Altri libri che potrebbero interessarti

• 

  Μαρινέλλα - Οι νύχτες που έγιναν...

  Γιάννης Δενδρινός

  • 0
  • 0
  • 0

  «Θα έπρεπε να γράψετε ένα βιβλίο για τη μαμά». Κουβέντα από την Τζωρτίνα στα γενέθλια της Μαρινέλλας, πριν από χρόνια.
  Το άκουσα, το ξέχασα. Δεν το πήρα αψήφιστα, αλλά ήξερα πως είμαι ακατάλληλος για βιογράφος, εξαιτίας του ύφους που γράφω. Καλώς ή κακώς. Από αλλού ξεκινώ και αλλού βρίσκομαι, παρεμβαίνει το θυμικό μου, νευριάζω με τους ήρωές μου, κάνω αυτά που κάνω, ώστε να μη συμπεριλαμβάνομαι στους τρέχοντες κολοσσούς της λογοτεχνίας. Δεν παραληρώ για τα αποδεκτά «πολιτικώς ορθά» και de facto απυρόβλητα μείζονα θέματα.
  Με τέτοιον χαρακτήρα πώς να αναλάβω μια Μαρινέλλα, με την οποία ναι μεν μας συνδέουν μερικές ενδιαφέρουσες δεκαετίες, αλλά δεν θα μου προέκυπταν φωτοστέφανα και θαυμαστικές κορόνες για τον μελωδικό κόσμο της νύχτας.
  «Ξέρετε, εγώ…». Έφερνα αντιρρήσεις, ξέροντας τον χαρακτήρα μου. Η άλλη πλευρά επέμενε: «Κάνετε λάθος…». «Μα είμαι ολόκληρος ένα κινούμενο λάθος», απαντούσα. Τελικά, ο βιογράφος «εάλω»…
  «Εσύ με ξέρεις» ― η Μαρινέλλα.
  «Εγώ σ' αγαπώ, αλλά φοβάμαι ότι εσύ δεν με ξέρεις», απαντούσα.
  Τσούλησε ένα διάστημα με «σε ξέρω», «δεν με ξέρεις», ώσπου να το πάρουμε απόφαση και να ξεκινήσουν τα μεσημεριανά συμπόσια εις μνήμην του Πλάτωνα και άλλων συγγενών ανάλογων συμποσιακών εμπειριών.
  Έτσι προχωρήσαμε, φωτίζοντας με μεσημβρινό φως νύχτες ή και μέρες μιας ζωής από χώμα, φωνή, έρωτα, μόχθο και πολλή αγάπη. Κι έγινε ένα βιβλίο που, χωρίς να είναι a priori βιογραφία, άρχισε να μοιάζει με μυθιστόρημα δικό μου.
  Γ. Ξ.
  
  
  Ό,τι αγαπώ και ψιθυρίζω είναι αυτό το λίγο που γνωρίζω...

  Mostra libro

• 

  Το νερό της λίμνης δεν είναι...

