Other books that might interest you

• 

  Το ποτάμι των χιλίων τυφλών

  Η Αγία Γραφή

  • 0
  • 0
  • 0

  Σε μια φανταστική ορεινή κωμόπολη της Αρκαδίας η Μάγδα Ζεΐρη, γυναίκα του τέως δημάρχου, διατηρεί την ισχύ της, ασκώντας κύρος με την επιβλητική της φυσιογνωμία. Παράλληλα, αναπολεί τις στιγμές δόξας και μεγαλείου, απολαμβάνοντας τον θαυμασμό μεγάλης μερίδας του τοπικού πληθυσμού.
  Όμως, όσο τα χρόνια περνούν, η διαρκώς αμείωτη αίσθηση που έχει για τον εαυτό της ως τοποτηρητή της ηθικής καθώς και η βαθιά πεποίθησή της ότι βρίσκεται πάνω από όλους τους άλλους τής δίνουν την εντύπωση ότι η κοινωνία στην οποία ζει δεν της αξίζει, με αποτέλεσμα να παγώνει σιγά σιγά η καρδιά της.
  Έτσι, η Μάγδα, θέλοντας να ελέγχει τους ανθρώπους, ξεκινά να υφαίνει έναν δηλητηριώδη ιστό, στα δίχτυα του οποίου θα παγιδευτεί όλη η κωμόπολη. εντέλει διχάζοντάς τη σε έναν μικρό εμφύλιο, όπου ξυπνούν τα πάθη και οι έχθρες που ήταν βαθιά κρυμμένα μέσα στις ψυχές των ανθρώπων.
  
  Το Ποτάμι των χιλίων τυφλών είναι ένα έργο για τη διαφθορά της εξουσίας, τους έρωτες, τα μίση και τα πάθη που διαχρονικά κυριαρχούν σε ανθρώπους και κοινωνίες.
  Με λογοτεχνική δεινότητα και διεισδυτική ματιά, μας δείχνει ότι η ανθρώπινη φύση πάντα επιβεβαιώνει τις υψηλότερες και τραγικότερες προσδοκίες...
  
  
  Είναι πιο εύκολο να μισείς απ' ό,τι να αγαπάς;
  
  Η εξουσία είναι τόσο ισχυρό ναρκωτικό;
  
  Αυτό το βιβλίο είναι ένα δράμα μέσα στα βουνά που ψάχνουν την ανατολή.

  Show book

• 

  Το ταξίδι που λέγαμε

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Είναι άνοιξη! Απόβραδο.
  Με πνίγει η άνοιξη. Μου κόβει την ανάσα.
  Δεν αντέχει πια η ψυχή μου να κουβαλήσει τόση ομορφιά.
  Σαν να φορτώσεις στη ράχη μιας κάμπιας ένα κόκκινο ρόδι.
  Φουσκώνουν οι φλέβες μου, πονάει το αίμα μου, παλεύουν να βλαστήσουν οι σπόροι μέσα μου και δεν υπάρχει χώμα για να ριζώσουν. Δεν υπάρχει αρκετό νερό να ποτιστούν.
  Όταν έπρεπε να κόψω όλους τους άγριους θάμνους να ελευθερωθεί το τοπίο, δεν το 'κανα.
  Λυπήθηκα τα φίδια, που δεν θα είχαν άλλες φωλιές για να κρυφτούν.
  Όταν έπρεπε να φυλάξω λίγο νερό, για ώρα ανάγκης, δεν το 'κανα. Λυπήθηκα τ' αδέσποτα, που διψούσαν.
  Τώρα... Τώρα, πώς να φυτρώσουν οι βολβοί;
  Πώς να ποτιστούν τα όνειρα...
  Παρ' όλα αυτά, δεν λέω πως δεν βρίσκω κάποιες λύσεις.
  Πάντα υπάρχει ένα ξεχασμένο, άδειο κονσερβοκούτι στην ψυχή μου.
  Με φτάνει για να φυτέψω ένα λουλούδι, εποχιακό.
  «Δεν ξέρω αν υπάρχει άλλο πλάσμα επί της γης, που να υπηρετεί και να λατρεύει τόσο το εφήμερο όσο εσύ!»
  μου είπε κάποτε ένας εραστής μου.
  «Αμέ! Υπάρχει. Οι πεταλούδες!» του απάντησα.

  Show book

• 

  Η μοναξιά του Τοξότη

  Mia Sheridan

  • 0
  • 0
  • 0

  Ο Τρέιβις Χέιλ τα έχει όλα. Είναι διοικητής της Αστυνομίας στην ειδυλλιακή παραλίμνια πόλη Πέλιον και, παρόλο που το παρελθόν του ήταν γεμάτο ατυχείς επιλογές, το μέλλον του είναι πολλά υποσχόμενο.
  Ο δρόμος του διασταυρώνεται –εντελώς απροσδόκητα– με δυο νέους που ήρθαν πρόσφατα στην πόλη.
  Είναι τα αδέλφια Ίστον και Χέιβεν Τόρες.
  Με τραγικό τρόπο διαλύθηκε η ζωή τους στο Λος Άντζελες και αναγκάστηκαν να ξεκινήσουν ένα μακρύ ταξίδι χωρίς συγκεκριμένο προορισμό. Βρίσκουν δουλειά στο Πέλιον και η Χέιβεν ελπίζει ότι η παραμονή τους εκεί θα αποδειχτεί αξέχαστη.
  Όταν όμως συναντά τον διοικητή της Αστυνομίας –έναν άντρα αλαζονικό με έντονη προσωπικότητα– και μαθαίνει για το σκανδαλώδες παράπτωμα του αδελφού της, υποθέτει ότι δεν θα έχουν μέλλον στην πόλη.
  Αισθήματα φιλίας ανθίζουν απρόσμενα μεταξύ τους και η Χέιβεν ανακαλύπτει πως ο Τρέιβις έχει πολλές διαφορετικές πτυχές. Προτού όμως το καταλάβουν, η φιλία ανατρέπεται, το πάθος καταστρέφει την τελειότητα και οι δύο διαπιστώνουν ότι μερικές φορές πρέπει να τα χάσεις όλα, για να βρεις αυτό που έχεις πραγματικά ανάγκη.

