Other books that might interest you

• 

  Μπροστά στα μάτια τους - Όλοι...

  Cara Hunter

  • 0
  • 0
  • 0

  Χθες το βράδυ, η οκτάχρονη Ντέιζι Μέισον εξαφανίστηκε από το καλοκαιρινό πάρτι μασκέ που οργάνωσαν οι γονείς της. Κανείς δεν είδε τίποτα στο ήσυχο προάστιο – ή τουλάχιστον έτσι λένε όλοι.
  Όμως ο επιθεωρητής Άνταμ Φόλεϊ, που ανέλαβε την υπόθεση, ξέρει ότι εννιά στις δέκα φορές ο δράστης είναι κάποιος γνωστός της οικογένειας. Και η οικογένεια της Ντέιζι είναι σίγουρα παράξενη – η μητέρα της έχει εμμονή με τα προσχήματα, ενώ ο πατέρας της είναι ψυχρός και αμυντικός κατά τη διάρκεια της ανάκρισης.
  Έπειτα είναι και ο μικρός αδερφός της, ο τόσο μοναχικός και αντικοινωνικός…
  Κανείς δεν γνωρίζει τίποτα. Όμως όλοι έχουν τη δική τους εξήγηση και, απ' ό,τι φαίνεται, όλοι έχουν κάτι να κρύψουν. Ένα είναι σίγουρο: κάποιος λέει ψέματα.
  Ο επιθεωρητής Φόλεϊ ξεκινάει έναν αγώνα δρόμου για να βρει τα ίχνη της Ντέιζι, καθώς ο χρόνος του λιγοστεύει, μαζί και οι ελπίδες για να βρεθεί ζωντανή…
  Πώς μπορεί να εξαφανιστεί ένα παιδί χωρίς κανένα απολύτως ίχνος;
  
  Η τελική ανατροπή είναι πραγματικά ιδιοφυής…
  John Marrs, best seller συγγραφέας αστυνομικών μυθιστορημάτων
  
  Τελείωσα το Μπροστά στα Μάτια τους, χωρίς να σηκωθώ από τη θέση μου!
  Nuala Ellwood, συγγραφέας του My Sister's Bones
  
  Η Hunter κάνει εξαιρετική δουλειά καθώς χτίζει την αγωνία και αφήνει τον αναγνώστη να προσπαθεί να μαντέψει τι θα συμβεί μέχρι το τέλος.
  Publishers Weekly

  Show book

• 

  Όχι πια άνθρωπος

  Osamu Dazai

  • 0
  • 0
  • 0

  Πώς γίνεται ένα κλασικό έργο της ιαπωνικής κουλτούρας να ανάγεται σε θρύλο στον χώρο των manga;
  Τι είναι αυτό που καθιστά τούτο το υπέροχο βιβλίο ένα κλασικό ανάγνωσμα, που τους αφορά όλους;
  
  Το Όχι πια άνθρωπος του Osamu Dazai, το δεύτερο μυθιστόρημα του κορυφαίου μεταπολεμικού Ιάπωνα συγγραφέα, είναι η συγκλονιστική και συναρπαστική ιστορία ενός νεαρού άντρα που προσπαθεί να βρει τη θέση του σε έναν κόσμο που δεν καταλαβαίνει.
  Παρουσιάζοντας τον εαυτό του ως αποτυχημένο, ο ήρωας πασχίζει να ζήσει μια φυσιολογική ζωή, ακόμα κι όταν αισθάνεται ανίκανος να κατανοήσει τα ανθρώπινα όντα. Οι προσπάθειες του Γιόζο να συμφιλιωθεί με τον κόσμο γύρω του ξεκινούν από την παιδική του ηλικία και τελικά οδηγούν σε μια αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας μετά την ενηλικίωσή του. Καταγράφοντας τις περιστασιακές σκληρότητες της ζωής και τις φευγαλέες στιγμές ανθρώπινης σύνδεσης και τρυφερότητας, θα πει:
  «Δεν μπορώ καν να διανοηθώ πώς είναι να ζει κάποιος σαν ανθρώπινο ον».
  Το Όχι πια άνθρωπος δεν είναι ένα αισιόδοξο βιβλίο, αλλά ούτε αφήνει την επίγευση μιας απαισιοδοξίας. Είναι ένα μυθιστόρημα βαθιά συγκινητικό, ακόμα και εμψυχωτικό. Το να γνωρίζεις τι σημαίνει απόγνωση και να την υπερνικάς με τα μέσα που διαθέτεις –η φαντασία ήταν το μοναδικό όπλο του Dazai– αποτελεί αδιαμφισβήτητα ένα μοναδικό χάρισμα.
  Να συγκρούεσαι με έναν εχθρικό κόσμο ζητώντας επίμονα τη θέση σου σε αυτόν - αυτό εξηγεί τα πάντα για την απήχησή του στους νέους.
  
