Unisciti a noi in un viaggio nel mondo dei libri!
Aggiungi questo libro allo scaffale
Grey
Scrivi un nuovo commento Default profile 50px
Grey
Iscriviti per leggere l'intero libro o leggi le prime pagine gratuitamente!
All characters reduced
Η ιέρεια με το τατουάζ - cover

Η ιέρεια με το τατουάζ

Όλγα Τσαμούταλη

Casa editrice: Dioptra Publishing

  • 0
  • 0
  • 0

Sinossi

...Λαγοκοιμήθηκε, και ανάμεσα στον ύπνο και στον ξύπνιο της νόμιζε πως ξεπρόβαλε στο δωμάτιο η παράξενη ελαφίνα που είδαν στον δρόμο τους. Ένας άγριος άνεμος ανάδευε ξανά το τρίχωμά της, παρότι ο χώρος ήταν κλειστός σαν κονσέρβα. Κοιτάζονταν ακίνητες. Το χρώμα των ματιών του ζώου είχε την κοβαλτένια απόχρωση των δικών της ματιών. Όταν όμως η Αίθρα έκανε
να το χαϊδέψει, εκείνο αποτραβήχτηκε και πήρε τη μορφή μιας γυναίκας με παράξενα, έγχρωμα τατουάζ.
Η φιγούρα ενός ελαφιού ξεχώριζε ανάμεσά τους...

Έπειτα από τον θάνατο του γιου της, η αρχαιολόγος και συγγραφέας Αίθρα Μπάξερ βυθίζεται στο ποτό και την κατάθλιψη. Όταν όμως της γίνεται η πρόταση από την ανθρωποαρχαιολόγο Άντριαν Μάγιορ να συμμετέχει σε μια αρχαιολογική αποστολή
στα Αλτάια όρη προκειμένου να αποδειχτεί πως οι Αμαζόνες ήταν πρόσωπα υπαρκτά, αποφασίζει να ενδώσει.

Μια κόκκινη κλωστή, ο πίνακας Πληγωμένο ελάφι της Φρίντα Κάλο, το νερό απ' την πηγή των ελαφιών και το βοτάνι του θανάτου, μαζί με μια πλειάδα ηρώων που αλληλεπιδρούν σε παρόν και παρελθόν με διπλές ταυτότητες, δημιουργούν έναν ισχυρό ιστό μυστηρίου, προσφέροντας ένα απίστευτο ταξίδι στον χρόνο.

Ένα βιβλίο για μια εποχή όπου τα όρια ήταν ρευστά ανάμεσα στην πραγματικότητα και τον θρύλο, την ιστορία και τον μύθο, τους ανθρώπους και τους θεούς.

Η  EΜΠΝΕΥΣΗ
‹‹Ο λόγος που οι άνθρωποι έπρεπε να επινοήσουμε ή να φανταστούμε ήρωες και θεούς είναι ο φόβος. Ο φόβος της ζωής και ο φόβος του θανάτου››.
Φρίντα Κάλο, 1907-1954 Μεξικάνα ζωγράφος

‹‹Οι θεοί ρίχνουν τα ζάρια κι ούτε ρωτούν αν θέλουμε να είμαστε μέσα στο παιχνίδι ή όχι››.
Όσκαρ Ουάιλντ, 1854-1900 Ιρλανδός συγγραφέας, ποιητής και κριτικός

‹‹Είναι άραγε ο άνθρωπος ένα λάθος του Θεού ή ο Θεός ένα λάθος του ανθρώπου;››
Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε, 1844-1900 Γερμανός φιλόσοφος και ποιητής

‹‹Κάποιες μέρες ο Θεός μοιάζει τόσο μακρινός, που φαίνεται σαν να μην υπάρχει››.
Σιμόν ντε Μποβουάρ, 1908-1986 Γαλλίδα συγγραφέας και φιλόσοφος

‹‹Άνθρωπος χωρίς θρησκεία είναι άλογο χωρίς χαλινάρι››.
Ονορέ ντε Μπαλζάκ, 1799-1850 Γάλλος συγγραφέας
Disponibile da: 13/04/2022.
Lunghezza di stampa: 624 pagine.

