Outros livros que poderiam interessá-lo

• 

  Χωρίς έρωτα - Δώσε στη φιλία τη...

  Alice Oseman

  • 0
  • 0
  • 0

  Άρχισα να βλέπω καθαρά. Δεν είχα φάει ποτέ σκάλωμα με κάποιον· Ούτε με αγόρια, ούτε με κορίτσια, ούτε με κανέναν.
  
  Η Τζόρτζια δεν έχει ερωτευτεί ποτέ, δεν έχει ποτέ φιλήσει κανέναν ούτε καν έχει νιώσει να γουστάρει κάποιον. Ξεκινώντας το πανεπιστήμιο, πιστεύει ότι έχει έρθει η ώρα να βρει τον έρωτα. Όταν όμως οι πράξεις της προκαλούν χάος ανάμεσα στους φίλους της, αναρωτιέται γιατί οι ρομαντικές καταστάσεις μοιάζουν να είναι τόσο εύκολες για κάποιους ανθρώπους, αλλά όχι για την ίδια. Με νέους όρους να φτάνουν στ' αφτιά της –ασέξουαλ, αρομαντική– η Τζόρτζια είναι πιο αβέβαιη από ποτέ για τα συναισθήματά της.  Είναι καταδικασμένη να μείνει χωρίς έρωτα; Αναζητούσε εξαρχής μια λάθος σχέση;
  
  Μια ιστορία ταυτότητας και αποδοχής του εαυτού, γεμάτη ζεστασιά και χιούμορ, όπου η Τζόρτζια και οι φίλοι της ανακαλύπτουν ότι η πραγματική αγάπη δεν περιορίζεται στον έρωτα.

  Ver livro

• 

  Όχι πια άνθρωπος

  Osamu Dazai

  • 0
  • 0
  • 0

  Πώς γίνεται ένα κλασικό έργο της ιαπωνικής κουλτούρας να ανάγεται σε θρύλο στον χώρο των manga;
  Τι είναι αυτό που καθιστά τούτο το υπέροχο βιβλίο ένα κλασικό ανάγνωσμα, που τους αφορά όλους;
  
  Το Όχι πια άνθρωπος του Osamu Dazai, το δεύτερο μυθιστόρημα του κορυφαίου μεταπολεμικού Ιάπωνα συγγραφέα, είναι η συγκλονιστική και συναρπαστική ιστορία ενός νεαρού άντρα που προσπαθεί να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει.
  Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αποτυχημένο, ο ήρωας πασχίζει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, ακόμα κι όταν αισθάνεται ανίκανος να κατανοήσει τα ανθρώπινα όντα. Οι προσπάθειες του Γιόζο να συμφιλιωθεί με τον κόσμο γύρω του ξεκινούν από την παιδική του ηλικία και τελικά οδηγούν σε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας μετά την ενηλικίωσή του. Καταγράφοντας τις περιστασιακές σκληρότητες της ζωής και τις φευγαλέες στιγμές ανθρώπινης σύνδεσης και τρυφερότητας, θα πει:
  «Δεν μπορώ καν να διανοηθώ πώς είναι να ζει κάποιος σαν ανθρώπινο ον».
  Το Όχι πια άνθρωπος δεν είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο, αλλά ούτε αφήνει την επίγευση μιας απαισιοδοξίας. Είναι ένα μυθιστόρημα βαθιά συγκινητικό, ακόμα και εμψυχωτικό. Το να γνωρίζεις τι σημαίνει απόγνωση και να την υπερνικάς με τα μέσα που διαθέτεις –η φαντασία ήταν το μοναδικό όπλο του Dazai– αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα μοναδικό χάρισμα.
  Να συγκρούεσαι με έναν εχθρικό κόσμο ζητώντας επίμονα τη θέση σου σε αυτόν - αυτό εξηγεί τα πάντα για την απήχησή του στους νέους.
  
  Ο φόβος κάποιων ανθρώπων για τα άλλα ανθρώπινα όντα είναι τόσο μακάβριος, ώστε φτάνουν στο σημείο να λαχταρούν να αντικρίσουν με τα ίδια τους τα μάτια τέρατα ή και ακόμα πιο φριχτές οντότητες.
  
