRIX GONCOURT πρώτου μυθιστορήματος

  Mostra libro

• 

  Ασκητική (χαρτόδετο)

  ΜΙΧΑΛΗΣ ΚΑΜΑΚΑΣ

  • 0
  • 0
  • 0

  «Δεν ελπίζω τίποτα, δε φοβούμαι τίποτα, είμαι λεύτερος».
  
  Η Ασκητική είναι ένα φιλοσοφικό μανιφέστο που διέπεται από έναν οραματικό-προφητικό τόνο, εμποτισμένο με τη λυρικότητα του δη­­μιουργού της. Το νόημα της ζωής και της ύπαρξης συμπυκνώνεται σε έναν συνεχή αγώνα κατά το «ανηφόρισμα του ανθρώπου», όπου το ηθικό «χρέος» συμβαδίζει με την υπαρξιακή «κραυγή», δίνοντας φωνή στην «ελευθερία», στην πλήρη αποδέσμευση της ανθρώπινης οντότητας από κάθε φόβο αλλά και κάθε ελπίδα. Ο Καζαντζάκης επεξεργάστηκε την Ασκητική του ξανά και ξανά, είναι ο σπόρος από όπου βλάστησε όλο του το έργο, όπως εξομολογήθηκε κάποια στιγμή στον Πρεβελάκη. Με άλλα λόγια, πρόκειται για την πεμπτουσία της σκέψης του. Αυτό το γενναιόδωρο βιβλίο, με την οδυνηρή ειλικρίνεια και την ποιητικότητά του, είναι ο διακαής πόθος της ελευθερίας, ο αγώνας προς την ολοκλήρωση, που τελικά καταλήγει σε μια δυνατή κραυγή για να μας οδηγήσει στο ανώτατο σκαλοπάτι της ωριμότητας: τη σιωπή.
  
  Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο· καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο· το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.
  Ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η επιστροφή· ταυτόχρονα το ξεκίνημα κι ο γυρισμός· κάθε στιγμή πεθαίνουμε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της ζωής είναι ο θάνατος. Μα κι ευτύς ως γεννηθούμε, αρχίζει κι η προσπάθεια να δημιουργήσουμε, να συνθέσουμε, να κάμουμε την ύλη ζωή· κάθε στιγμή γεννιούμαστε. Γι' αυτό πολλοί διαλάλησαν: Σκοπός της εφήμερης ζωής είναι η αθανασία.

  Mostra libro

• 

  Οι χάρτες των υπέροχων σωμάτων μας

  Maddie Mortimer

  • 0
  • 0
  • 0

  Κάτι κινείται με κακόβουλη χαρά μέσα στο σώμα της Λία, μαθαίνοντας τη ζωή της με κάθε λεπτομέρεια. Κάτι που αλλάζει σχήματα και διαφεύγει ταξιδεύει μέσα της απ' άκρη σ' άκρη. Εξαπλώνεται.
  
  Η Λία, ο άντρας της και η κόρη τους είναι μια ευτυχισμένη οικο­γέ­νεια. Ώσπου μια ξαφνική διάγνωση απειλεί να εκτροχιάσει τις ζωές τους. Καθώς ο εισβολέας κατακτά το σώμα της και η ιστορία της γίνεται ιστορία του, η Λία θέλει κι άλλο χρόνο. Θέλει να ζήσει, να χαρεί την κόρη της, που μόλις μπαίνει στην εφηβεία. Και να κλείσει επιτέλους τους λογαριασμούς της με το παρελθόν. Αλλά πώς μπορούμε να αφήσουμε πίσω μας τα γεγονότα που μας σημάδεψαν, όταν το ίδιο μας το σώμα είναι αυτό που φέρει τα σημάδια; Και υπάρχει άραγε η στιγμή που είμαστε έτοιμοι να πούμε αντίο;
  
  Ένα μυθιστόρημα που ακροβατεί με τόλμη ανάμεσα στο προσωπικό και στο καθολικό, στη θλίψη και στην ελπίδα. Μια ιστορία για το τι σημαίνει να ενηλικιώνεσαι, ακόμη και στο τέλος της ζωής σου. Μια ιστορία για το φως και το σκοτάδι που κατοικούν μέσα μας, μέσα στα υπέροχα, μοναδικά σώματά μας.
  