  Ο φόβος κάποιων ανθρώπων για τα άλλα ανθρώπινα όντα είναι τόσο μακάβριος, ώστε φτάνουν στο σημείο να λαχταρούν να αντικρίσουν με τα ίδια τους τα μάτια τέρατα ή και ακόμα πιο φριχτές οντότητες.
  
  Οι αδύναμοι φοβούνται αυτή καθαυτή την ευτυχία. Θα μπορούσαν να πληγωθούν ακόμα και με το βαμβάκι. Κάποιες φορές πληγώνονται ακόμα και από την ευτυχία.
  
  Από όλους τους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ μου, αυτή η δυστυχισμένη, η Τσουνέκο, ήταν ο μοναδικός που αγάπησα πραγματικά.
  
  Το Όχι πια άνθρωπος είναι το αριστούργημά του. Ο Dazai ήταν ένας αριστοκρατικός αλήτης, ένας αυτοχαρακτηριζόμενος παραβάτης, ωστό­σο έγραψε με τη μακροθυμία ενός ευαίσθητου γραφιά.
  Patti Smith

  Show book

• 

  Έστω μια φορά

  Όλγα Τσαμούταλη

  • 0
  • 0
  • 0

  Η συγγραφέας Ευρυδίκη Καρατζόγλου ζει μόνο μέσα απ' τα βιβλία της τη φαντασμαγορία του έρωτα μένοντας αφοσιωμένη σ' έναν γάμο συμβατικό με τον Φίλιππο. Μεγαλωμένη από την αυταρχική Περσεφόνη, που αφότου χήρεψε έμεινε ακλόνητα πιστή στη μνήμη του άντρα της, ακολουθεί τα χνάρια της. Δεν γνωρίζει όμως πως και η μητέρα της ζει με την ανάμνηση μιας ανεκπλήρωτης αγάπης με τον αστυνόμο Άνθιμο Αργυρίου, επιστήθιο φίλο του νεκρού συζύγου της.
  Τι θα συμβεί όταν η Ευρυδίκη παραδοθεί στα αισθήματά της για τον γοητευτικό ηθοποιό Ορφέα;
  Τι θα συμβεί όταν η Περσεφόνη ξανασυναντηθεί με τον Άνθιμο;
  Και πώς θα εξελιχθεί η σχέση του Άνθιμου με την Καλλιόπη, την αδερφή του, όταν εκείνη αποφασίσει να αποκαλύψει το οικογενειακό μυστικό που τη βαραίνει πενήντα οκτώ ολόκληρα χρόνια;
  
  
  Τρεις ερωτικές ιστορίες μπλέκονται αναμεταξύ τους και με φόντο έναν φόνο αποδεικνύουν πως ο έρωτας είναι άλλοτε αγγελούδι κι άλλοτε δαίμονας∙ πως η λογική, όταν επιβάλλεται στην καρδιά, καταλήγει να είναι άλλοτε ο σωτήρας και άλλοτε ο δήμιός της.
  