  Οι αδύναμοι φοβούνται αυτή καθαυτή την ευτυχία. Θα μπορούσαν να πληγωθούν ακόμα και με το βαμβάκι. Κάποιες φορές πληγώνονται ακόμα και από την ευτυχία.
  
  Από όλους τους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ μου, αυτή η δυστυχισμένη, η Τσουνέκο, ήταν ο μοναδικός που αγάπησα πραγματικά.
  
  Το Όχι πια άνθρωπος είναι το αριστούργημά του. Ο Dazai ήταν ένας αριστοκρατικός αλήτης, ένας αυτοχαρακτηριζόμενος παραβάτης, ωστό­σο έγραψε με τη μακροθυμία ενός ευαίσθητου γραφιά.
  Patti Smith

  Ver livro

• 

  Το φάντασμα της όπερας

  Gaston Leroux

  • 0
  • 0
  • 0

  Το Φάντασμα της Όπερας υπήρξε στην πραγματικότητα. Δεν ήταν, όπως πίστευαν για καιρό, δημιούργημα της φαντασίας των καλλιτεχνών, δεισιδαιμονία των διευθυντών ή καρπός των ευφάνταστων και ευεπηρέαστων εγκεφάλων των νεαρών χορευτριών, των ταξιθετριών, των υπευθύνων για τα βεστιάρια ή των θυρωρών. Υπήρξε πράγματι, με σάρκα και οστά, παρότι είχε υιοθετήσει την κανονική εμφάνιση ενός πραγματικού φαντάσματος· δηλαδή μιας φασματικής σκιάς. Όταν άρχισα να ερευνώ τα αρχεία της Εθνικής Ακαδημίας Μουσικής, έμεινα έκπληκτος από τις τρομερές συμπτώσεις ανάμεσα στα φαινόμενα που είχαν αποδοθεί στο «φάντασμα» και στην πιο απίστευτη, στην πιο ασύλληπτη τραγωδία που είχε ποτέ συμβεί και είχε συνεπάρει τους κύκλους της υψηλής παρισινής κοινωνίας· λίγο αργότερα συνέλαβα την ιδέα πως αυτή η τραγωδία θα μπορούσε να ερμηνευτεί λογικά μέσα από τα εν λόγω φαινόμενα.

  Ver livro

• 

  Το τελευταίο καρφί

  Stefan Ahnhem

  • 0
  • 0
  • 0

  Έχει εκβιάσει. Έχει καταχραστεί. Έχει βιάσει. Έχει θυσιάσει ψυχές για να φτάσει στην κορυφή. Από κάθε άποψη, είναι ένας απαίσιος άνθρωπος. Ονομάζεται Κιμ Σλέιζνερ και είναι ο αρχηγός της αστυνομίας στην Κοπεγχάγη.
  Η Ντούνια Χούγκαρντ κινείται στην παρανομία για να ερευνήσει κρυφά το πρώην αφεντικό της, τον Σλέιζνερ. Εδώ και μήνες, η Ντούνια και η ομάδα της συγκεντρώνουν πληροφορίες. Όταν ένας υψηλόβαθμος άνδρας της Υπηρεσίας Πληροφοριών της Δανίας και μια άγνωστη γυναίκα βρίσκονται νεκροί στον βυθό μιας λίμνης έξω από την Κοπεγχάγη, η παγίδα είναι επιτέλους έτοιμη. Το μόνο ερώτημα είναι: Ποιος θα παγιδευτεί;
  Στο μεταξύ, στην άλλη πλευρά των θαλάσσιων συνόρων, στο Χέλσινμποργκ, ο Σουηδός αστυνομικός Φάμπιαν Ρισκ λαμβάνει ένα μήνυμα που αλλάζει τα πάντα.
  Ο Stefan Ahnhem επιστρέφει με Το τελευταίο καρφί, το έκτο και τελευταίο βιβλίο της βραβευμένης παγκόσμιας best seller σειράς με πρωταγωνιστή  τον Φάμπιαν Ρισκ.
  Ένα πραγματικά υπέροχο φινάλε, που ταιριάζει απόλυτα σε αυτή την τόσο δυνατή σειρά.
  