  Giulia Caminito

  • 0
  • 0
  • 0

  Ένας αρχαίος κρατήρας που λίγο λίγο γέμισε νερό – στάσιμο νερό, που μυρίζει βρύα και λάσπη. Αυτή είναι η λίμνη Μπρατσάνο. Εδώ φτάνει η Αντόνια για να στήσει το σπίτι της, ύστερα από αμέτρητες μάχες για να βρει μια στέγη της προκοπής στη Ρώμη. Η περήφανη, πεισματάρα Αντόνια, με τον ανάπηρο άντρα και τα τέσσερα παιδιά, που παλεύει λυσσαλέα για μια καλύτερη ζωή. Η Αντόνια, που στηρίζει όλες τις ελπίδες της στην κόρη της, την Γκάια, γι' αυτό την κυνηγάει σαν Κέρβερος: να μάθει γράμματα, να σπουδάσει, ν' ανεβεί κοινωνικά.
  Και η Γκάια; Η Γκάια μαθαίνει να μη ζητάει, να μην παραπονιέται, να διαβάζει. Να κάνει το θέλημα της μάνας της, που γίνεται ολοένα πιο σκληρή και εμμονική. Αλλά, κάθε φορά που σηκώνει το κεφάλι της, το βλέμμα της Αντόνια την καρφώνει σαν λεπίδα. Η Γκάια βουτάει στη λίμνη χωρίς να φοβάται τα βάθη, τρέχει τις νύχτες μ' ένα μηχανάκι με σβηστά τα φώτα, εξεγείρεται με την αφόρητη κοινοτοπία της ζωής.
  Η Γκάια ξέρει πως, όσο κι αν προσπαθήσει, δεν θα γίνει ποτέ «σαν τους άλλους», όπως ονειρεύεται η Αντόνια. Η νέα χιλιετία έχει μπει, κάπου μακριά ο κόσμος αλλάζει, αλλά εδώ, μπροστά στη λίμνη, όλα μένουν ίδια. Όσο κι αν τρέξεις, μπροστά σου θα 'ναι πάντα το στάσιμο νερό μιας ζωής χωρίς προοπτική.
  Ένα εντυπωσιακό μυθιστόρημα που συνεπήρε την Ιταλία το 2021.
  
  21 χώρες
  9 μήνες στις λίστες των best sellers
  130.000 αντίτυπα μόνο στην Ιταλία
  φιναλίστ του βραβείου Strega
  βραβείο Campiello
  
  Ένας κύκνος ήμουν κι εγώ, που τον είχαν φέρει από κάπου αλλού, ήθελα να ταιριάξω εκεί με το ζόρι, κι ύστερα ορμούσα και χτυπούσα και τα 'βαζα ακόμη και μ' εκείνους που με πλησίαζαν με το ξεροκόμματό τους, την ελεημοσύνη της αγάπης τους.

  Mostra libro

• 

  Η υπόσχεση

  Damon Galgut

  • 0
  • 0
  • 0

  Σε μια φάρμα έξω από την Πρετόρια οι Σουάρτ συγκεντρώνονται για την κηδεία της μητέρας της οικογένειας, αλλά κάτω από το πένθος βράζουν οι διαφορές τους… Από τη νεότερη γενιά, ο Άντον και η Άμορ καταλήγουν να απεχθάνονται όσα αντιπροσωπεύει η οικογένειά τους, όπως η αθετημένη υπόσχεση στη μαύρη υπηρέτρια, τη Σαλομέ, που έχει περάσει όλη της τη ζωή δουλεύοντας γι' αυτούς. Της υποσχέθηκαν κάποια στιγμή ότι θα της δώσουν το σπίτι της, τη γη της… αλλά τα χρόνια και οι δεκαετίες περνούν και η υπόσχεση δεν εκπληρώνεται ποτέ.
  Η αφήγηση κυλάει από τον έναν χαρακτήρα στον άλλο. Και, καθώς η χώρα περνάει από το σκοτεινό παρελθόν των φυλετικών διακρίσεων σε ένα –υποτίθεται– πιο δίκαιο παρόν, μια πολύ μεγαλύτερη υπόσχεση, προς έναν ολόκληρο λαό, μοιάζει να διαψεύδεται…
  Μια πανανθρώπινη ιστορία για τις κληρονομιές που μας βαραίνουν, τις οικογένειες που μισιούνται και αγαπιούνται με το ίδιο πάθος. Τις υποσχέσεις πάνω στις οποίες χτίζονται οι ζωές, οι οικογένειες και τα έθνη. Και τη γη, που γίνεται μήλον της έριδος και θέατρο των βασάνων μας, μέχρι να μας δεχτεί όλους, δίκαιους και άδικους, στην αγκαλιά της…
  
  «Επιβλητικό,  σου κόβει την ανάσα».
  TLS
  
  «Μια ιστορία με εντυπωσιακό βάθος». 
  Colm Tóibín
  
  «Αναμφισβήτητα ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα της χρονιάς».
  The Times
  
