Weitere Bücher, die Sie mögen werden

• 

  Λεωφόρος Λίνκολν

  Amor Towles

  • 0
  • 0
  • 0

  Τον Ιούνιο του 1954 ο δεκαοκτάχρονος Έμετ Γουάτσον επιστρέφει με το αυτοκίνητο των φυλακών στο σπίτι του στη Νεμπράσκα, αφού εξέτισε ποινή δεκαπέντε μηνών για φόνο εξ αμελείας. Έχει χάσει από καιρό τη μητέρα του, ο πατέρας του έχει πεθάνει πρόσφατα και το οικογενειακό αγρόκτημα έχει κατασχεθεί από την τράπεζα. Ο Έμετ σχεδιάζει να πάρει τον οκτάχρονο αδελφό του, τον Μπίλι, και να τραβήξουν κατά την Καλιφόρνια για να φτιάξουν τη ζωή τους από την αρχή.
  
  Όταν όμως το αυτοκίνητο φεύγει, ο Έμετ ανακαλύπτει ότι δύο συγκρατούμενοί του από το αγροτικό αναμορφωτήριο –ο αποφασιστικός, χαρισματικός Ντάτσες και ο απλοϊκός, χαμένος στον κόσμο του Γούλι– είχαν τρυπώσει στο πορτμπαγκάζ. Οι δυο τους έχουν σκαρφιστεί ένα εντελώς διαφορετικό πλάνο για το μέλλον του Έμετ – ένα σχέδιο που θα οδηγήσει και τους τέσσερις σε ένα μοιραίο ταξίδι προς την αντίθετη κατεύθυνση: προς την πόλη της Νέας Υόρκης.
  
  Με πλοκή που απλώνεται σε διάστημα δέκα ημερών, το τρίτο μυθιστόρημα του Towles αποτελεί μια πολυεπίπεδη περιπέτεια αυτοανακάλυψης, γεμάτη ετερόκλητους χαρακτήρες, από περιπλανώμενους που ζουν μέρα με τη μέρα ακολουθώντας τις γραμμές του τρένου και πληθωρικούς αρτίστες του βαριετέ μέχρι αριστοκράτες του Άπερ Ιστ Σάιντ. Ένα συναρπαστικό, απολαυστικό ταξίδι· ένα μυθιστόρημα ζωντανό, χειμαρρώδες και συγκινητικό.
  
  
  «Το τρίτο μυθιστόρημα του Towles είναι ακόμα πιο απολαυστικό από το πολυσυζητημένο Ένας τζέντλεμαν στη Μόσχα... Η Λεωφόρος Λίνκολν, ένα εκπληκτικό μείγμα γλυκύτητας και ζόφου, είναι γεμάτη αποκαλύψεις για τον αμερικανικό μύθο, την τέχνη της αφήγησης και την ακατανίκητη δύναμη της Ιστορίας. Μια συναρπαστική ξενάγηση στον αμερικανικό τρόπο ζωής».
  Kirkus
  
  «Ένα βιβλίο πραγματικό διαμάντι! Κάθε χαρακτήρας ένα πολύτιμο πετράδι, κάθε τόπος μια ολοζώντανη εικόνα. Μια περίτεχνη και συγκινητική εξιστόρηση των ταξιδιών και της απροσδόκητης τροπής που μπορεί να πάρουν – και ο Towles έχει τον μαγικό τρόπο να τα κάνει όλα να φαίνονται τόσο αβίαστα κι ανεπιτήδευτα. Αμέσως μόλις το τελείωσα ήθελα να το ξαναδιαβάσω!»
  Tana French
  
  «Εξαίσιο!  Ο Towles είναι κορυφαίος αφηγητής. Μη χάσετε αυτό το μοναδικό στο είδος του μυθιστόρημα».