  «Η γραφή του Ahnhem έχει μια πηγαία ζωντάνια και ειδικά με το Τελευταίο καρφί συνεχίζει να μας προσφέρει αστυνομικό σασπένς υψηλού επιπέδου».
  BTJ, Σουηδία
  
  «Στο Τελευταίο καρφί η χειμαρρώδης ορμή σε κατακλύζει. Ο Stefan Ahnhem γνωρίζει πώς να συνθέτει μια συναρπαστική ιστορία, ενώ πετυχαίνει να σκιαγραφήσει το πορτρέτο ενός πραγματικά διαβολικού ανθρώπου, ο οποίος έχει χρησιμοποιήσει όλα τα μέσα για να φτάσει στην κορυφή της ιεραρχίας της αστυνομίας της Δανίας».
  Ölandsbladet, Σουηδία
  
  «Ένα πραγματικά μεγαλειώδες φινάλε! Έχω διαβάσει όλα τα μυθιστορήματα της σειράς Φάμπιαν Ρισκ με χαρά, αλλά αυτό είναι αναμφίβολα το καλύτερο. Ακόμα και η αφιέρωση είναι εντυπωσιακά έξυπνη. Ο πρόλογος είναι υπέροχος, αποτελεί από μόνος του μια μικρή ιστορία υψηλής ποιότητας. Η κλιμάκωση των χαρακτήρων είναι επίσης εξαιρετική. Εκτός από τη δυνατή γλώσσα, όλο το βιβλίο είναι δοσμένο με μεγάλη προσοχή σαν κινηματογραφική ταινία. Πάνω απ' όλα όμως, ο Stefan Ahnhem διακρίνεται για την ευφάνταστη δραματουργία του. Πραγματικά απολαυστικό».
  Kapprakt, Σουηδία

  Ver livro

• 

  Άνθρωποι που διαβάζουν στην παραλία

  Emily Henry

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένα καλοκαίρι, δύο συγγραφείς χωρίς έμπνευση και ένα στοίχημα που θα τους κάνει να αναθεωρήσουν όλα όσα θεωρούσαν δεδομένα.
  Μια συγγραφέας ρομαντικών βιβλίων που δεν πιστεύει πια στην αγάπη και ένας βραβευμένος συγγραφέας υψηλής λογοτεχνίας θα βρεθούν αντιμέτωποι με τον χειρότερό τους εφιάλτη: την έλλειψη έμπνευσης!
  Ο Ογκάστους Έβερετ θεωρείται ένας από τους σημαντικότερους συγγραφείς της γενιάς του. Τα βιβλία της Τζένιουαρι Άντριους βρίσκονται στην κορυφή των best sellers. Όσο εκείνη γράφει με δεξιοτεχνία για ευτυχισμένους έρωτες, εκείνος σκοτώνει όλους τους κεντρικούς χαρακτήρες σε μια σκηνή!
  Είναι αντικειμενικά τα άκρως αντίθετα!
  Για την ακρίβεια, το μόνο κοινό τους είναι ότι θα μένουν σε γειτονικά παραλιακά σπίτια για τους επόμενους τρεις μήνες: άφραγκοι, χωρίς να μπορούν να βρουν έμπνευση για το επόμενό τους βιβλίο, με τις προθε­σμίες των εκδοτών να πλησιάζουν…
  Ένα μουντό απόγευμα, πάνω στην απελπισία της στιγμής, θα βάλουν ένα αρκετά ριψοκίνδυνο στοίχημα: Ο Ογκάστους θα περάσει το υπόλοιπο καλοκαίρι του γράφοντας ένα βιβλίο με χαρούμενο τέλος και η Τζένιουαρι θα γράψει ένα βιβλίο που θα αποθεωθεί από τους κριτικούς λογοτεχνίας.
  Η Τζένιουαρι θα μυήσει τον Ογκάστους στη ρομαντική λογοτεχνία και θα τον βοηθήσει να βρει έμπνευση μέσα από εκδρομές σε κινηματογραφικά τοπία. Αντίστοιχα, υπό την καθοδήγηση του Ογκάστους, θα πάρει συνεντεύξεις από τα επιζώντα μέλη μιας αίρεσης.
  Οι κανόνες είναι απλοί: όποιος πουλήσει πρώτος το βιβλίο του, κερδίζει. Το βιβλίο αυτό δεν είναι μια ακόμα ιστορία αγάπης… Ή μήπως είναι τελικά;
  