  «Πήραμε αυτή την απόφαση έπειτα από εκτενή συζήτηση και καταλήξαμε ομόφωνα σε ένα βιβλίο που χειρίζεται με μαεστρία τη φόρμα και τη σπρώχνει σε νέους δρόμους, σε ένα βιβλίο με απίστευτα αυθεντική και ρέουσα φωνή, σε ένα βιβλίο με βαρύνουσα ιστορική και συμβολική σημασία».
  Από την ανακοίνωση της Maya Jasanoff, πρόεδρου της κριτικής επιτροπής του Βραβείου Booker 2021, για τη βράβευση του Damon Galgut

  Mostra libro

• 

  Το τελευταίο όνειρο

  Pedro Almodóvar

  • 0
  • 0
  • 0

  Ότι ο Almodóvar ήταν μεγάλος συγγραφέας το ήξερα, απλώς έμενε να ανακαλύψω το από πότε. Από την παιδική του ηλικία μέχρι προχθές, η γραφή του μας παίρνει από το χέρι και μας οδηγεί σ' ένα εκπληκτικό δάσος. Διαβάζοντας κανείς αυτά τα διηγήματα δεν ξέρει αν μπαίνει στο μυαλό ή την καρδιά του. Σε κάθε περίπτωση, είναι ένα δώρο. Και μια απολαυστική εισβολή.
  Ray Loriga
  
  
  Το Τελευταίο όνειρο συγκεντρώνει για πρώτη φορά δώδεκα αδημοσίευτες ιστορίες από το προσωπικό αρχείο του Pedro Almodóvar, γραμμένες από τα τέλη της δεκαετίας του ´60 έως σήμερα. Μια δελεαστική ματιά στο μυαλό ενός κορυφαίου δημιουργού και ταυτόχρονα ένα masterclass για το πώς ν' αφηγηθείς μια ιστορία, αυτή η συλλογή αντικατοπτρίζει τις εμμονές του Almodóvar και πολλά από τα θέματα της κινηματογραφικής του δουλειάς, περνώντας από τη σάτιρα μέχρι το gothic και το autofiction: Μια ιστορία αγάπης ανάμεσα στον Ιησού και τον Βαραββά. Μια καλτ σκηνοθέτρια που αναζητά αγχολυτικά μια μέρα αργίας. Το διήγημα στο οποίο βασίστηκε η ταινία Κακή εκπαίδευση. Η ομώνυμη ιστορία, «Το τελευταίο όνειρο», ένα συγκινητικό χρονικό του θανάτου της μητέρας του.
  
  Ένα βιβλίο που μοιάζει με «αποσπασματική αυτοβιογραφία, ατελή και κάπως αινιγματική», όπως λέει ο ίδιος ο Almodóvar στην εισαγωγή του. Ένα εγκώμιο της σχέσης ανάμεσα στη ζωή και την τέχνη, τη μυθοπλασία και την πραγματικότητα, από έναν συγγραφέα που δεν φοβάται να μιλήσει για τις πιο προσωπικές στιγμές του, εξερευνώντας την επιθυμία, τη θνητότητα, τη μοναξιά και την ίδια τη διαδικασία της δημιουργίας.
  
  
  ΕΙΠΑΝ ΓΙΑ ΤΗ ΓΡΑΦΗ ΤΟΥ PEDRO ALMODÓVAR:
  
  «Η γραφή του Αλμοδόβαρ είναι τόσο δεξιοτεχνική και έξυπνη όσο και οι ταινίες του».
  The Times
  
  «Μια προειδοποίηση για όσους αγαπούν τους σκηνοθέτες που γράφουν. Εδώ δεν πρόκειται για Woody Allen ή Werner Herzog, αλλά μάλλον για έναν William Burroughs με πολύ χιούμορ: αυτό είναι ο Πέδρο Αλμοδόβαρ».
  Buchkritik - Deutschlandfunk Kultur
  