  Zum Buch

• 

  Πιάσε ένα Glock 22άρι

  Angeliki Aristotelous

  • 0
  • 0
  • 0

  Τι κάνει ένας πατέρας όταν η δεκατετράχρονη κόρη του πάει πρώτη φορά ασυνόδευτη με φίλες στην παραλία. Αν είναι αξιωματικός στη Γενική Ασφάλεια της Αστυνομίας, τότε πάει και εκείνος στην παραλία και τις επιβλέπει από ένα σημείο μακριά για να είναι σίγουρος ότι οι κοπέλες θα είναι ασφαλείς. Αυτό έκανε και ο Σταύρος, πάτερας της 14χρονης Ιουλίας. Και όλα πήγαιναν καλά, μέχρι που ένας νεαρός με την παρέα του άρχισε να φλερτάρει την Ιουλία και δεν έλεγε να ξεκολλήσει. Γέλιο μέχρι δακρύων αυτή η ιστορία μέχρι να αποφασίσει ο Αξιωματικός αν θα επέμβει να απομακρύνει τους νεαρούς. Τελικά τι θα κάνει?

  Zum Buch

• 

  Σε απόσταση αναπνοής

  William Golding

  • 0
  • 0
  • 0

  Μετά το βραβευμένο με Booker Μύησις Ταξιδευτού, το συναρπαστικό ταξίδι ενηλικίωσης του Έντμουντ Τάλμποτ συνεχίζεται στο δεύτερο βιβλίο της τριλογίας Ως τα Πέρατα της Γης.
  
  Στα μισά του ταξιδιού προς την Αυστραλία το πλοίο όπου επιβαίνει ο νεαρός Έντμουντ καθηλώνεται από την τροπική νηνεμία. Η ζέστη, η ομίχλη και η ακινησία αρχίζουν να πειράζουν στα νεύρα πλήρωμα και επιβάτες, που αναγκάζονται να συμβιώσουν ο ένας δίπλα στον άλλο στον περιορισμένο χώρο του πλοίου. Και την ίδια στιγμή μια πηχτή μάζα από πράσινα φύκια σφιχταγκαλιάζει το ταλαιπωρημένο σκαρί…
  Ώσπου από την ομίχλη ξεπροβάλλει αργά ένα άλλο καράβι. Καθώς τα δυο πλοία πλευρίζουν το ένα το άλλο και μένουν ακίνητα μέσα στην απεραντοσύνη, αποφασίζεται να δοθεί ένας κοινός χορός. Και για τον  Έντμουντ έχει έρθει η στιγμή να γνωρίσει τον κεραυνοβόλο έρωτα στο πρόσωπο της όμορφης δεσποινίδας Μάριον Τσάμλεϊ…
  Πλήρωμα και επιβάτες στροβιλίζονται στους ρυθμούς του βαλς και του κοτιγιόν σε μια λαμπερή γιορτή, σαν να θέλουν να ξορκίσουν τον σκοτεινό βυθό, που απειλεί να τους ρουφήξει για πάντα…
  
  
  «Τα έργα του, με τη σαφήνεια της τέχνης της ρεαλιστικής αφήγησης και την ποικιλομορφία και την οικουμενικότητα του μύθου, φωτίζουν την ανθρώπινη κατάσταση στον σημερινό κόσμο».
  Από το σκεπτικό της Σουηδικής Ακαδημίας για τη βράβευση του William Golding με το Νόμπελ το 1983.