Altri libri che potrebbero interessarti

  • Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο - cover

    Κάποτε θα γράψω ένα βιβλίο

    Ρέα Βιτάλη

    • 0
    • 0
    • 0
    Καθόμουν στο πίσω κάθισμα, πίσω του ακριβώς... Κατά διαστήματα τρύπωνα και στην αγκαλιά της μάνας μου στο μπροστά κάθισμα. Πού να το διανοηθεί σύγχρονος! Κατά λάθος ζει η γενιά μου. Ωστόσο από κείνη τη θέση του αυτοκινήτου είδα - και τι δεν είδα. Άντρες με φαβορίτες αλά Κόκοτας και καμπάνες παντελόνια να πειράζουν γυναίκες με μίνι φούστες και παπούτσια-πολυκατοικίες. Είδα ανθρώπους να σπρώχνονται σε βιτρίνες καταστημάτων που πουλούσαν τηλεοράσεις να τις χαζέψουν ως «θαύμα» και η Νάκη Αγάθου να τους χαμογελά από ασπρόμαυρη οθόνη. Είδα το μπουκάλι της Coca Cola και έκανα το πείραμα με το δίφραγκο. Είδα πολυώροφους κότσους να κτίζονται σε κομμωτήρια... Ώρες και ώρες κάτω από κάσκες. Και μαλλιά να ελευθερώνονται χάρη στη μεγάλη ανακάλυψη: το «πιστολάκι». Μας είδα να χορεύουμε σέικ, να αηδιάζουμε με τη γεύση του μουρουνόλαδου και από την πέτσα στο γάλα. Να κρύβουμε τους δίσκους του Θεοδωράκη... Απαγορευμένοι. Και στη συνέχεια να κρύβουμε τους δίσκους του Πάριου... Κι αυτοί απαγορευμένοι κατά μια έννοια. Είδα - και τι δεν είδα! Τώρα που το καλοσκέφτομαι... Χούντα, Πολυτεχνείο, Κυπριακό, «ε-ε-έρχεται» με τρία ε μπροστά. Πήρα στο κατόπι τα χρόνια. Μεταξύ μας, μια πληγή δική μου ακολούθησα. Μου έλειψε! «Σπουδαίος επιχειρηματίας». Ο μπαμπάς μου. Μια πληγή που πονούσε ακολούθησα και τη στόλισα μ' ένα σωρό μεγάλα και μικρά, με τη μικροϊστορία μιας ολόκληρης γενιάς, για ν' αντέξω να σας τη μεταφέρω. Πότε επιβάτις, πότε λαθρεπιβάτις. Στη ζωή του, στη ζωή της, στη ζωή μου... Μια διαδρομή παράλληλα με έναν μεγάλο έρωτα, με την ιστορία του εμπορίου στη χώρα μας και την ιστορία του αυτοκινήτου. Περάστε... Σε όποιο κάθισμα... Έμαθα και να οδηγώ. Βόλτα στα χρόνια θα σας πάω.
    Mostra libro
  • Σταγόνες - cover

    Σταγόνες

    Βαγγέλης Γιαννίσης

    • 0
    • 0
    • 0
    Η ζωή είναι φτιαγμένη από σταγόνες – είτε δροσερό νερό που σε ξεδιψά είτε βαθύ, σκοτεινό ποτάμι που σε πνίγει.
    Για τους ήρωες αυτού του βιβλίου η απώλεια γίνεται καταρρακτώδης βροχή, που τους μουσκεύει ως το κόκαλο, αφήνοντας μια υποψία ουράνιου τόξου, μια αμυδρή ελπίδα για φως.
    
    Η Τζένη επιστρέφει στο Αγρίνιο για την κηδεία του πεθερού της, του Λουκά, συνοδεύοντας τα παιδιά της. Ο Δημήτρης, ο πρώην σύζυγός της, θρηνεί τον πατέρα του, παλεύοντας με τις αποστάσεις ―συναισθηματικές και πραγματικές― που έχουν προκαλέσει ρωγμές στην οικογένεια. Ο αδελφός του, ο Αντώνης, κουβαλά το βάρος του παρελθόντος ενώ η Βαγγελιώ, η χήρα του Λουκά, αισθάνεται να χάνει το έδαφος κάτω από τα πόδια της… μαζί με τον άντρα της.
    Καθώς οι ήρωες παλεύουν με τη θλίψη, την πίκρα και την ενοχή, καλούνται να συνειδητοποιήσουν πως η ζωή δεν συνεχίζεται πάντα. Η ζωή σταματάει. ΑΥΤΗ η ζωή. Που ζούσες μέχρι τότε. Στα χνάρια όμως της απώλειας δεν είναι αδύνατον μια καινούρια ζωή να ξεκινήσει.
    