  «Με την ταπεινότητα και την προσοχή κάποιου που κοιτάζει τα ανθρώπινα πάθη για να τα συνδυάσει στην ανεξιχνίαστη λογική της ζωής, ο Almodóvar επισκέπτεται ολόκληρο το φάσμα των χρωμάτων της ψυχής μας: πόνο, θλίψη, στοργή, νοσταλγία, ευφορία, δυσφορία, την ανεξέλεγκτη παρόρμηση να επικοινωνήσουμε, την απογοήτευση της σιωπής».
  Antonio Tabucchi

  Mostra libro

• 

  Όσα μετανιώνουμε στο τέλος -...

  Mikki Brammer

  • 0
  • 0
  • 0

  Μπορούν τα λάθη των άλλων να της μάθουν κάτι για τη δική της ζωή;
  
  H Κλόβερ Μπρουκς κάνει μια δύσκολη δουλειά: Συμπαραστέκεται στους ανθρώπους στις τελευταίες τους στιγμές. Τα πάει καλά μαζί τους. Οι ζωντανοί τη δυσκολεύουν περισσότερο, δεν θέλει πολλές επαφές. Όσο λιγότερο ανοίγεσαι, τόσο λιγότερο κινδυνεύεις να πληγωθείς.
  Είναι μια ντροπαλή, μοναχική γυναίκα στη Νέα Υόρκη, κι έτσι σκοπεύει να παραμείνει. Ώσπου οι τελευταίες επιθυ­μίες μιας ασθενούς τής ανατρέπουν τη ρουτίνα της. Αναζητώντας το τέλος μιας ερωτικής ιστορίας ξεχασμένης από χρόνια, η Κλόβερ θα αναγκαστεί να βγει από το καβούκι της, να ταξιδέψει, να εμπιστευτεί τους άλλους, να ρισκάρει. Καθώς κινείται διστακτικά στα αχαρτογράφητα νερά της αγάπης και της φιλίας, θα ανακαλύψει για τον εαυτό της και τους γύρω της πράγματα που δεν φανταζόταν.
  Λόγω της δουλειάς της, η Κλόβερ ξέρει καλά πόσα πράγματα μετανιώνουν οι άνθρωποι στο τέλος. Τώρα πρέπει να αποφασίσει τι δεν θέλει να μετανιώσει κάποτε η ίδια.
  Έχει το θάρρος να ζήσει τη ζωή που ονειρεύεται;
  
  Ένα έξυπνο, ελπιδοφόρο μυθιστόρημα για τον λιγοστό μας χρόνο στη γη και τον τρόπο να του δώσουμε νόημα και αξία.
  
  
  Από τότε που ξεκίνησα αυτή τη δουλειά, ακολουθώ την ίδια ιεροτελεστία: Καταγράφω τα τελευταία λόγια κάθε πελάτη μου προτού αφήσει την ύστατη πνοή του. Με τα χρόνια ανακάλυψα πως οι άνθρωποι συχνά νιώθουν την ανάγκη να πουν κάτι την ώρα που πεθαίνουν, κάτι σημαντικό, σαν να συνειδητοποιούν πως αυτή είναι η τελευταία τους ευκαιρία να αφήσουν το αποτύπωμά τους σε αυτόν τον κόσμο. Αυτά τα τελευταία μηνύματα συνήθως εμπίπτουν σε μία από τις εξής τρεις κατηγορίες: Πράγματα που εύχονται να είχαν κάνει διαφορετικά, πράγματα που έμαθαν στη διαδρομή ή μυστικά που επιτέλους νιώθουν έτοιμοι να τα αποκαλύψουν. Είχα την αίσθηση πως η συλλογή αυτών των μηνυμάτων ήταν κάτι σαν ιερό καθήκον, ειδικά όταν ήμουν το δεύτερο και τελευταίο άτομο στο δωμάτιο.
  