  Zum Buch

• 

  Αγνοείται

  Brigitte Giraud

  • 0
  • 0
  • 0

  Δεν μπορούσα να συνεχίσω έτσι… Χωρίς διέξοδο, χωρίς μέλλον, με τον ψυχολογικό εκφοβισμό να με κατατρώει.
  Ο Λίβιο παρουσιάζει μια εργασία για την καύση βιβλίων από τους ναζί κατά τον Β´ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αναφέρεται στον Μάγκνους Χίρσφελντ, έναν Γερμανοεβραίο γιατρό που πάλεψε για την ισότητα των φύλων και τα δικαιώματα των ομοφυλόφιλων. Για τον Λίβιο είναι κάτι περισσότερο από μια απλή παρουσίαση· είναι μια διεκδίκηση, μια εξομολόγηση. Αντιμετωπίζεται όμως με αμηχανία, αδιαφορία αλλά και εχθρικότητα.
  Από τότε αγνοείται. Κανείς δεν ξέρει τι έχει απογίνει... Στον απόηχο της εξαφάνισης αντηχούν όλα τα δύσκολα ερωτήματα. Κι αν αυτή η φυγή ήταν η απόλυτη έκφραση του θάρρους;
  από τη συγγραφέα που βραβεύτηκε με το Prix Goncourt, 2022
  Μόλις τελείωσε η παρουσίαση του Λίβιο, ένιωσα ταπεινωμένη ακούγοντάς τον να μιλάει, σαν να μη συνέβαινε τίποτε, για τον αγώνα του Μάγκνους Χίρσφελντ να καταργηθεί η παράγραφος 175 του γερμανικού Ποινικού Κώδικα, η οποία τιμωρούσε την ομοφυλοφιλία. Να μιλάει μπροστά σε εμένα που ήμουν ερωτευμένη μαζί του και που το ήξεραν οι πάντες. Κι ας προσθέσω ότι με θεωρούσαν τη φιλεναδούλα του Λίβιο, καταλαβαίνετε λοιπόν. Με έπιασε τρέμουλο. Όσο περνούσε η ώρα, και στο μέτρο που καταλάβαινα, όλα γύρω μου άρχισαν να γυρίζουν ανάποδα και ξαφνικά τα έβλεπα πάλι μπροστά στα μάτια μου. Ήταν η πιο παράξενη εμπειρία της εφηβείας μου. Μάλλον αμήχανη, θα έλεγα. Όπως τότε που ο μπαμπάς μου έφυγε.
  Παρόλο που ο Λίβιο δεν μου είχε πει ποτέ ψέματα, ένιωθα εξαπατημένη. Το είχε απλώς παραλείψει γιατί δεν μπορούσε να μου το εκμυστηρευτεί. Ήταν διαφορετικός, και δεν υπάρχει αμφιβολία ότι είχε χρησιμοποιήσει τον συγκεκριμένο τρόπο για να βάλει τέλος στην παρεξήγηση. Είχε ζητήσει από τον Μάγκνους Χίρσφελντ να τον σώσει. Για τον Χίρσφελντ είχε βρει τα κατάλληλα λόγια ο Λίβιο· όχι για τον εαυτό του.
  Καμίγ

  Zum Buch

• 

  Όλοι αγαπούν τα τραύματά τους

  Γιάννης Δενδρινός

  • 0
  • 0
  • 0

  Στα τελειώματα του εμφυλίου, κάπου στο Ιόνιο, ένα μικρό κορίτσι εμφανίζεται ξαφνικά στην πλατεία ενός χωριού. Κανείς δεν γνωρίζει από πού ήρθε, ενώ η ίδια αδυνατεί να τους βοηθήσει, καθώς δεν μπορεί να μιλήσει.
  Το χωριό την αγκαλιάζει. Της δίνει όνομα, ταυτότητα και οικογένεια. Ωστόσο, το μυστήριο της εμφάνισής της από το πουθενά παραμένει.
  Χρόνια μετά, στα μέσα της δεκαετίας του '80, επιβεβαιώ­νεται για μία ακόμη φορά ότι οι στροβιλισμοί μεταξύ του κακού και του τυχαίου μπορούν σε μια στιγμή μόνο να σαρώσουν τα λίγα ίχνη που αφήνει το πέρασμα κάποιων ανθρώπων από τη ζωή, σαν πατημασιές στην άμμο….
  
  «…Με τον καιρό γεννήσαμε μια νέα, δική μας γλώσ­σα, με επιδέξιες χειρονομίες, μορφασμούς και θρύμ­ματα φθόγγων, μια γλώσσα λιγότερο σπάταλη, έναν τόπο γαλάζιο, μακριά από τον θόρυβο της ζωής, που συναντιόμασταν οι τρεις μας μόνο. Εκείνη, ο Πέτρος κι εγώ. Υπήρχανε, όμως, στιγμές που τα μεγάλα της μάτια δείχνανε νερένια, και αυτό το θαμπό στο πρόσωπό της, σαν ένα μαγνάδι που την τύλιγε ολόγυρα, δεν έλεγε να εξαφανιστεί…»
  