  
  
  20 Ιουλίου 1998
  Ανησυχώ... Δεν μου αρέσει ο ώριμος εαυτός μου. Η ωριμότητά μου παραπατάει σαν μεθυσμένη. Φοβάμαι μήπως φανερωθεί το ανώριμο παιδί που κρύβω μέσα μου. Φοράω τη μάσκα μου και τρέμω μήπως φανεί η αλήθεια. Άραγε θα την αντέξουν οι άλλοι την αλήθεια; Καλά καλά δεν την αντέχω η ίδια...
  
  17 Αυγούστου 1998
  Νιώθω σαν να έχει πιάσει το μυαλό μου σκουριά και αδυνατεί να πάρει στροφές. Κάτι μου πάει στραβά, αλλά, ενώ ξέρω την αιτία, δεν κάνω τίποτα. Μου λείπει σίγουρα μια ψηφίδα αυτογνωσίας. Μου λείπει εκείνη η εμπειρία που θα με κάνει να τινάξω το ψέμα από πάνω μου…
  
  15 Οκτωβρίου 1998
  Νιώθω ελλιπής... Ένα κομμάτι μου έχει μείνει ατροφικό, σαν λουλουδάκι δίχως ήλιο… Πώς να ανθίσει ένας σπόρος κάτω απ' τη σκιά;

  Show book

• 

  Άτλας παράδοξο

  Olivie Blake

  • 0
  • 0
  • 0

  Έξι μάγοι είχαν την ευκαιρία της ζωής τους.
  Πέντε είναι πλέον μέλη της Λέσχης.
  Δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά τους.
  Όλοι πρέπει να διαλέξουν πλευρά.
  
  Ενόψει του τελευταίου έτους της ειδικότητάς τους, οι εναπομείναντες νεοσύλλεκτοι της Λέσχης βρίσκονται σε σύγχυση. Συμφωνίες που νόμιζαν ότι κατανοούσαν αποδεικνύονται τελικά απατηλές. Συμμαχίες που κάποτε ήταν σταθερές καταρρέουν, ενώ απίθανες –και ίσως επικίνδυνες– σχέσεις δημιουργούνται στη θέση τους.
  Στο Άτλας Παράδοξο, το τίμημα της εξουσίας απαιτεί από κάθε χαρακτήρα να διαλέξει πλευρά. Τι άλλο θα αναγκαστούν να θυσιάσουν οι μυημένοι στη Λέσχη για χάρη της γνώσης; Και σε ποιον τόπο –ή ποιο χρόνο– βρίσκεται η Λίμπι Ρόουντς;
  Τι είναι στ' αλήθεια η Λέσχη των Αλεξανδρινών και ποιος κινεί τα νήματα για να αλλάξει η ζωή όπως την γνωρίζουμε;

  Show book

• 

  Οι ασυγχώρητες

  Όλγα Τσαμούταλη

  • 0
  • 0
  • 0

  H Ασημίνα μοιάζει αλλά δεν είναι ένα ευάλωτο κορίτσι στα 1956. Η δύναμή της αποκαλύπτεται όταν αποφασίζει να τυλίξει στα δίχτυα της τον εύελπι Επαμεινώνδα Αγαπητό. Από την άλλη, ο Επαμεινώνδας Αγαπητός μοιάζει αλλά δεν είναι ένα άκακο, άβουλο πλάσμα. Θα ανακαλύψει το σκοτάδι του όταν διαλέξει την εκδίκηση απ' τη συγχώρεση.  Και η μητέρα του η Μέλπω μοιάζει αλλά δεν είναι μια κλασική Ελληνίδα πεθερά. Ξεπερνά τον εαυτό της όταν έρχεται αντιμέτωπη με ένα ασυγχώρητο λάθος της νύφης της. Καταλύτες για την αυτογνωσία όλων τους  είναι ένα ψαροκόκαλο που καθορίζει τη ροή της ιστορίας και ο Βαλάντης Αλεξίου, ο άσπονδος φίλος του Επαμεινώνδα. Τι θα συμβεί όταν οι ήρωες θα υποκύψουν στα πάθη τους και ποιες θα είναι οι συνέπειες για τη Ρωξάνη και την Αλεξάνδρα, τις δύο κόρες του ζεύγους Αγαπητού; Και ο εγγονός της Ασημίνας, ο Βαρδής, θύμα επίσης ξένων αμαρτιών, πρέπει να εκδικηθεί ή να συγχωρέσει;
  