  ΚΕΙΜΕΝΟ ΣΤΟ ΑΦΤΙ
  «Μια ανάσα φρέσκου αέρα… Έξυπνο, αστείο, ανατρεπτικό!»
  Josie Silver, συγγραφέας του
  Μια μέρα τον Δεκέμβρη

  Ver livro

• 

  Ο δύων ήλιος

  Osamu Dazai

  • 0
  • 0
  • 0

  Αναρωτιέμαι πώς θα ήταν αν εγκατέλειπα την προσπάθεια και παραδινόμουν σε μια πραγματικά στερημένη ζωή
  
  
  Στο πρόσωπο της Καζούκο, κόρης ενός χήρου αριστοκράτη, ο Dazai βρίσκει τη φωνή που θα αφηγηθεί την ιστορία του. Αφού εγκαταλείπει τον σύζυγό της και παίρνει διαζύγιο, η Καζούκο επιστρέφει στο Τόκιο για να ζήσει με τη μητέρα της. Ωστόσο, επειδή ο πόλεμος, που μόλις τελείωσε, τις άφησε εξαθλιωμένες, αναγκάζονται να πουλήσουν το σπίτι τους στο Τόκιο και να μετακομίσουν σε ένα απομακρυσμένο χωριό. Η Καζούκο πρέπει τώρα να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της χωρίς τη βοή­θεια υπηρετών. Ο Ναότζι, ο αδελφός της, επιστρέφει από τον πόλεμο εθισμένος στο όπιο. Μέσα από μια πορεία παρακμής η Καζούκο βρίσκει σε έναν απαγορευμένο έρωτα τη δύναμη για να παλέψει και να συνεχίσει να ζει, εγκαταλείποντας την ανατροφή της. Ενώ η Καζούκο βρίσκεται στο Τόκιο, ο Ναότζι αυτοκτονεί. Η περιφρόνησή του για τον εαυτό του, την αριστοκρατία και τη ζωή που ζούσε είναι η κραυγή του Dazai. Ο Ναότζι θα μπορούσε να είναι χαρακτήρας του Όχι πια άνθρωπος, όμως εδώ ο Dazai μας δείχνει και έναν άλλο δρόμο. Τον αγώνα της Καζούκο για ζωή, με τη διαπίστωση ότι ναι μεν ζούμε μια παράλογη ζωή αλλά δεν παραδινόμαστε, όπως μας λέει η ηρωίδα.
  
  
  
  Ο συγγραφέας του Όχι πια άνθρωπος γράφει για άλλη μία φορά στον γνώριμο σκοτεινό τόνο του, διανθισμένο με ένα πολύ ιδιαίτερο χιούμορ που δίνει την αίσθηση μιας βαθιάς ειρωνείας.
  Ο Δύων ήλιος αναφέρεται στο περιβάλλον της μεταπολεμικής περιόδου στην Ιαπωνία, όταν η κοινωνία προσαρμόστηκε στην οδύνη της ήττας, η οποία προκάλεσε μια μαζική κοινωνική αλλαγή, καθώς αφηγείται την ιστορία της παρακμής μιας αριστοκρατικής οικογένειας και τη μετάβαση από μια φεουδαρχική Ιαπωνία σε μια βιομηχανική κοινωνία. Η αίσθηση της αποξένωσης στην αστική ζωή, η κρίση σκοπού, είναι ένας από τους βασικούς λόγους που ο Dazai διαβάζεται τόσο πολύ από τους νέους κάθε χώρας. Ο Δύων ήλιος θεωρείται από πολλούς ως το αριστούργημά του και ήταν τόσο επιδραστικό ώστε να εισαγάγει στην ιαπωνική γλώσσα τον όρο «άνθρωποι του δύοντος ηλίου».

  Ver livro