  
  Βραβείο Desmond Elliott 2022
  Στη μακρά λίστα για το βραβείο Booker 2022
  
  
  «Αξιοσημείωτο… Φέρνει δάκρυα στα μάτια, αλλά είναι επίσης γεμάτο ελπίδα… Θαρραλέο, επινοητικό και ώριμο».
  The Sunday Times
  
  «Αναμφισβήτητα εντυπωσιακό. Η Mortimer είναι σίγουρα ένα ταλέντο που πρέπει να παρακολουθεί κανείς».
  The Telegraph
  
  «Λυρικό και πανέμορφο, ένα μυθιστόρημα που δεν μοιάζει με κανένα άλλο».
  Stylist
  
  «Εκπληκτικό… Δεν επιτρέπει στη λύπη να εξοβελίσει το χιούμορ και τη χαρά».
  The New Yorker
  
  «Φιλόδοξο, άναρχο… δεν σταματά να επινοεί… ευαίσθητο και πειστικό… αιχμηρά αστείο».
  The Guardian
  
  «Η Mortimer φτιάχνει ένα καταπληκτικό βιβλίο που αγγίζει τα όρια στα οποία μπορεί να φτάσει μια ζωή».
  Booklist
  
  Ανάμεσα στα καλύτερα βιβλία του 2022 για τα Time, The New Yorker και The Wall Street Journal
  
  Στη βραχεία λίστα για τα βραβεία Dylan Thomas, Goldsmiths και Sunday Times 2022

  Mostra libro

• 

  Άνοια

  Panos Sakelis

  • 0
  • 0
  • 0

  “Δεν βαρέθηκες να κρατάς σημειώσεις;” την ρώτησε σιγανά ο Τομ. “Δεν βλέπεις πως τίποτα δεν αλλάζει;” Η Κλαίρη τον κοίταξε και σε μια γωνιά του χαρτιού της του έγραψε: Τρέχω ένα πρόγραμμα μ’ αυτά. Φοβάμαι πως πλησιάζουμε σε μια κρίσιμη καμπή που θα πυροδοτήσει μια ζοφερή πραγματικότητα. Ο Τομ δεν είπε τίποτα αλλά συνοφρυώθηκε. Πρώτη φορά η Κλαίρη δεν τολμούσε να μιλήσει ανοιχτά. Κάτι έγραψε κι αυτός σ’ ένα χαρτί και με τρόπο το έσπρωξε μπροστά της. Με τρομάζεις, ήταν γραμμένο στο χαρτί. Τί φοβάσαι;

  Mostra libro

• 

  Και έζησαν πέντε

  Holly Jackson

  • 0
  • 0
  • 0

  Οχτώ ώρες. Έξι φίλοι.
  Μια κόκκινη κουκκίδα τους σημαδεύει…
  
  Η ατμόσφαιρα ήταν πνιγηρή, σαν σιρόπι, με μια οσμή βενζίνης και γινόταν ακόμα πιο ανυπόφορη με κάθε ανάσα τους μέσα στο τροχόσπιτο. Η Ρεντ έκλεισε τα μάτια της για να σκεφτεί πως δεν ήταν εκεί… Ένας από εσάς ξέρει κάτι. Ένα μυστικό. Μπορεί εσείς να μη με βλέπετε, αλλά σας βλέπω εγώ. Αν προσπαθήσετε να ξεφύγετε, θα πυροβολήσω.
  Η Ρεντ με την καλύτερή της φίλη, τον μεγαλύτερο αδελφό της και την τέλεια κοπέλα του, το αγόρι που της αρέσει και έναν φίλο από το σχολείο πηγαίνουν μια ανοιξιάτικη εκδρομή, όταν ένας δυνατός ήχος, σαν έκρηξη, συνταράζει τη νύχτα. Το τροχόσπιτό τους παθαίνει λάστιχο στη μέση του πουθενά. Δεν έχουν σήμα στο κινητό και σύντομα θα καταλάβουν ότι δεν πρόκειται για ατύχημα… Κάποιος που κρύβεται στο σκοτάδι τους έχει εγκλωβίσει εκεί και τους σημαδεύει· κάποιος τους θέλει νεκρούς.
  Απομένουν οχτώ ώρες μέχρι την αυγή και οι έξι φίλοι πρέπει να δραπετεύσουν από το ακινητοποιημένο τροχόσπιτο ή να μαντέψουν ποιος είναι ο στόχος. Όταν κάποιος σπάει την ομερτά, η ένταση μέσα στο κλειστοφοβικό σκηνικό θα φτάσει σε θανάσιμα επίπεδα. Δεν θα επιβιώσουν όλοι στο τέλος της νύχτας…

  Mostra libro