  Μια ιστορία για το αιώνιο δίλημμα της ελεύθερης βούλησης, τη θεία δίκη και τις αδιόρατες ποινές του σύμπαντος. Ένα βιβλίο που αποδεικνύει ότι ο Θεός είναι απλώς Εκείνος που μετράει τις μάρκες όταν τελειώνει το παιχνίδι της ζωής επιβραβεύοντας τον έντιμο και τιμωρώντας όποιον παίζει με χαρτιά σημαδεμένα.
  
  
  
  Ασυγχώρητη… Έτσι αποκαλούσε πάντα η Ρωξάνη τη μακαρίτισσα την Ασημίνα, όπως την προσφώνησε και η γιαγιά της η Αμαλία πάνω απ' τον τάφο της. Ασυγχώρητη από θεούς, αγίους και ανθρώπους. Κι άλλοτε την έλεγε φίδι, έχιδνα, εξαποδώ και τρισκατάρατη, υιοθετώντας τα παρατσούκλια που της είχε κολλήσει η Μέλπω, η γιαγιά της από το σόι του πατέρα της. Κι όποτε πρόφερε μια τέτοια λέξη, ένιωθε μια ραγισματιά στα σπλάχνα, ώσπου έπαψε να αφουγκράζεται το σώμα της και να ελπίζει πως κάποτε η σάρκα της θα αισθανόταν τον έρωτα. Δεν ήθελε να τον νιώσει, για να μη μοιάσει σ' εκείνη.
  
  
  Ανάμεσα στα σκέλια της γυναίκας υπάρχει το θερμοκήπιο της ζωής. Η μήτρα πεινάει για σπέρμα, μα δεν αφήνουμε οποιονδήποτε να τη βεβηλώσει. Η γυναίκα εκπαιδεύεται να συνηθίσει την πείνα της. Χαλινάρι της σάρκας της η αγάπη...

  Show book

• 

  Αμάν αμάν!

  Γιάννης Ξανθούλης

  • 0
  • 0
  • 0

  Ήταν η μικρή αράχνη που στήριζε μια μεταξωτή κλωστή σ' ένα φύλλο του γιασεμιού κι ύστερα κρεμόταν πάνω της και νανούριζε τους πόθους της.
  Ήταν η ανόητη σαύρα που κρύφτηκε στη ρίζα του αλεξανδρινού, γιατί φοβήθηκε τη σκιά της ερημιάς.
  Ήταν η φτερούγα από τ' όνειρο του Σέβη, που καρφώθηκε σαν τον σουγιά σε μια γινωμένη ρόγα σταφυλιού.
  Ήταν ο αναστεναγμός από τον ξεσταχιασμένο έρωτα του Σούλια, που έκανε τις πέτρινες βρύσες να ιδρώνουν.
  Ήταν οι κόμποι από το φαρμάκι στην ψυχή της Σιδερίας, που έσταζαν πάνω στα κυκλάμινα και τα ξέραιναν.
  Ήταν η αναπνοή του Λέου, που τρεμόπαιζε στα φτερά της άσπρης πεταλούδας και δεν την άφηνε ν' αποκοιμηθεί.
  Ήταν η αγάπη της Δαμάσκας, που άνοιγε τα μπουμπούκια της μπιγκόνιας.
  Ήταν όλ' αυτά ανακατωμένα.
  Ποιος μπορούσε να τα ξεχωρίσει – και προς τι…
  Αμάν αμάν, καρδούλα μου! Ένας σεβντάς είν' όλα.
  Μια σταγόνα δροσιάς, πάνω στο πολύχρωμο κεφάλι της νιογέννητης κάμπιας.
  Αμάν αμάν, καρδούλα μου… Ένα σερμπέτι είν' όλα.
  Ένας καημός…

  Show book