    Τρέχουν οι ζωές μας σαν σταγόνες στο τζάμι και οι διαδρομές τους μας αναγκάζουν να παραδεχτούμε πως οι συνθήκες συχνά είναι πάνω από τις επιθυμίες μας. Ακόμα και αν θέλεις να διαγράψεις κάποιον από τη ζωή σου, όλα όσα έζησες μαζί του και όλα όσα σε δένουν είναι σχοινιά από ατσάλι.
    Κάθε άνθρωπος κουβαλά τις δικές του σταγόνες. Σταγόνες μνήμης, πόνου, αγάπης, που άλλοτε δροσίζουν και άλλοτε καίνε, άλλοτε λυτρώνουν και άλλοτε βαραίνουν την ψυχή.
    Mostra libro
  • Όταν Ράγισε ο Χρόνος - cover

    Όταν Ράγισε ο Χρόνος

    Panos Sakelis

    • 0
    • 0
    • 0
    Κάϊρο 1935. Η Γαλλίδα όπως την αποκαλούσαν κάνει όλες τις απαραίτητες προετοιμασίες για το τελετουργικό που απαιτείται γύρω από την μικρή Πυραμίδα.  
    Λος Άντζελες 1956. Ο Πωλ, ένας από τους παλιούς καθηγητές αστρονομίας, πρόκειται να γνωρίσει στο πρωτοχρονιάτικο πάρτυ τελευταία στιγμή, την γυναίκα που θα τον παρασύρει στη μεγαλύτερη περιπέτεια της ζωής του. 
    Παρίσι 1920. Η Φημόν, φοιτήτρια ανθρωπολογίας, θα συμμετέχει έπειτα από παρότρυνση του σε ένα σουαρέ όπου διαβάζουν απόκρυφα κείμενα. Στη διάρκεια της ανάγνωσης θα πέσει σε μια παράξενη κατάσταση ύπνωσης και θα αρχίσει να μιλάει σε μια άγνωστη αρχαία διάλεκτο. 
    Άτομα που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους καλούνται να συνεργαστούν σε μια αγωνιώδη μάχη ενάντια στον χρόνο. Τί τους ενώνει άραγε; Μόνο όταν το χθες συναντήσει το αύριο θα δοθούν οι απαντήσεις και ο χρόνος θα σταματήσει να μετρά…
    Mostra libro
  • Η μπόρα - cover

    Η μπόρα

    Αλκυόνη Παπαδάκη

    • 0
    • 0
    • 0
    Την «κυρα-Σοφία» τη γνώρισα σ' ένα χωριό της Κρήτης, μικρό παιδί εγώ τότε, γύρω στα 1950.
    Θυμάμαι πόσο όμορφη μου φαινότανε τότε.
    Θυμάμαι που, όταν άπλωνε τα ρούχα στα σκοινιά,
    έμοιαζε σαν να χόρευε παράξενους χορούς.
    Κι όταν άρχιζε το τραγούδι στο σιδέρωμα, όλα γίνονταν αλλιώτικα. Σαν να χαμογελούσανε. Σαν να λάμπανε...
    Μέσα μου πίστευα πως ήταν μάγισσα.
    Μα τη φοβόμουνα πολύ να της το πω.
    Περάσανε πολλά χρόνια... Κάποτε τη συνάντησα τυχαία στην Αθήνα. Με προσκάλεσε στο σπίτι της κι εκεί, κουβέντα στην κουβέντα, ξαναθυμήθηκε την ιστορία της. «Μια μπόρα ήταν η ζωή μου. Μια μπόρα δίχως έλεος...
    Ούτ' εγώ δεν μπορώ να καταλάβω πώς βάσταξα.
    Να μη δίνει, παιδί μου, ο Θεός στον άνθρωπο όσα δύναται να σηκώσει...»
    Προσπάθησα να γράψω αυτό το βιβλίο όπως θα το 'γραφε εκείνη, αν ήξερε γράμματα. Σαν να κρατούσε, ας πούμε, κάποιο ημερολόγιο σ' αυτή την μπόρα, που δεν είχε έλεος...
    Mostra libro
  • Διεφθαρμένος - cover

    Διεφθαρμένος

    Penelope Douglas

    • 0
    • 0
    • 0
    Έρικα:
    Μου έλεγαν ότι όσα βλέπουμε στα όνειρα είναι όσα η καρδιά επιθυμεί. Τι γίνεται όμως αν βλέπεις μόνο εφιάλτες;
    Το όνομά του είναι Μάικλ Κράιστ.
    Θυμάσαι στις ταινίες θρίλερ που κρύβεις τα μάτια σου για να μη βλέπεις, αλλά προσπαθείς να δεις και λίγο; Έτσι συμβαίνει με τον Μάικλ. Είναι όμορφος, δυνατός και απόλυτα τρομακτικός. Και σίγουρα μου δίνει τόση σημασία όση και στο πεζοδρόμιο που πατάει κάθε μέρα.
    Εγώ όμως τον παρατηρώ. Τον βλέπω. Τον ακούω.
    Τα πράγματα που η συμμορία του έκανε για χρόνια… Κάποια στιγμή σταματάς να τα ανέχεσαι.
    