  
  «Περπάταγα στον δρόμο κι ένιωθα τις λοξές ματιές όλων. Ενώ περίμενα τη συμπαράστασή τους, έγινα ο αποσυνάγωγος, ο σαλεμένος που δεν δίστασε να προσβάλει τα ιερά για τη χάρη μιας άγνωστης, μιας ξένης. Τελικά κατάλαβα ότι αυτό ήταν το συμφωνημένο τίμημα για να αποφύγω τα χειρότερα και το κυνήγι∙ να με θεωρήσουν ανισόρροπο, διαταραγμένο. Έπρεπε να διαλέξω, αφού έτσι ωμά το έθεσε ο ίδιος ο παπάς στην κυρία Ερμιόνη, προκειμένου να δικαιολογηθεί η συμπεριφορά μου και να αποκατασταθεί το κύρος του στη μικρή μας κοινωνία. Εάν δεν συμφωνούσα σε αυτή τη μεσολάβηση, η ζωή μου θα καταστρεφόταν. Και το δέχτηκα. Απλά πράγματα, στη ζωή πρέπει να επιλέγεις τη λιγότερο οδυνηρή εκδοχή της ήττας σου».

  Zum Buch

• 

  Το καταφύγιο των ωραίων ψυχών

  Κυριάκος Αθανασιάδης

  • 0
  • 0
  • 0

  Αν εξαιρέσουμε το φάντασμα της γυναίκας του, που του κάνει παρέα τα βράδια γιατί δεν έπαψε ποτέ να τον αγαπά και δεν θα πάψει ποτέ να τον προσέχει, ο κύριος Ισίδωρος μένει μόνος. Είναι μεγάλος πια και δεν χρειάζεται πολλά για να περνά τις μέρες του, ούτε και θέλησε ποτέ στη ζωή του να έχει πολλά. Μόνο που, εντελώς ξαφνικά, από τη μια στιγμή στην άλλη, βρίσκεται με έναν σκύλο στα χέρια του. Έναν μεγάλο, βρόμικο, αδέσποτο σκύλο, που πάγωνε μέσα στη βροχή και το κρύο. Και συνομήλικό του, μάλιστα: είναι ζήτημα αν θα τα καταφέρει να βγάλει τον χειμώνα. Κι αυτός ο σκύλος κρύβει το όνομα μιας μικρής πόλης στο κολάρο του.
  Όταν το ανακαλύψει, ο κύριος Ισίδωρος θα αποκτήσει έναν ιερό σκοπό στη ζωή του: να βρει τους ιδιοκτήτες του σκύλου, και να τους τον παραδώσει. Το πρόβλημα όμως είναι πως κανείς δεν παίρνει τον κύριο Ισίδωρο με αυτόν τον σκύλο στο όχημά του. Έτσι, πρέπει να πάνε αλλιώς. Με το ποδήλατο. Τίποτε δεν είναι αδύνατο όταν έχεις έναν ισχυρό σκοπό στη ζωή σου, έτσι δεν είναι; Τουλάχιστον αυτό πιστεύει ο κύριος Ισίδωρος. Ακόμη και αν ο σκύλος που βρήκες στον δρόμο σχεδόν δεν χωράει στο καλάθι του ποδηλάτου σου, που μυρίζει κρέμα και ρυζόγαλο, και αναμνήσεις — ακόμη και τότε.
  Και άλλωστε εκεί, στο τέρμα του δρόμου, στη μικρή εκείνη πόλη, μέσα στο δεκεμβριάτικο κρύο και τα φωτάκια των Χριστουγέννων, παρέα με ανθρώπους που δεν είχε ξαναδεί μέχρι χθες μα που τώρα αγαπά, ποιος ξέρει; Μπορεί να γίνει και κανένα θαύμα. Ή και περισσότερα.
  
  Το βιβλίο μιλά για το χρέος μας απέναντι στο καλό. Για το γεγονός ότι, παρά τα εμπόδια, η ζωή είναι εκεί, γεμάτη προκλήσεις, και είναι στο χέρι μας να την κοιτάξουμε με κατάφαση και να προχωρήσουμε μπροστά.
  Η ζωή είναι όμορφη, και το πιο όμορφο κομμάτι της είναι η αγάπη.
  Κοιτάξτε έναν σκύλο: αν έχει κάποιον να αγαπά, όποιος κι αν είναι αυτός, έχει όλο τον κόσμο με το μέρος του.
  Η αγάπη σε θρέφει, και δεν τελειώνει ποτέ.
  
  Ένα feel good μυθιστόρημα για όσους, στο βάθος της καρδιάς τους, ξέρουν πως στο τέλος όλα θα πάνε καλά.

  Zum Buch