  Show book

• 

  Ρολόι χωρίς δείκτες

  Carson McCullers

  • 0
  • 0
  • 0

  Είναι άνοιξη, όταν ο Τζ. Τ. Μαλόουν, φαρμακοποιός σε μια μικρή πόλη του Νότου, μαθαίνει ότι σύντομα θα πεθάνει.
  Ενώ προσπαθεί να αποδεχτεί την ασθένειά του, ο φίλος του, ο δικαστής Κλέιν, προσπαθεί να αποτρέψει την κατάργηση του φυλετικού διαχωρισμού στα σχολεία – κατά τη γνώμη του, ένα σκάνδαλο που απειλεί τις αξίες του Νότου! Ο εγγονός του δικαστή, ο Τζέστερ, δεν συμμερίζεται τις απόψεις του. Παλεύει να βρει τη δική του θέση στον κόσμο και αποζητά την αγάπη του Σέρμαν, του μαύρου βοηθού του παππού του. Αλλά ο Σέρμαν νιώθει να τον πνίγει η οργή για τις διακρίσεις που υφίσταται η φυλή του…
  Τέσσερις ήρωες, τέσσερις ζωές που συγκλίνουν σ' ένα σημείο χωρίς επιστροφή, μια δραματική σύγκρουση που θα αλλάξει τα πάντα…
  Οι φυλετικές διακρίσεις, το χάσμα των γενεών, η ασίγαστη ανάγκη μας για αγάπη και αποδοχή, και η στιγμή της ηθικής επιλογής, που έρχεται πάντα για όλους, σε ένα μυθιστόρημα με τη διεισδυτικότητα, τη λεπτή ειρωνεία και τη βαθιά συμπόνια της Carson McCullers.
  
  [Η McCullers] κατάλαβε την ανθρώπινη καρδιά τόσο βαθιά, ώστε κανείς άλλος συγγραφέας δεν μπορεί να ελπίζει ότι θα την ξεπεράσει.
  Tennessee Williams

  Show book

• 

  Το σχολείο της πορνείας - ΠΙΕΤΡΟ...

  ΠΙΕΤΡΟ ΑΡΕΤΙΝΟ

  • 0
  • 0
  • 0

  Η Νάνα, φημισμένη εταίρα της Ρώμης του 1500, αναλαμβάνει να διδάξει τα μυστικά της τέχνης της στην κόρη της, την Πίπα. Έτσι, μαθαίνουμε πώς πρέπει να τρώει και να μιλάει μια αξιοπρεπής πόρνη, πώς να φέρεται στον εραστή της και στους φίλους του, και τι κόλπα να κάνει στο κρεβάτι. 
  Μια παρωδία πλατωνικού διαλόγου, γραμμένη από την απολαυστική πένα του Αρετίνο, ενός συγγραφέα που έτρεμαν οι ισχυροί της εποχής, φτάνοντας στο σημείο να τον «εξαγοράζουν» με δώρα για να μην ασχοληθεί μαζί τους στα έργα του.

  Show book

• 

  Το φέρετρο θα παραμείνει κλειστό...

  Thomas Pagonis, Tomazo Pagonis

  • 0
  • 0
  • 0

  Τον έλεγαν Πενθέα Χ. και μου είπε πως εργαζόταν σε διαλυτήριο πλοίων.  Πως είχε υψηλή θέση και πως το «οικονομικό» το είχε λυμένο…. Είπε ακόμα πως του άρεσαν τα δημιουργικά «χαλάσματα». Πως του άρεσε να «δωρίζει» αυτό που άλλοι νομίζουν πως είναι «τέλος» και το ονομάζουν θάνατο.  Έτσι είπε… 
  -«Δωρίζω θάνατο στους θνησιγενείς! Στην αρχή,  ήταν χόμπι! Μα σύντομα εξελίχθηκε σε δημιουργική τέχνη!  Και σε  επιστήμη! 
  Και εγώ δεν είπα τίποτα.  Πήρα το ύφος του παγερά αδιάφορου ακροατή και τον άφησα να συνεχίσει δίχως στιγμή να τον διακόψω. 
  ..... 
  -«Και τι σημαίνει άραγε “στυγερός δολοφόνος”;  Προφανώς μια φράση κλισέ.  Την χρησιμοποιούν μόνο και μόνο επειδή δεν γνωρίζουν ανάγνωση και γραφή. Επειδή δεν αντιλαμβάνονται πως η ζωή προέρχεται από τον θάνατο…  Τους καρφώθηκε στο μυαλό από τα φοιτητικά χρόνια, …προφανώς σε κάποια δευτεροκλασάτη σχολή δημοσιογραφίας. Και την «φτύνουν» πάνω στο χαρτί σαν στραγάλι που σκάλωσε στο λαιμό και τους πνίγει.  Κάτι σαν το “ειρήσθω εν παρόδω”, ή το “προφανώς”.  Κλισέ!  Ακούς εκεί; ... Στυγερός δολοφόνος!» 
   

  Show book