    Μάικλ:
    Το όνομά της είναι Έρικα Φέιν. Όταν πηγαίναμε σχολείο, ήταν το κορίτσι του αδελφού μου και τριγύριζε στο σπίτι μας. Όποτε έμπαινα στο δωμάτιο, κοίταζε κάτω. Αισθανόμουν τον φόβο της όποτε την πλησίαζα. Εξουσίαζα το μυαλό της κι αυτό ήταν αρκετό.
    Μέχρι που την πέτυχα μόνη της στο κολέγιο. Στην πόλη μου. Απροστάτευτη.
    Κοίτα να δεις… Μια απίστευτη σύμπτωση.
    Γιατί πριν από τρία χρόνια έστειλε τρεις φίλους μου στη φυλακή και μόλις βγήκαν.
    Περίμενα υπομονετικά για αυτή την ευκαιρία. Και τώρα όλοι οι εφιάλτες της θα βγουν αληθινοί.
    
    
    
    «Θες να μάθεις γιατί είσαι εδώ;» με ρώτησε, με τη φωνή του μαγκωμένη πάνω στο αφτί μου. «Είσαι εδώ γιατί είσαι σαν εμένα, Ρίκα. Είσαι εδώ γιατί έχουμε βαρεθεί να μας λένε τι να κάνουμε και να μας κρατάνε σε ένα κουτί». Τα πνευμόνια μου έσφιξαν και κατάφερα επιτέλους να πάρω μια ανάσα. Ο Μάικλ τύλιξε το χέρι του στον λαιμό μου και μου γύρισε το κεφάλι προς τα πίσω. «Πεινάω, Ρίκα», είπε, πιέζοντας το σκληρό κορμί του στην πλάτη μου, με τα χείλη του να αιωρούνται πάνω από τα δικά μου. «Θέλω όλα όσα μου λένε ότι δεν μπορώ να έχω και βλέπω την ίδια πείνα και σ' εσένα».
    Mostra libro
  • Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε λατρεύω - cover

    Κι ως την άλλη μου ζωή θα σε...

    Κώστας Κρομμύδας

    • 0
    • 0
    • 0
    Ποτέ δεν έμαθα την ακριβή ημερομηνία που γεννήθηκα. Ήμουν απλώς ένα μωρό που κάποιος εγκατέλειψε στα σκαλιά ενός ιδρύματος, όπως και τόσα άλλα. Οι γυναίκες που με ανέθρεψαν έλεγαν πάντα ότι πρώτα τραγούδησα και μετά μίλησα. Ίσως γιατί μέσα από τις νότες μαλάκωνε κάπως η σκληρότητα του κόσμου, την οποία δυστυχώς γνώρισα από νωρίς. Κόντρα όμως σε κανόνες και εμπόδια, εγώ συνέχισα να τραγουδώ, να ονειρεύομαι και να γελάω… Mέχρι τη στιγμή που μου τα πήραν όλα καταδικάζοντάς με σε θανατερή σιωπή.
    Ίσως επειδή ήμουν γυναίκα...
    Ίσως επειδή δεν θέλησα να υποτάξω την ψυχή μου σε άγραφους νόμους.
    Μεγαλώνοντας, ερωτεύτηκα, πόνεσα, έκλαψα, γονάτισα, αλλά στο τέλος κατάφερα να κοιτάξω τη ζωή από τη μεριά που επέλεξα εγώ και όχι οι άλλοι. Στάθηκα όρθια και πάλεψα για όσα με έκαναν να χαμογελώ. Έδωσα μάχη για να μην επιτρέψω σε κανέναν να μου στερήσει το δικαίωμα στο όνειρο. Και τελικά κατάλαβα πως η πραγματική αγάπη δεν σε φυλακίζει, αλλά σε κρατά ελεύθερη μέσα στην αγκαλιά της.
    
    Με λένε Μενεξιά και το όνομά μου το πήρα από το χρώμα των ματιών μου…
    Mostra libro