  «Παράξενο, όμορφο… συναρπαστικό και προσιτό… Η ανάδυση της Κλόβερ από μια ζωή με κατεβασμένα τα ρολά είναι τόσο συγκινητική που φέρνει δάκρυα, και ο τρόπος που προσεγγίζει η Brammer τον θάνατο και το πένθος έχει αρκετό βάθος ώστε να είναι γνήσια διδακτικός».

  Mostra libro

• 

  Οι προφήτες

  Robert Jones Jr

  • 0
  • 0
  • 0

  Ο Αϊζάια ήταν του Σάμιουελ και ο Σάμιουελ του Αϊζάια. Έτσι ήταν από την αρχή κι έτσι θα ήταν ως το τέλος. Στον στάβλο φρόντιζαν τα ζώα αλλά κι ο ένας τον άλλο, κάνοντας την άδεια καλύβα καταφύγιο της ανθρωπιάς, της τρυφερότητας και της ελπίδας σε έναν κόσμο που τον όριζαν σκληροί αφέντες. Αλλά, όταν ένας μεγαλύτερος άντρας
  –σκλάβος κι αυτός– προσπάθησε να κερδίσει την εύνοια του αφέντη κηρύττοντας τη θρησκεία του στη φυτεία, οι σκλάβοι στράφηκαν ο ένας εναντίον του άλλου. Και η αγάπη του Αϊζάια και του Σάμιουελ, κάποτε τόσο απλή, έγινε ξαφνικά αμαρτία και απειλή για την αρμονία της φυτείας.
  Μ' έναν λυρισμό που θυμίζει Toni Morrison, ο Robert Jones, Jr. δίνει φωνή σε σκλάβους και αφέντες μιας φυτείας του αμερικανικού Νότου, από τον Αϊζάια και τον Σάμιουελ έως τον άκαρδο κύριό τους και τις  γυναίκες που τους πλαισιώνουν, γυναίκες που κουβαλούν στους ώμους τους την ψυχή της φυτείας. Καθώς το βάρος αιώνων –το βάρος των προγόνων αλλά και των γενεών που θα έρθουν– συσσωρεύεται και η ένταση αυξάνεται προς μια σαρωτική κορύφωση, το βιβλίο αποκαλύπτει την κληρονομιά της οδύνης και των βασάνων, αλλά ταυτόχρονα δονείται από ομορφιά, αλήθεια και την τεράστια, ηρωική δύναμη της αγάπης.
  
  «Μακάρι αυτό το βιβλίο να μας αγγίξει όλους με τη μαγεία του, να αποκαταστήσει μέσα μας τη μνήμη του πιο μαχητικού και του πιο τρυφερού εαυτού μας».
  The New York Times Book Review
  
  «Ένα νέο είδος έπους… Ένα μεγάλο επίτευγμα… Ο ονειρικός ρεαλισμός του βιβλίου φέρνει στον νου το έργο της Toni Morrison… αλλά η αιχμηρή εστίαση στις κοινωνικές δυναμικές το κάνει να ξεχωρίζει με δικό του τρόπο».
  Entertainment Weekly
  
  «Η μεγαλύτερη αρετή του βιβλίου είναι η προσπάθειά του να αποδώσει τον συναισθηματικό, εσωτερικό κόσμο των σκλαβωμένων, που πάρα πολύ συχνά παρουσιάζονται είτε ως απλά αντικείμενα σαδιστικής βίας είτε ως ευγενείς, υπεράνθρωποι μαχητές της απελευθέρωσης… Το ντεμπούτο του Jones είναι μια σημαντική συμβολή στα αμερικανικά γράμματα, στη μελέτη της ιστορίας των μαύρων ομοφυλόφιλων και στη σημερινή συγκυρία, όπου είμαστε αντιμέτωποι με την κληρονομιά της ρατσιστικής βίας στην Αμερική».
  The Washington Post

  Mostra libro